ການທູດຫຼາຍຝ່າຍນຳປະເທດເຂົ້າສູ່ການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ
ຢ່າງຮອບດ້ານ ແລະ ເລິກເຊິ່ງໃນຍຸກໃໝ່
ຢ່າງຮອບດ້ານ ແລະ ເລິກເຊິ່ງໃນຍຸກໃໝ່
ທ່ານເລຂາທິການໃຫຍ່ ໂຕເລິມ ແລະ ພັນລະຍາ ພ້ອມກັບຄະນະຜູ້ແທນຂັ້ນສູງຫວຽດນາມ ຢ້ຽມຊົມສຳນັກງານເລຂາທິການສະມາຄົມປະຊາຊາດແຫ່ງອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້ (ອາຊຽນ) ໃນກຸງ ຈາກາຣ໌ຕາ (ປະເທດອິນໂດເນເຊຍ) ວັນທີ 10 ມີນາ 2025 _ພາບ: TTXVN
ພາບລວມຂອງລັດທິພະຫຸພາຄີ ແລະ ການທູດຫຼາຍຝ່າຍ
ແນວຄວາມຄິດການຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍ ເຊິ່ງເຂົ້າໃຈໃນຄວາມໝາຍຂອງການທີ່ປະເທດຕ່າງໆ ເຮັດວຽກຮ່ວມກັນໃນບັນຫາສະເພາະໃດໜຶ່ງ ປະກົດຂຶ້ນຕັ້ງແຕ່ຕົ້ນສະຕະວັດທີ 17 ໂດຍຕິດພັນກັບການສ້າງຕັ້ງລະບົບສາກົນ ເຊິ່ງລັດ-ປະເທດຊາດເປັນແກນຫຼັກ (ລະບົບ Westphalian) (1) ເພື່ອຄວບຄຸມການພົວພັນ, ຮັກສາດຸນອໍານາດລະຫວ່າງປະເທດ ແລະປ້ອງກັນສົງຄາມ(2). ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ຮອດທ້າຍສະຕະວັດທີ XIX, ຮູບແບບການຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍລະຫວ່າງປະເທດຕ່າງໆຈຶງເລີ່ມປະກົດຂຶ້ນ(3) ແລະໄດ້ພັດທະນາເປັນຈຸດປ່ຽນໃນສະຕະວັດທີ XX.
ການກຳເນີດຂອງສະຫະພັນປະຊາຊາດພາຍຫຼັງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ 1 ຖືເປັນກ້າວສຳຄັນໃນການຄິດກ່ຽວກັບການຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍ ເຊິ່ງເປັນຄວາມປາຖະໜາທີ່ຈະສ້າງປະຊາຄົມແຫ່ງຊາດບົນພື້ນຖານຂອງສັນຕິພາບ ແລະ ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍຮ່ວມກັນ. ຮອດປີ 1945, ພາຍຫຼັງສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ 2 ສິ້ນສຸດລົງ, ສະຫະປະຊາຊາດໄດ້ກຳເນີດຂຶ້ນ, ເປັນຂີດໝາຍການສ້າງຕັ້ງ ແລະ ພັດທະນາລະບົບຫຼາຍຝ່າຍສາກົນ(4) ແລະ ກົດໝາຍສາກົນໃນປະຈຸບັນ. ການສິ້ນສຸດຂອງສົງຄາມເຢັນເຮັດໃຫ້ເກີດການເຄື່ອນໄຫວຂອງຊີວິດສາກົນພາຍໃຕ້ຜົນກະທົບຂອງໂລກາພິວັດ ແລະການຫັນເປັນພາກພື້ນ ລວມເຖິງການປະກົດຕົວຂອງບັນຫາໃນລະດັບໂລກ. ນັບຕັ້ງແຕ່ນັ້ນມາ ລັດທິພະຫຸພາຄີນັບມື້ນັບພັດທະນາ ຈົນກາຍເປັນທ່າອ່ຽງທີ່ພົ້ນເດັ່ນ ແລະ ປະກອບສ່ວນສ້າງການພົວພັນສາກົນໃນປະຈຸບັນ.
ໂດຍທົ່ວໄປແລ້ວ, ລັດທິພະຫຸພາຄີແມ່ນການດຳເນີນການຮ່ວມກັນ ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ເປັນຂໍ້ກັງວົນຮ່ວມກັນ ແລະ ການທູດຫຼາຍຝ່າຍແມ່ນວິທີການໃນການດຳເນີນການດັ່ງກ່າວ. ໃນຫຼາຍທົດສະວັດ, ການທູດຫຼາຍຝ່າຍນັບມື້ນັບເລິກເຊິ່ງ, ຫຼາຍຂະແໜງ, ຫຼາຍຂົງເຂດ ແລະ ໄດ້ກາຍເປັນພາກສ່ວນສຳຄັນຂອງນະໂຍບາຍການຕ່າງປະເທດຂອງບັນດາປະເທດ. ຕະຫຼອດຫຼາຍທົດສະວັດທີ່ຜ່ານມາ, ການທູດຫຼາຍຝ່າຍມີເນື້ອໃນເລິກເຊິ່ງຫຼາຍຂຶ້ນ, ຫຼາຍພາກສ່ວນ ຫຼາຍສາຂາ ແລະ ກາຍເປັນສ່ວນສຳຄັນຂອງນະໂຍບາຍການຕ່າງປະເທດຂອງປະເທດຕ່າງໆ.
ຜົນສຳເລັດອັນພົ້ນເດັ່ນຂອງຄວາມພະຍາຍາມທາງການທູດຫຼາຍຝ່າຍມາຮອດປະຈຸບັນແມ່ນໄດ້ປະກອບສ່ວນຮັກສາສັນຕິພາບ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງສາກົນ, ສະກັດກັ້ນສົງຄາມທຳລາຍມະນຸດຊາດຜ່ານການກໍ່ສ້າງ ແລະ ພັດທະນາລະບົບກົດໝາຍສາກົນ ແລະ ກົນໄກສາກົນເພື່ອແກ້ໄຂຂໍ້ຂັດແຍ່ງ(5); ການສ້າງ ແລະ ຜັນຂະຫຍາຍຂອບການຮ່ວມມືດ້ານການປົດອາວຸດ, ການປາບປາມການແຜ່ກະຈາຍອາວຸດທຳລາຍລ້າງສູງ ແລະ ການມຸ່ງສູ່ການກຳຈັດອາວຸດເຫຼົ່ານີ້ໃຫ້ໝົດສິ້ນໄປ(6), ກໍຄືການສົ່ງເສີມມາດຕະການສ້າງຄວາມເຊື່ອໝັ້ນ, ການໄກ່ເກ່ຍ ແລະ ການຮັກສາສັນຕິພາບ(7). ນອກຈາກນີ້, ການທູດຫຼາຍຝ່າຍຍັງສ້າງຜົນງານໃນການສ້າງ ແລະ ດຳເນີນການຕາມວາລະການປະຊຸມສາກົນ ເພື່ອຮັບມືກັບຄວາມທ້າທາຍລະດັບໂລກ ແລະ ບັນລຸໝາກຜົນສຳຄັນຫຼາຍຢ່າງ(8); ຊຸກຍູ້ການເຊື່ອມໂຍງດ້ານເສດຖະກິດ ແລະ ການສ້າງຂອບການເປີດເສລີດ້ານການຄ້າ ແລະ ການລົງທຶນ ເຊັ່ນ: ອົງການການຄ້າໂລກ (WTO), ສັນຍາຄູ່ຮ່ວມມືເສດຖະກິດຮອບດ້ານພາກພື້ນ (RCEP), ສັນຍາຄູ່ຮ່ວມມືຮອບດ້ານແລະກ້າວໜ້າຂ້າມປາຊີຟິກ (CPTPP) ແລະອື່ນໆ. ຜ່ານນັ້ນປະກອບສ່ວນເພີ່ມການເຕີບໂຕທາງເສດຖະກິດ, ປັບປຸງຍົກສູງສະມັດຕະພາບແຮງງານ ແລະ ເພີ່ມຜົນປະໂຫຍດທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັນຂອງຫຼາຍປະເທດ.
ການທູດຫຼາຍຝ່າຍຂອງຫວຽດນາມ: ການເດີນທາງຮ່ວມກັບປະເທດ
ໃນການເຊື່ອມໂຍງຢ່າງຮອບດ້ານ ແລະ ເລິກເຊິ່ງ
ຄຽງຄູ່ກັບການສ້າງຕັ້ງສາທາລະນະລັດປະຊາທິປະໄຕຫວຽດນາມໃນປີ 1945 ເຊິ່ງປະຈຸບັນແມ່ນສາທາລະນະລັດສັງຄົມນິຍົມຫວຽດນາມ, ການທູດຫຼາຍຝ່າຍຂອງຫວຽດນາມໄດ້ຮັບການກໍ່ຕັ້ງໂດຍປະທານໂຮ່ຈີມິນ ແລະ ຖືວ່າແມ່ນບຸລິມະສິດຂອງການທູດຮູບແບບໃໝ່. ໃນຈົດໝາຍເຖິງເລຂາທິການສະຫະປະຊາຊາດໃນປີ 1946, ທ່ານປະທານໂຮ່ຈີມິນຂຽນວ່າ: “ຫວຽດນາມພ້ອມທີ່ຈະດຳເນີນະໂຍບາຍເປີດປະຕູ ແລະ ການຮ່ວມມືໃນທຸກຂົງເຂດ; ຍອມຮັບທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມໃນອົງການການຮ່ວມມືທາງເສດຖະກິດສາກົນ ພາຍໃຕ້ການນຳຂອງສະຫະປະຊາຊາດ”(9). ແນວຄິດໃຫ້ຄວາມສຳຄັນຕໍ່ການຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍໄດ້ຮັບການສືບທອດ ແລະ ພັດທະນາຈາກພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ເຊິ່ງສະແດງອອກຜ່ານແຜນນະໂຍບາຍ ແລະ ທິດທາງດ້ານກິດຈະການຕ່າງປະເທດຫຼາຍຝ່າຍໃນແຕ່ລະໄລຍະແຫ່ງການພັດທະນາປະເທດ.
ພິເສດ, ນັບຕັ້ງແຕ່ປະເທດດຳເນີນກິດຈະການປ່ຽນແປງໃໝ່, ການທູດຫຼາຍຝ່າຍໄດ້ກາຍເປັນສ່ວນສຳຄັນຂອງການຄິດ ແລະ ການປະຕິບັດໃນການຜັນຂະຫຍາຍແນວທາງການຕ່າງປະເທດທີ່ “ເປັນເອກະລາດ, ເປັນເຈົ້າຕົນເອງ, ສັນຕິພາບ, ການຮ່ວມມື ແລະ ການພັດທະນາ; ການຫັນເປັນຫຼາຍຝ່າຍ, ຫຼາຍຮູບຫຼາຍແບບຂອງການພົວພັນ, ເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສາກົນຢ່າງເປັນເຈົ້າການແລະຕັ້ງໜ້າ; ເປັນເພື່ອນ, ຄູ່ຮ່ວມມືທີ່ໄວ້ວາງໃຈໄດ້ ແລະ ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງປະຊາຄົມສາກົນ”(10). ແນວຄິດ “ການສ້າງຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງການພົວພັນ” ບົນພື້ນຖານ “ການສ້າງມິດໃຫ້ຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ຫຼຸດຜ່ອນສັດຕູ” ໄດ້ຮັບການກ່າວເຖິງຄັ້ງທຳອິດໃນເອກະສານຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ໃນມະຕິໝາຍເລກ 13/NQ-TW ລົງວັນທີ 20 ພຶດສະພາ 1988 ຂອງກົມການເມືອງ ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຈຸດປ່ຽນໃນແນວຄິດດ້ານການຕ່າງປະເທດ ແລະ ການວາງຮາກຖານສຳລັບແຜນນະໂຍບາຍ “ຫັນການຕ່າງປະເທດເປັນຫຼາຍກ້ຳຫຼາຍຝ່າຍ, ຫຼາຍຮູບຫຼາຍແບບ” ຂອງພັກແລະລັດຫວຽດນາມໃນເວລາຕໍ່ມາ. ບົນພື້ນຖານນັ້ນ, ແນວຄິດ ແລະ ເນື້ອໃນກ່ຽວກັບແຜນນະໂຍບາຍການຕ່າງປະເທດຫຼາຍຝ່າຍຂອງພັກໄດ້ຮັບການສືບທອດ, ເພີ່ມເຕີມ ແລະ ປັບປຸງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ເພື່ອໃຫ້ເໝາະສົມກັບສະພາບການສາກົນ ແລະ ຮັບໃຊ້ຢ່າງດີທີ່ສຸດໃຫ້ແກ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງພາລະກິດການສ້າງສາ, ປົກປັກຮັກສາ ແລະ ພັດທະນາປະເທດຊາດ. ທີ່ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກ (ປີ 2016) ແລະ ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XIII ຂອງພັກ (ປີ 2021), ການຕ່າງປະເທດຫຼາຍຝ່າຍຂອງຫວຽດນາມ ໄດ້ຮັບການລະບຸວ່າ ເປັນທິດທາງຍຸດທະສາດຂອງປະເທດ. ເນື້ອໃນຂອງການຕ່າງປະເທດຫຼາຍຝ່າຍໄດ້ຮັບການເພີ່ມເຕີມ, ຍົກລະດັບ ແລະ ລົງເລິກ ໂດຍພັກແລະລັດ ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການຫັນປ່ຽນທີ່ຈະແຈ້ງ ຈາກວິທີຄິດແບບ “ການເຂົ້າຮ່ວມ” (ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ X ຂອງພັກ ປີ 2006, ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XI ຂອງພັກ ປີ 2011) ໄປສູ່ “ການເປັນເຈົ້າການແລະຕັ້ງໜ້າໃນການເຂົ້າຮ່ວມ, ເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດ ແລະ ປະກອບສ່ວນສ້າງແລະກຳນົດຮູບແບບສະຖາບັນຫຼາຍຝ່າຍ ແລະ ລະບຽບທາງການເມືອງ-ເສດຖະກິດສາກົນ” (ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກປີ 2016 ແລະ ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XIII ຂອງພັກປີ 2021)(11). ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຄຳສັ່ງຂອງຄະນະເລຂາທິການ ເລກທີ 25-CT/TW, ລົງວັນທີ 8 ສິງຫາ 2018 “ກ່ຽວກັບການຍູ້ແຮງ ແລະ ຍົກລະດັບການຕ່າງປະເທດຫຼາຍຝ່າຍຮອດປີ 2030” ໄດ້ເພີ່ມທິດທາງ “ສູ້ຊົນບືນຕົວຂຶ້ນຖືບົດບາດຫຼັກ, ນຳພາ ຫຼືໄກ່ເກ່ຍໃນເວທີປາໄສ ແລະອົງການຫຼາຍຝ່າຍ ທີ່ມີຄວາມສຳຄັນດ້ານຍຸດທະສາດ.”
ໃນເກືອບ 80 ປີທີ່ຜ່ານມາ, ຄວາມເຕີບໂຕຂອງການທູດຫຼາຍຝ່າຍລ້ວນແຕ່ຕິດພັນກັບພາລະກິດປະຕິວັດອັນສະຫງ່າງາມຂອງປະເທດຊາດ. ໃນໄລຍະເວລາແຫ່ງການຕໍ່ສູ້ເພື່ອເອກະລາດແລະການທ້ອນໂຮມປະເທດຊາດເປັນເອກະພາບ (ປີ 1945-1975) ການທູດຫຼາຍຝ່າຍໄດ້ເປີດແນວຮົບທີ່ສຳຄັນ ເພື່ອດຶງດູດໃຫ້ໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຈາກມິດປະເທດສາກົນໃນການຕໍ່ສູ້ທີ່ເປັນທຳຂອງຊາດຫວຽດນາມ. ໄຊຊະນະປະຫວັດສາດຂອງການທູດຫຼາຍຝ່າຍ, ດ້ວຍສັນຍາເຊີແນວ ໃນປີ 1954 ແລະ ສັນຍາປາຣີ ໃນປີ 1973, ໄດ້ປະກອບສ່ວນຢັ້ງຢືນສະຖານະຂອງຫວຽດນາມທີ່ເປັນເອກະລາດ ແລະເອກະພາບ ພ້ອມສິດທິພື້ນຖານຂອງຊາດໃນເວທີສາກົນ.
ໃນໄລຍະກໍ່ສ້າງສັງຄົມນິຍົມ ແລະ ການປ່ຽນແປງໃໝ່ (ປີ 1975 ເຖິງປະຈຸບັນ), ການທູດຫຼາຍຝ່າຍບັນລຸໄດ້ບັນດາຜົນງານອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ປະກອບສ່ວນອັນສຳຄັນເຂົ້າໃນການທຳລາຍການປິດລ້ອມ ແລະຂວ້ຳບາດຂອງສັດຕູ, ປົກປັກຮັກສາອະທິປະໄຕເໜືອດິນແດນຢ່າງໝັ້ນຄົງ, ຮັກສາສະພາບແວດລ້ອມທີ່ສະຫງົບສຸກ ແລະ ໝັ້ນຄົງ, ເສີມສ້າງສະຖານະຂອງປະເທດ, ດຶງດູດຊັບພະຍາກອນເພື່ອການພັດທະນາ. ແຕ່ລະເຄື່ອງໝາຍການທູດຫຼາຍຝ່າຍໄດ້ປະກອບສ່ວນເປີດທາງໃຫ້ປະເທດຄ່ອຍໆເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສາກົນຢ່າງຮອບດ້ານ ແລະ ເລິກເຊິ່ງ. ການເປັນສະມາຊິກຂອງຫວຽດນາມໃນສະຫະປະຊາຊາດໃນປີ 1977 ມີຄວາມສຳຄັນທາງການເມືອງ ແລະ ກົດໝາຍທີ່ສຸດ ໂດຍຢືນຢັນສະຖານະເຕັມຮູບແບບຂອງຫວຽດນາມທີ່ເປັນເອກະລາດ ແລະ ເປັນເອກະພາບໃນເວທີສາກົນ (12). ຄວາມມານະພະຍາຍາມຫຼາຍຝ່າຍຂອງຫວຽດນາມ ໃນການຊຸກຍູ້ການເຈລະຈາກັບສະມາຄົມປະຊາຊາດແຫ່ງອາຊີຕາເວັນອອກສ່ຽງໃຕ້ (ອາຊຽນ ແຕ່ປີ 1985) ແລະ ກອງປະຊຸມສາກົນປາຣີ (ໃນປີ 1991) ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາກຳປູເຈຍ ໄດ້ສ້າງບາດກ້າວບຸກທະລຸ, ປະກອບສ່ວນເປີດກວ້າງການພົວພັນລະຫວ່າງ ຫວຽດນາມກັບບັນດາປະເທດ, ພິເສດແມ່ນບັນດາປະເທດໃຫຍ່ຄື ຈີນ, ສະຫະລັດອາເມລິກາ ແລະ ບັນດາອົງການຈັດຕັ້ງສາກົນ ແລະ ພາກພື້ນ. ຫາກການເຂົ້າຮ່ວມອາຊຽນ (ໃນປີ 1995) ເປັນຂີດໝາຍຂະບວນການເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບພາກພື້ນຂອງຫວຽດນາມ, ການເຂົ້າຮ່ວມ WTO ຫຼັງຈາກການເຈລະຈາເກືອບ 12 ປີເປັນຂີດໝາຍຂອງເສດຖະກິດຫວຽດນາມທີ່ເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບເສດຖະກິດໂລກຢ່າງເປັນທາງການ. ມາຮອດປະຈຸບັນ, ຈາກປະເທດທີ່ຖືກປິດລ້ອມແລະໂດດດ່ຽວ, ຫວຽດນາມໄດ້ກາຍເປັນສະມາຊິກຂອງກົນໄກການຮ່ວມມື ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງຫຼາຍຝ່າຍສ່ວນໃຫຍ່ໃນລະດັບໂລກ (ສະຫະປະຊາຊາດ, WTO, ທະນາຄານໂລກ, ກອງທຶນເງິນຕາສາກົນ), ລະຫວ່າງພາກພື້ນ (ເວທີປາໄສການຮ່ວມມືອາຊີ-ເອີຣົບ, ເວທີປາໄສການຮ່ວມມືເສດຖະກິດອາຊີ-ປາຊີຟິກ...) ເຖິງພາກພື້ນ (ອາຊຽນ, ທະນາຄານພັດທະນາອາຊີ...) ເປັນເຈົ້າຂອງເຄືອຂ່າຍສັນຍາການຄ້າເສລີ (FTA) ກັບສູນກາງເສດຖະກິດແລະການຄ້າຊັ້ນນຳຂອງໂລກສ່ວຍໃຫຍ່. ຄຽງຄູ່ກັບຂະບວນການນັ້ນ, ຈາກປະເທດທີ່ທຸກຍາກແລະຫຼ້າຫຼັງ, ພາຍຫຼັງເກືອບ 40 ປີແຫ່ງການດຳເນີນການກິດຈະການປ່ຽນແປງໃໝ່ ແລະເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສາກົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ຫວຽດນາມໄດ້ກາຍເປັນ “ຫົວຈັກ” ການເຕີບໂຕຂອງພາກພື້ນອາຊີ ເຊິ່ງເປັນປະເທດກຳລັງພັດທະນາທີ່ຂະຫຍັນຂັນເຄື່ອນ ແລະ ຢູ່ໃນອັນດັບທີ 35 ຂອງບັນດາປະເທດເສດຖະກິດທີ່ໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນໂລກ.
ເສີມຂະຫຍາຍຄວາມສຳເລັດໃນການເຊື່ອມໂຍງເສດຖະກິດສາກົນ, ການທູດຫຼາຍຝ່າຍໄດ້ຮ່ວມໄປກັບປະເທດໃນຄວາມພະຍາຍາມທີ່ຈະຂະຫຍາຍການຮ່ວມມືສາກົນທີ່ຮອບດ້ານໃນທຸກຂົງເຂດ. ຫວຽດນາມຕັ້ງໜ້າເຂົ້າຮ່ວມຄວາມພະຍາຍາມຮ່ວມກັນຂອງປະຊາຄົມສາກົນ ໂດຍສະເພາະສະຫະປະຊາຊາດ, ໃນການແກ້ໄຂບັນຫາສັນຕິພາບແລະຄວາມໝັ້ນຄົງໃນພາກພື້ນ ແລະສາກົນ, ສົ່ງເສີມສິດທິມະນຸດ, ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມສາມາດໃນຄວາມຮັບຜິດຊອບສາກົນຫຼາຍປະການ, ໂດຍສະເພາະການປະກອບສ່ວນອັນຕັ້ງໜ້າຂອງຫວຽດນາມໃນການດຳລົງຕຳແໜ່ງ ແລະ ພັນທະສາກົນ ເຊັ່ນ: ປະທານອາຊຽນ (ປີ 1998, 2010, 2020), ສະມາຊິກບໍ່ຖາວອນຂອງສະພາຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງສະຫະປະຊາຊາດ (ວາລະປີ 2008-2009, ວາລະປີ 2020-2021), ສະມາຊິກຄະນະຜູ້ວ່າການສຳນັກງານພະລັງງານປະລະມານູສາກົນ (IAEA, ວາລະປີ 1991-1993, 1997-1999, 2003-2005, 2021-2023), ເຈົ້າພາບ APEC (ປີ 2006, 2017), ສະມາຊິກສະພາສິດທິມະນຸດ (ວາລະປີ 2014-2016, 2023-2025)(13)… ຫວຽດນາມຍັງມີສ່ວນຮ່ວມໃນການສ້າງກົນໄກການຮ່ວມມື, ການສ້າງກົດໝາຍ ແລະ ມາດຕະຖານທົ່ວໄປ, ໂດຍສະເພາະການສົ່ງເສີມການປະຕິບັດຖະແຫຼງການກ່ຽວກັບການປະພຶດຂອງບັນດາຝ່າຍຢູ່ທະເລຕາເວັນອອກ (DOC), ການສ້າງປະມວນຂໍ້ກຳນົດການປະພຶດຢູ່ທະເລຕາເວັນອອກ (COC).
ການປະກອບສ່ວນຂອງພະນັກງານ, ນັກຮົບຫວຽດນາມ ກໍ່ຄືພາບທຸງສີແດງທີ່ມີດາວສີເຫຼືອງຂອງຫວຽດນາມໂບກສະບັດຢູ່ຄະນະຜູ້ແທນຮັກສາສັນຕິພາບຂອງສະຫະປະຊາຊາດຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ຖືເປັນຂີດໝາຍສຳຄັນໃນຂະບວນການເຊື່ອມໂຍງສາກົນດ້ານການປ້ອງກັນປະເທດແລະຄວາມໝັ້ນຄົງ, ປະຕິບັດຄວາມມຸ່ງໝັ້ນຕໍ່ບົດບາດຂອງສະມາຊິກທີ່ຕັ້ງໜ້າ ແລະ ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຊຸມຊົນສາກົນ ໃນການຮັກສາສະພາບແວດລ້ອມທີ່ສັນຕິ, ໝັ້ນຄົງ ແລະ ການພັດທະນາຮ່ວມກັນສຳລັບມະນຸດຊາດ(14).
ຄຽງຄູ່ກັນນັ້ນ, ການທູດຫຼາຍຝ່າຍຍັງໄປຄຽງຄູ່ກັບຂະບວນການເຊື່ອມໂຍງສາກົນໃນຂົງເຂດອື່ນໆເຊັ່ນ: ວັດທະນະທໍາ, ຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ, ແຮງງານ, ຂໍ້ມູນ-ການສື່ສານ, ສິ່ງແວດລ້ອມ, ການທ່ອງທ່ຽວ..., ຜ່ານນັ້ນປະກອບສ່ວນສ້າງເອກະລັກທາງວັດທະນະທໍາຂອງຫວຽດນາມ ໃນໄລຍະເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສາກົນ, ພ້ອມກັນນັ້ນຊຸກຍູ້ຄວາມກ້າວໜ້າທາງສັງຄົມ, ພັດທະນາຕະຫຼາດແຮງງານ, ລະບົບປະກັນສັງຄົມ, ລົບລ້າງຄວາມອຶດຫິວ, ຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ ແລະ ປະຕິບັດຕາມເປົ້າໝາຍສະຫັດສະວັດຂອງສະຫະປະຊາຊາດ; ອະນຸລັກແລະສົ່ງເສີມຄຸນຄ່າທາງວັດທະນະທຳ ແລະ ປະຫວັດສາດຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ, ຖ່າຍຖອດຂໍ້ຄວາມຂອງຫວຽດນາມທີ່ເປັນອາລະຍະທຳ ແລະຮັກສັນຕິ ແລະອື່ນໆ. ໃນຂົງເຂດວິທະຍາສາດ-ເຕັກໂນໂລຊີ, ການສຶກສາ-ການຝຶກອົບຮົມ ແລະ ສາທາລະນະສຸກ, ການທີ່ຫວຽດນາມເຂົ້າຮ່ວມໃນກົນໄກຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍໃນພາກພື້ນແລະສາກົນ ໄດ້ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການພັດທະນາວິທະຍາສາດ ແລະ ການສຶກສາທີ່ກ້າວໜ້າ, ຍົກສູງຄຸນນະພາບຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ແລະ ສາທາລະນະສຸກ, ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງປະຊາຊົນ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນຊ່ວຍລະດົມການສະໜັບສະໜູນທີ່ເປັນຮູບປະທຳ ແລະ ມີປະສິດທິຜົນຈາກບັນດາສະຖາບັນຫຼາຍຝ່າຍໃນການປ້ອງກັນແລະຄວບຄຸມພະຍາດ, ລວມທັງການບໍລິຈາກວັກຊີນໂຄວິດ-19 ຫຼາຍກ່ວາ 70 ລ້ານໂດສ(15).
ບັນດາຜົນງານທີ່ບັນລຸໄດ້ນັ້ນ ໄດ້ປະກອບສ່ວນສຳຄັນ ແລະ ຢັ້ງຢືນບົດບາດຂອງການທູດຫຼາຍຝ່າຍ ແລະ ການພົວພັນສັດຈະວິພາກ ລະຫວ່າງການທູດຫຼາຍຝ່າຍ ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງບສາກົນໃນພາລະກິດການສ້າງສາ, ປົກປັກຮັກສາ ແລະ ພັດທະນາປະເທດ.
ການທູດຫຼາຍຝ່າຍຂອງຫວຽດນາມ: ມຸ່ງໄປສູ່ຍຸກແຫ່ງການບືນຕົວຂຶ້ນຂອງຊາດ
ພາຍຫຼັງເກືອບ 40 ປີແຫ່ງການດຳເນີນກິດຈະການປ່ຽນແປງໃໝ່, ຫວຽດນາມພວມກ້າວຢ່າງໝັ້ນຄົງສູ່ຍຸກໃໝ່ຂອງປະເທດຊາດ ເຊິ່ງເປັນຍຸກແຫ່ງການບືນຕົວຂຶ້ນແລະເຊື່ອມໂຍງເຂົ້າກັບສາກົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງແລະຮອບດ້ານ. ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍການພັດທະນາປະເທດໃນໄລຍະຕໍ່ໄປໄດ້ຢ່າງສຳເລັດມີໄຊ, ການທູດຫຼາຍຝ່າຍຕ້ອງພະຍາຍາມຢ່າງເຕັມທີ່ ເພື່ອໃຊ້ປະໂຫຍດສູງສຸດຈາກເງື່ອນໄຂ, ຊັບພະຍາກອນ ແລະ ໂອກາດໃໝ່ໆ ຈາກສະຖານະການສາກົນ ແລະ ລັດທິພະຫູພາຄີເພື່ອສ້າງສາ, ພັດທະນາ ແລະ ປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດສັງຄົມນິຍົມຫວຽດນາມ ໃນໄລຍະໃໝ່.
ໂອກາດ ແລະ ຄວາມທ້າທາຍສຳລັບລັດທິພະຫຸພາຄີ ແລະ ການທູດຫຼາຍຝ່າຍໃນຍຸກໃໝ່
ໃນໄລຍະຈະມາເຖິງ, ຄາດຄະເນວ່າສະຖານະການໂລກ ແລະ ພາກພື້ນ ຈະສືບຕໍ່ຜັນປ່ຽນຢ່າງສັບສົນ ແລະບໍ່ສາມາດຄາດເດົາໄດ້ ສົ່ງຜົນກະທົບຢ່າງແຮງຕໍ່ການພົວພັນສາກົນ, ລັດທິພະຫຸພາຄີ, ກໍ່ຄືບົດບາດແລະການເຄື່ອນໄຫວຂອງບັນດາສະຖາບັນຫຼາຍຝ່າຍໃນພາກພື້ນ ແລະ ສາກົນ ດ້ວຍຈຸດເດັ່ນບາງຢ່າງຄື:
ທີໜຶ່ງ, ສັນຕິພາບ, ການຮ່ວມມື ແລະ ການພັດທະນາແມ່ນຄວາມປາດຖະໜາຮ່ວມກັນຂອງປະຊາຊົນໃນໂລກ, ແຕ່ສືບຕໍ່ປະເຊີນກັບອຸປະສັກ ແລະ ຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຫຼາຍຢ່າງ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນພາຍໃຕ້ຜົນກະທົບຂອງສົງຄາມ, ການປະທະກັນ, ຂໍ້ພິພາດເລື່ອງເຂດແດນ, ຊັບພະຍາກອນທຳມະຊາດ ແລະ ບັນຫາຄວາມໝັ້ນຄົງທີ່ບໍ່ເປັນແບບດັ້ງເດີມ ເຊັ່ນ: ໂລກລະບາດ, ການປ່ຽນແປງສະພາບດິນຟ້າອາກາດ, ສິ່ງທ້າທາຍດ້ານຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ານພະລັງງານ, ອາຫານ, ແຫຼ່ງນ້ຳ, ຄວາມໝັ້ນຄົງທາງອິນເຕີເນັດ, ການກໍ່ການຮ້າຍ ແລະ ອາດຊະຍາກຳຂ້າມຊາດ…ໃນເວລາດຽວກັນ, ທ່າອ່ຽງການປະພຶດໂດຍຝ່າຍດຽວ, ການເມືອງແບບອຳນາດບາດໃຫຍ່, ລັດທິປົກປ້ອງການຄ້າ, ລັດທິຊາດນິຍົມທີ່ເຫັນແກ່ຕົວ ຍັງຄົງເປັນຄວາມທ້າທາຍຕໍ່ລັດທິພະຫຸພາຄີ. ແຕ່ໂດຍລວມແລ້ວ, ປະເທດສ່ວນໃຫຍ່ຍັງເອົາໃຈໃສ່ເຖິງການເຂົ້າຮ່ວມໃນບັນດາສະຖາບັນການຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍໃນພາກພື້ນ ແລະ ສາກົນ ເນື່ອງຈາກມີຄວາມຈຳເປັນຮີບດ່ວນໃນການຈັດການກັບບັນຫາລະດັບໂລກທີ່ເກີນຂີດຄວາມສາມາດຂອງປະເທດໃດປະເທດໜຶ່ງ(16).
ການແກ່ງແຍ້ງທາງຍຸດທະສາດນັບມື້ນັບຮຸນແຮງ, ແຜ່ລາມ ແລະ ເປັນສະຖາບັນຫຼາຍຂຶ້ນ; ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ເຖິງວ່າຈະມີການແກ່ງແຍ້ງກັນຢ່າງຮຸນແຮງກໍ່ຕາມ, ແຕ່ບັນດາປະເທດໃຫຍ່ຍັງພະຍາຍາມຫຼີກລ້ຽງການທຳລາຍສາຍພົວພັນ ແລະ ເຮັດໃຫ້ການຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍເປັນອຳມະພາດ(17). ນອກຈາກນີ້, ການເຕົ້າໂຮມກຳລັງໃນບັນດາເວທີຫຼາຍຝ່າຍນັບມື້ນັບມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍດ້ານຮູບແບບ, ຂະໜາດ ແລະ ລັກສະນະ; ມີການລິເລີ່ມ, ຂໍ້ສະເໜີ ແລະ ການເຕົ້າໂຮມໃໝ່ຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນການເຊື່ອມຕໍ່ຫຼາຍຝ່າຍຍ່ອຍ ເຊິ່ງອາດຈະເຊື່ອມໂຍງໜ້ອຍລົງກັບສະຖາບັນການຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍໃນພາກພື້ນ ແລະ ສາກົນແບບດັ້ງເດີມ. ໃນສະພາບການນັ້ນ, ບັນດາປະເທດຂະໜາດນ້ອຍ ແລະ ຂະໜາດກາງຈະປະເຊີນກັບແຮງກົດດັນທີ່ຫຼາຍຂຶ້ນໃນການ “ເລືອກຝ່າຍ”, ແຕ່ກໍມີໂອກາດຫຼາຍຂຶ້ນໃນການສົ່ງເສີມບົດບາດຂອງຕົນເອງ ເພາະວ່າປະເທດຂະໜາດໃຫຍ່ຈຳເປັນຕ້ອງເອົາຊະນະໃຈເພື່ອນມິດແລະຄູ່ຮ່ວມມື ແລະ ພິຈາລະນາການເຂົ້າຮ່ວມໃນກຸ່ມກຳລັງໃໝ່ຢ່າງຍືດຫຍຸ່ນ ແລະ ເໝາະສົມ.
ທີສາມ, ການປະກົດຕົວແລະການເປັນຮູບເປັນຮ່າງຂອງທ່າອ່ຽງແລະຂະບວນການໃໝ່ໆ ເຊັ່ນ ການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນ, ການຫັນປ່ຽນສີຂຽວ, ການປະຕິວັດອຸດສາຫະກໍາຄັ້ງທີສີ່, ໂດຍສະເພາະແມ່ນປັນຍາປະດິດ (AI), ໄດ້ເປີດໂອກາດການພັດທະນາຕ່າງໆຫຼວງຫຼາຍ, ແຕ່ໃນຂະນະດຽວກັນກໍ່ມີດ້ານລົບທີ່ຊ້ອນຢູ່, ມີປັດໄຈທີ່ສັບສົນແລະຄວາມຕ້ອງການໃນການເພີ່ມທະວີການປົກຄອງທົ່ວໂລກໃນຂົງເຂດເຫຼົ່ານີ້. ການປະກົດຕົວຂອງບັນດາບັນຫາໃໝ່ທີ່ດຶງດູດຄວາມສົນໃຈຂອງປະຊາຄົມໂລກ ສົ່ງຜົນໃຫ້ວາລະການປະຊຸມຫຼາຍຝ່າຍມີການຂະຫຍາຍຕົວ, ຫຼາກຫຼາຍ ແລະ ລົງເລິກທາງດ້ານເນື້ອໃນ ແລະ ເຊື່ອມໂຍງກັນຫຼາຍຂຶ້ນ.
ທິດທາງຜັນຂະຫຍາຍການທູດຫຼາຍຝ່າຍຂອງຫວຽດນາມ ໃນໄລຍະຈະມາເຖິງ
ໃນສະຖານະການສາກົນຄືດັ່ງກ່າວ, ການທູດຫຼາຍຝ່າຍຕ້ອງປະສານງານຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນກັບບັນດາ “ເຫຼົ່າທັບ” ດ້ານການຕ່າງປະເທດຂອງຫວຽດນາມ, ສືບຕໍ່ຊຸກຍູ້ ແລະ ຍົກລະດັບການເຂົ້າຮ່ວມ ແລະ ການປະກອບສ່ວນຂອງຫວຽດນາມ ໃນບັນດາເວທີປາໄສຫຼາຍຝ່າຍລະດັບພາກພື້ນແລະສາກົນ, ເໝາະສົມກັບສະຖານະ ແລະ ທີ່ຕັ້ງຂອງປະເທດ.
ໃນດ້ານຄວາມຄິດ, ສືບຕໍ່ຊາບຊຶມແລະຈັດຕັ້ງປະຕິບັດມະຕິກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XIII ຂອງພັກ, ເອກະສານແນະນຳຂອງພັກແລະລັດ ກ່ຽວກັບກິດຈະການຕ່າງປະເທດແລະການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ; ປະຕິບັດນະໂຍບາຍການຕ່າງປະເທດທີ່ເປັນເອກະລາດ, ເປັນເຈົ້າຕົນເອງ, ຫັນເປັນຫຼາກຫຼາຍ ແລະຫຼາຍຝ່າຍຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ ໂດຍຍຶດຫຼັກການຮັບປະກັນຜົນປະໂຫຍດຂອງຊາດສູງສຸດ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຕ້ອງມີການຫັນປ່ຽນຄວາມຄິດຢ່າງແຂງແຮງຈາກ “ການເຂົ້າຮ່ວມ” ໄປສູ່ “ການເປັນເຈົ້າການໃນການເຂົ້າຮ່ວມ” ໃນການຜັນຂະຫຍາຍວຽກງານການຕ່າງປະເທດຫຼາຍຝ່າຍ, ມຸ່ງໝັ້ນທີ່ຈະມີບົດບາດຫຼັກ ແລະ ນຳພາໃນການສ້າງ ແລະ ກຳນົດຮູບແບບສະຖາບັນຫຼາຍຝ່າຍ ແລະ ລະບຽບທາງການເມືອງ ແລະ ເສດຖະກິດສາກົນ; ເພີ່ມທະວີການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງໃນວິທີການດຳເນີນງານ ແລະ ມາດຕະການດ້ານກິດຈະການຕ່າງປະເທດຫຼາຍຝ່າຍໃນລັກສະນະທີ່ເປັນຮູບປະທຳ ແລະ ມີປະສິດທິຜົນ.
ໃນດ້ານມາດຕະການ, ການລະບຸຈຸດສຸມ ແລະ ຈຸດໜັກໃຈກາງຢ່າງຈະແຈ້ງ, ພ້ອມທັງສ້າງຄວາມເຊື່ອມໂຍງ ແລະ ຄົບຊຸດໃນການເຂົ້າຮ່ວມເວທີປາໄສຫຼາຍຝ່າຍລະດັບພາກພື້ນແລະລະດັບສາກົນ ຖືເປັນສິ່ງສຳຄັນທີ່ສຸດ. ຄຽງຄູ່ກັບການ “ຫຼໍ່ລ້ຽງ” ເນື້ອໃນ ແລະ ຂໍ້ລິເລີ່ມທີ່ຫວຽດນາມໃຫ້ບຸລິມະສິດ ແລະ ຊຸກຍູ້ຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ, ຫວຽດນາມຕ້ອງເປັນເຈົ້າການໃນການຍາດແຍ່ງໂອກາດ, ພ້ອມທີ່ຈະເຂົ້າຮ່ວມ ແລະ ສະເໜີແຜນລິເລີ່ມໃໝ່ໆທີ່ເໝາະສົມກັບຄວາມຕ້ອງການ ແລະ ສະຖານະການປະຈຸບັນໃນຂົງເຂດຕ່າງໆ ຄື: ການຫັນປ່ຽນສີຂຽວ, ການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນ, ວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ປັນຍາປະດິດ, ການປ່ຽນແປງດ້ານພະລັງງານ, ການຮັບມືກັບການປ່ຽນແປງສະພາບດິນຟ້າອາກາດ, ຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ານພະລັງງານ, ຄວາມໝັ້ນຄົງສະບຽງອາຫານ ແລະ ຄວາມທ້າທາຍດ້ານຄວາມໝັ້ນຄົງທີ່ບໍ່ແມ່ນແບບດັ້ງເດີມ. ເພື່ອເຮັດໄດ້ຄືແນວນັ້ນ, ຕ້ອງສຸມໃສ່ຊຸກຍູ້ ແລະ ລົງເລິກຄົ້ນຄວ້າຂົງເຂດສະເພາະໃນກົນໄກການຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍໃນພາກພື້ນ ແລະ ສາກົນ, ໂດຍສະເພາະໃນບັນຫາດ້ານຄວາມໝັ້ນຄົງທີ່ບໍ່ເປັນແບບດັ້ງເດີມທີ່ມີລັກສະນະໂລກ ເຊິ່ງສົ່ງຜົນກະທົບໂດຍກົງຕໍ່ຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ການພັດທະນາຂອງຫວຽດນາມ.
ໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ, ຮັບປະກັນການສົມທົບກັນຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນລະຫວ່າງພາຍໃນ ແລະ ພາຍນອກ, ການສົມທົບລະຫວ່າງຂະແໜງການ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນຜ່ານກົນໄກປະສານງານ ແລະ ການແລກປ່ຽນຢ່າງເປັນປະຈຳລະຫວ່າງບັນດາຄະນະ, ກະຊວງ, ຂະແໜງການ, ທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ວິສາຫະກິດ ເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມເປັນເອກະພາບດ້ານຄວາມຄິດ ແລະ ຄວາມເຫັນດີເຫັນພ້ອມໃນການກະທຳ. ນີ້ແມ່ນຄວາມຕ້ອງການທີ່ຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້ ເມື່ອຫວຽດນາມເຂົ້າຮ່ວມເວທີປາໄສຫຼາຍຝ່າຍໃນພາກພື້ນແລະສາກົນທີ່ນັບມື້ນັບມີການເຊື່ອມໂຍງ ແລະມີຄວາມຊ່ຽວຊານສະເພາະດ້ານ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຍົກສູງຄຸນນະພາບ, ຄວາມເປັນເຈົ້າການ, ຄວາມຄິດປະດິດສ້າງໃນວຽກງານຄົ້ນຄ້ວາກ່ຽວກັບລັດທິພະຫຸພາຄີ, ຈາກນັ້ນເປັນທີ່ປຶກສາ ໃຫ້ຄຳແນະນຳ ສະເໜີແນະ ແລະ ຜັນຂະຫຍາຍບັນດາຮູບການ, ມາດຕະການ, ວິທີການໃໝ່ ແລະ ຄວາມຄິດລິເລີ່ມຫຼາຍຝ່າຍໃໝ່.
ຢູ່ພາຍໃນປະເທດ, ປະຕິບັດຕາມສົນທິສັນຍາ, ຂໍ້ຕົກລົງ ແລະ ຄຳໝັ້ນສັນຍາສາກົນທີ່ຫວຽດນາມເຂົ້າຮ່ວມ ແລະ ຊຸກຍູ້ຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ; ສ້າງແລະປັບປຸງຂອບກົດໝາຍ ແລະ ກົນໄກປະຕິບັດທີ່ເໝາະສົມ ເພື່ອໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບການປະຕິບັດຕາມຄຳໝັ້ນສັນຍາ ແລະ ພັນທະສາກົນ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຍູ້ແຮງການປ່ຽນແປງໃໝ່ ແລະ ສັບຊ້ອນການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ ເພື່ອປະຕິບັດວຽກງານການຕ່າງປະເທດຫຼາຍຝ່າຍໃຫ້ມີຄວາມຄ່ອງຕົວ, ມີປະສິດທິພາບ ປະສິດທິຜົນ ແລະ ເພີ່ມທະວີການລົງທຶນດ້ານການເງິນ ແລະບຸກຄົນໃຫ້ແກ່ວຽກງານການຕ່າງປະເທດຫຼາຍຝ່າຍ ທີ່ແທດເໝາະກັບທ່າແຮງ ແລະ ທີ່ຕັ້ງຂອງຫວຽດນາມ; ໃນນັ້ນ ມີການເພີ່ມທະວີການກໍ່ສ້າງ, ຝຶກອົບຮົມ ແລະ ບຳລຸງສ້າງພະນັກງານ ແລະ ຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານການຕ່າງປະເທດຫຼາຍຝ່າຍ ທີ່ມີຄວາມເຂັ້ມແຂງ, ເປັນມືອາຊີບ, ມີຫຼັກໝັ້ນທາງການເມືອງ, ມີຄຸນສົມບັດ, ຄວາມສາມາດ, ມີທັກສະ ແລະ ສາມາດສືບທອດໄດ້.
ພິເສດ, ປີ 2025 ແມ່ນປີສຳຄັນທີ່ມີເຫດການສຳຄັນຕ່າງໆໃນດ້ານການທູດຫຼາຍຝ່າຍ ເຊັ່ນ: ຄົບຮອບ 30 ປີທີ່ຫວຽດນາມເຂົ້າຮ່ວມອາຊຽນ ແລະ ຄົບຮອບ 80 ປີການສ້າງຕັ້ງສະຫະປະຊາຊາດ. ສືບຕໍ່ການປະກອບສ່ວນຂອງຫວຽດນາມ ຕໍ່ກັບບັນດາບັນຫາຮ່ວມກັນຂອງໂລກ, ວຽກງານການຕ່າງປະເທດຫຼາຍຝ່າຍຈະສຸມໃສ່ການກະກຽມ ແລະ ຈັດຕັ້ງເປັນຢ່າງດີ ບັນດາເຫດການທີ່ຫວຽດນາມເປັນເຈົ້າພາບ ເຊັ່ນ: ເວທີປາໄສອະນາຄົດອາຊຽນ, ກອງປະຊຸມສຸດຍອດຄູ່ຮ່ວມມືເພື່ອການເຕີບໂຕສີຂຽວ ແລະເປົ້າໝາຍລະດັບໂລກຄັ້ງທີ 4 (P4G), ກອງປະຊຸມສະຫະປະຊາຊາດວ່າດ້ວຍການຄ້າ ແລະການພັດທະນາ (UNCTAD); ສືບຕໍ່ດຳເນີນຢ່າງສຳເລັດຜົນໃນການຮັບຜິດຊອບແລະໜ້າທີ່ສຳຄັນໃນອົງການ ແລະ ເວທີປາໄສການຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍໃນພາກພື້ນແລະສາກົນ ເຊັ່ນ ອາຊຽນ, ອະນຸພາກພື້ນແມ່ນ້ຳຂອງ, ເວທີປາໄສການຮ່ວມມືເສດຖະກິດອາຊີ-ປາຊີຟິກ (APEC) ແລະ ກົນໄກການຮ່ວມມືຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ໃນນັ້ນມີກົນໄກຂອງ UNESCO ແລະ ຄະນະກຳມະການບໍລິຫານຂອງອົງການສະຫະປະຊາຊາດເພື່ອຄວາມສະເໝີພາບທາງດ້ານເພດ ແລະ ການເສີມພະລັງຂອງແມ່ຍິງວາລະປີ 2025-2027.
ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຫວຽດນາມສືບຕໍ່ຖືບົດບາດເປັນສະມາຊິກທີ່ຕັ້ງໜ້າ ແລະ ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນອົງການ, ໜ່ວຍງານ ແລະ ເວທີປາໄສຫຼາຍຝ່າຍ, ແລະ ສືບຕໍ່ສະໝັກຕຳແໜ່ງທີ່ເໝາະສົມກັບການບຸລິມະສິດ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດຂອງຫວຽດນາມ, ເຊັ່ນ: ສະໝັກເປັນສະມາຊິກສະພາສິດທິມະນຸດແຫ່ງສະຫະປະຊາຊາດ ວາລະປີ 2026-2028, ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ມີຜູ້ສະໝັກເຂົ້າຮັບຕຳແໜ່ງຜູ້ພິພາກສາສານຍຸຕິທຳສາກົນວ່າດ້ວຍກົດໝາຍທະເລ (ITLOS) ວາລະປີ 2026-2035... ຫວຽດນາມກໍຈະປະກອບສ່ວນຢ່າງແຂງຂັນ ແລະ ມີຄວາມຮັບຜິດຊອບຫຼາຍຂຶ້ນ ໃນບັນດາບັນຫາລວມ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນການຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມທ້າທາຍລະດັບໂລກ ເຊັ່ນ ການປ່ຽນແປງສະພາບດິນຟ້າອາກາດ, ການຫຼຸດການປ່ອຍກ໊າດເຮືອນແກ້ວສຸດທິ ແລະ ການສົ່ງເສີມເປົ້າໝາຍພັດທະນາທີ່ຍືນຍົງ (SDGs); ເຂົ້າຮ່ວມຢ່າງເລິກເຊິ່ງກວ່າອີກ ໃນກິດຈະກຳຮັກສາສັນຕິພາບຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ການຊອກຫາແລະກູ້ໄພ, ການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານມະນຸດສະທຳແລະອື່ນໆ.
ດ້ວຍທິດທາງທີ່ໄດ້ສະເໜີ, ການທູດຫຼາຍຝ່າຍຈະສືບຕໍ່ດຳເນີນໄປຄຽງຄູ່ກັບປະເທດ ແລະ ປະກອບສ່ວນສ້າງແຮງຜັກດັນທີ່ດີ ເພື່ອນຳປະເທດເຂົ້າສູ່ຍຸກໃໝ່ ຍຸກແຫ່ງການບືນຕົວຂຶ້ນຂອງຊາດຫວຽດນາມຢ່າງໝັ້ນຄົງ./.
-----------------
(1) ໃນປີ 1648, ສົນທິສັນຍາ Westphalia ໄດ້ລົງນາມ. ການກຳເນີດຂອງແນວຄິດ “ອຳນາດອະທິປະໄຕຂອງຊາດ” ເຊິ່ງບັນທຶກໄວ້ໃນສົນທິສັນຍາ Westphalia ໄດ້ກາຍເປັນພື້ນຖານຂອງລະບົບສາກົນທີ່ມີລັດ-ປະເທດຊາດເປັນອັດຕະພາບຫຼັກ, ເປັນການວາງຮາກຖານໃຫ້ແກ່ການພົວພັນສາກົນສະໄໝໃໝ່.
(2) ອິມມານຸແອນ ກັງ (Immanuel Kant) - ນັກປັດຊະຍາຊາວເຢຍລະມັນຊັ້ນນຳໃນຍຸກແຫ່ງການຕັດສະຮູ້ - ສະເໜີແນວຄວາມຄິດໃນການສ້າງຕັ້ງ “ສະຫະພັນປະຊາຊາດ” (Idea for a Universal History from a Cosmopolitan Point of View). ເປັນກອບການເຮັດວຽກຮ່ວມເພື່ອຄວບຄຸມພຶດຕິກໍາ ແລະຮັກສາຄວາມສາມັກຄີລະຫວ່າງປະເທດຕ່າງໆ, ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍໃນການນຳມາເຊິ່ງສັນຕິພາບທີ່ຍືນຍົງ ແລະ ສະພາບແວດລ້ອມທີ່ປອດໄພສຳລັບແຕ່ລະປະເທດ.
(3) ສິ່ງທີ່ໂດດເດັ່ນແມ່ນການເກີດຂຶ້ນຂອງອົງການຈັດຕັ້ງສາກົນໃນສະຕະວັດທີ 19, ເຊັ່ນ: ຄະນະກໍາມາທິການ Rhine (1815), ຂະບວນການກາແດງສາກົນ (1863), ສະຫະພັນໂທລະເລກສາກົນ (1865), ແລະສະຫະພັນໄປສະນີສາກົນ (1874).
(4) ພ້ອມກັບອົງການສະຫະປະຊາຊາດແມ່ນການສ້າງຕັ້ງບັນດາສະຖາບັນການເງິນ-ເງິນຕາ ເຊັ່ນ: ທະນາຄານໂລກ (WB, ປີ 1945), ກອງທຶນການເງິນສາກົນ (IMF, ປີ 1944) ... ໃນເວລາດຽວກັນ, ມີການຈັດຕັ້ງອົງການສາກົນເພື່ອການຮ່ວມມືສະເພາະທາງຂຶ້ນຫຼາຍແຫ່ງ ເຊັ່ນ: ສະຫະພັນໄປສະນີສາກົນ (IPU, ປີ 1948), ອົງການທີ່ປຶກສາທາງທະເລສາກົນ (IMCO, ປີ 1948), ອົງການອະນາໄມໂລກ (WHO, ປີ 1948), ອົງການອຸຕຸນິຍົມວິທະຍາໂລກ (WMO, ປີ 1950), ສຳນັກງານພະລັງງານປະລະມານູສາກົນ (IAEA, ປີ 1957), ອົງການຊັບສິນທາງປັນຍາໂລກ (WIPO, ປິ 1967)...
(5) ໃນເວລາເກືອບ 80 ປີ, ໄດ້ມີການສ້າງສົນທິສັນຍາສາກົນຫຼາຍກວ່າ 560 ສະບັບ ແລະ ມີຜົນບັງຄັບໃຊ້, ກວມເອົາບັນດາບັນຫາ, ຂະແໜງການ ແລະ ຂົງເຂດຕ່າງໆ; ກົນໄກແກ້ໄຂຂໍ້ພິພາດລະຫວ່າງປະເທດຈຳນວນຫຼາຍໄດ້ຮັບການຈັດຕັ້ງຂຶ້ນ ເຊັ່ນ: ສານຍຸຕິທຳສາກົນ (ICJ, ປີ 1946), ອົງການແກ້ໄຂຂໍ້ພິພາດຂອງ WTO (DSB, 1995), ສານອະນຸຍາໂຕຕຸລາການຖາວອນ (PCA, ປີ 1899), ສານສາກົນວ່າດ້ວຍກົດໝາຍທະເລ (ITLOS, ປີ 1996)...
(6) ມາຮອດປະຈຸບັນ, ປະເທດຕ່າງໆຫຼາຍກວ່າ 180 ປະເທດໄດ້ລົງນາມໃນບັນດາສັນຍາຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍ ທີ່ມີຜົນຜູກມັດທາງກົດໝາຍກ່ຽວກັບການບໍ່ແຜ່ຂະຫຍາຍອາວຸດນິວເຄຼຍ; ກໍຄືສົນທິສັນຍາສາກົນກ່ຽວກັບການປົດອາວຸດ 15 ສະບັບ ລວມທັງສົນທິສັນຍາວ່າດ້ວຍການບໍ່ແຜ່ຂະຫຍາຍອາວຸດນິວເຄຼຍ (ປີ 1968), ສົນທິສັນຍາຫ້າມທົດລອງອາວຸດນິວເຄຼຍໂດຍຮອບດ້ານ (ປີ 1996), ອະນຸສັນຍາຍາວ່າດ້ວຍການຫ້າມອາວຸດເຄມີ (ປີ 1992), ອະນຸສັນຍາວ່າດ້ວຍການຫ້າມອາວຸດຊີວະພາບ (ປີ 1972) ແລະຫວ່າງມໍ່ໆມານີ້ ສົນທິສັນຍາວ່າດ້ວຍການຄ້າອາວຸດແບບເດີມ (ATT) ແລະສົນທິສັນຍາວ່າດ້ວຍການຫ້າມອາວຸດນິວເຄຼຍ (TPNW).
(7) ສະຫະປະຊາຊາດມີບົດບາດສໍາຄັນໃນການຢຸດຕິສົງຄາມເກົາຫຼີ (ປີ 1950-1953), ວິກິດການຄອງ ສຸເອດ (ປີ 1956), ວິກິດການລູກສອນໄຟໃນກູບາ (ປີ 1962), ສົງຄາມຕາເວັນອອກກາງ (ປີ 1973), ສົງຄາມອີຣ່ານ - ອີຣັກ (ປີ 1988), ສົງຄາມຕາອ່າວເປີເຊຍ (ປີ 1990-1991) ແລະຄວາມຂັດແຍ່ງອື່ນໆອີດຫຼາຍ ໃນກໍາປູເຈຍ, ແອລຊັນວາດໍ, ກົວເຕມາລາ, ໂມຊຳບິກ, ໂກງໂກ, ໂຊມາເລຍ, ອະດີດຢູໂກສະລາເວຍ ແລະອື່ນໆ. ທ່ານເລຂາທິການສະຫະປະຊາຊາດຍັງມີບົດບາດສຳຄັນໃນການສົ່ງເສີມການຢຸດຍິງລະຫວ່າງ ອິດສະຣາແອນ ແລະ ບັນດາປະເທດອາຣັບ, ການເຈລະຈາສັນຍາຢຸດຍິງເພື່ອຢຸດຕິສົງຄາມ ອີຣ່ານ - ອີຣັກ ແລະອື່ນໆ. ນັບແຕ່ປີ 1946, ສະຫະປະຊາຊາດ ໄດ້ສົ່ງຄະນະຜູ້ແທນຮັກສາສັນຕິພາບເກືອບ 70 ຄະນະໄປຍັງຫຼາຍພູມພາກຂອງໂລກ (ປະຈຸບັນຮັກສາຄະນະຜູ້ແທນໄວ້ 11 ຄະນະ); ການເຄື່ອນໄຫວຮັກສາສັນຕິພາບຂອງສະຫະປະຊາຊາດຖືເປັນເຄື່ອງມືທີ່ມີປະສິດທິພາບໃນການເສີມສ້າງຄວາມໝັ້ນຄົງລະດັບໂລກ, ມີບົດບາດສຳຄັນໃນການຟື້ນຟູສັນຕິພາບ, ຢຸດຕິການປະທະກັນ ແລະ ສະໜັບສະໜູນຂະບວນການຟື້ນຟູໃນຫຼາຍປະເທດ.
(8) ເຊັ່ນ: ເປົ້າໝາຍແຫ່ງສະຫັດສະຫວັດ, ວາລະການພັດທະນາທີ່ຍືນຍົງປີ 2030, ເປົ້າໝາຍການພັດທະນາທີ່ຍືນຍົງ (SDGs)…
(9) ສຳລັບປະເທດປະຊາທິປະໄຕ, ຫວຽດນາມພ້ອມທີ່ຈະດຳເນີນໂຍບາຍເປີດປະຕູ ແລະ ຮ່ວມມືໃນທຸກຂົງເຂດຄື: ຫວຽດນາມໃຫ້ການຕ້ອນຮັບຢ່າງດີແກ່ນາຍທຶນຕ່າງຊາດ ແລະວິສາວະກອນໃນທຸກຂະແໜງການ - ຫວຽດນາມພ້ອມທີ່ຈະຂະຫຍາຍທ່າເຮືອ, ສະໜາມບິນ ແລະ ຖະໜົນເພື່ອການຄ້າ ແລະ ການຂົນສົ່ງລະຫວ່າງປະເທດ ພາຍໃຕ້ການນຳຂອງສະຫະປະຊາຊາດ - ຫວຽດນາມພ້ອມທີ່ຈະລົງນາມໃນຂໍ້ຕົກລົງ ແລະ ສົນທິສັນຍາຄວາມໝັ້ນຄົງພິເສດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການໃຊ້ຖານທັບເຮືອ ແລະ ຖານທັບອາກາດບາງແຫ່ງຮ່ວມກັບກອງກຳລັງທະຫານເຮືອ ແລະ ກອງທັບບົກພາຍໃຕ້ກອບສະຫະປະຊາດ”. ເບິ່ງ: ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ສພຈ. ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2011, ເຫຼັ້ມ 4, ໜ້າ 523.
(10) ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XI, ສພຈ. ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2011, ໜ້າ 235–236.
(11) ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XII ຂອງພັກ (ປີ 2016) ກຳນົດໜ້າທີ່ຂອງວຽກງານການຕ່າງປະເທດຫຼາຍຝ່າຍວ່າ “ເປັນເຈົ້າການໃນການເຂົ້າຮ່ວມ ແລະ ເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດຂອງຕົນໃນກົນໄກຫຼາຍຝ່າຍ, ໂດຍສະເພາະອາຊຽນ ແລະ ສະຫະປະຊາຊາດ. ເປັນເຈົ້າການ ແລະ ຕັ້ງໜ້າໃນການເຂົ້າຮ່ວມບັນດາກົນໄກຫຼາຍຝ່າຍດ້ານການປ້ອງກັນປະເທດ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງ, ລວມທັງການເຂົ້າຮ່ວມໃນກິດຈະກຳການຮ່ວມມືລະດັບສູງ ເຊັ່ນ ການເຄື່ອນໄຫວຮັກສາສັນຕິພາບຂອງສະຫະປະຊາຊາດ, ການຝຶກຊ້ອມດ້ານຄວາມໝັ້ນຄົງທີ່ບໍ່ເປັນແບບດັ້ງເດີມ ແລະກິດຈະກຳອື່ນໆ”, “ປະຕິບັດຄຳໝັ້ນສັນຍາສາກົນຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ພັດທະນາ ແລະ ປະຕິບັດຍຸດທະສາດເພື່ອເຂົ້າຮ່ວມໃນຂົງເຂດການຄ້າເສລີກັບບັນດາຄູ່ຮ່ວມມືເສດຖະກິດການຄ້າທີ່ສຳຄັນ, ລົງນາມແລະຜັນຂະຫຍາຍສັນຍາການຄ້າເສລີລຸ້ນໃໝ່ພາຍໃນແຜນແມ່ບົດຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ”. ເບິ່ງ: ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XII, ຫ້ອງວ່າການສູນກາງພັກ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2016, ໜ້າ 155; ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XIII ຂອງພັກ (ປີ 2021) ສືບຕໍ່ພັດທະນາຄວາມຄິດກ່ຽວກັບການຕ່າງປະເທດຫຼາຍຝ່າຍຄື: “ປະຕິບັດບັນດາຄຳໝັ້ນສັນຍາພາກພື້ນ ແລະ ສາກົນຢ່າງແຂງຂັນ, ປະສົມປະສານເຂົ້າກັບຍຸດທະສາດ, ນະໂຍບາຍ, ແຜນການ ແລະ ໂຄງການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ. ເປັນເຈົ້າການໃນການເຂົ້າຮ່ວມ, ປະກອບສ່ວນຢ່າງຕັ້ງໜ້າ ແລະ ເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດຂອງຫວຽດນາມ ໃນການສ້າງ ແລະ ກຳນົດຮູບແບບສະຖາບັນຫຼາຍຝ່າຍ ແລະ ລະບຽບເສດຖະກິດການເມືອງສາກົນ, ປະຕິບັດຕາມຄຳໝັ້ນສັນຍາສາກົນ ແລະ ຂໍ້ຕົກລົງການຄ້າທີ່ໄດ້ລົງນາມຢ່າງຄົບຖ້ວນ”. “ສືບຕໍ່ປ່ຽນແປງໃໝ່ການຮ່ວມມືສາກົນດ້ານກົດໝາຍຢ່າງເປັນເຈົ້າການ ແລະ ຕັ້ງໜ້າ, ໃຊ້ລະບຽບການແລະຫຼັກການສາກົນຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ ແລະ ເຂົ້າຮ່ວມໃນກິດຈະກຳຂອງຊຸມຊົນພາກພື້ນ ແລະ ສາກົນ; ເປັນເຈົ້າການໃນການສະເໜີຂໍ້ລິເລີ່ມ ແລະ ກົນໄກຮ່ວມມືບົນຫຼັກການຜົນປະໂຫຍດຮ່ວມກັນເພື່ອສັນຕິພາບ, ເອກະລາດຂອງຊາດ, ປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ຄວາມຈະເລີນກ້າວໜ້າທາງສັງຄົມຂອງໂລກ, ເພື່ອສ້າງການປ່ຽນແປງຂອງຄຸນນະພາບໃນການຮ່ວມມືສາກົນດ້ານກົດໝາຍ”. ເບິ່ງ: ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XIII, ສພຈ. ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2021, ໜ້າ 164 (ເຫຼັ້ມ I), ໜ້າ 154 (ເຫຼັ້ມ II).
(12) ນອກຈາກນັ້ນ, ຫວຽດນາມຍັງໄດ້ເຂົ້າເປັນສະມາຊິກຢ່າງເປັນທາງການໃນອົງການອຸຕຸນິຍົມວິທະຍາໂລກ (WMO), ກອງທຶນການເງິນສາກົນ (IMF), ທະນາຄານໂລກ (WB), ອົງການອະນາໄມໂລກ (WHO), ທະນາຄານພັດທະນາອາຊີ (ADB) ແລະເປັນສະມາຊິກຂອງສະພາເພື່ອການຊ່ວຍເຫຼືອດ້ານເສດຖະກິດຮ່ວມກັນຂອງປະເທດສັງຄົມນິຍົມ (SEV)…
(13) ນອກຈາກນັ້ນ, ຫວຽດນາມຍັງເຂົ້າຮ່ວມໃນສະພາປະຕິບັດງານສະຫະພັນໄປສະນີສາກົນ (UPU) ວາລະປີ 2022-2025, ຮອງປະທານສະມັດຊາໃຫຍ່ແຫ່ງສະຫະປະຊາຊາດ ສະໄໝທີ 77 (2022-2023); ອົງການບໍລິຫານ ແລະ ວິຊາຊີບຂອງອົງການການສຶກສາ, ວິທະຍາສາດ ແລະ ວັດທະນະທຳແຫ່ງສະຫະປະຊາຊາດ (UNESCO) ເຊັ່ນ ສະພາບໍລິຫານ UNESCO ວາລະປີ 2021-2025, ຄະນະກຳມະການລະຫວ່າງລັດຖະບານວ່າດ້ວຍການປົກປ້ອງແລະສົ່ງເສີມຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງການສະແດງອອກທາງວັດທະນະທຳ ວາລະປີ 2021-2025, ຄະນະກຳມະການລະຫວ່າງລັດຖະບານວ່າດ້ວຍການພິທັກມໍລະດົກທາງວັດທະນະທຳທີ່ບໍ່ມີຕົວຕົນ ວາລະປີ 2022-2026; ຄະນະກໍາມະການກົດໝາຍສາກົນ (ILC) ວາລະປີ 2023-2027; ສະພາສິດທິມະນຸດແຫ່ງສະຫະປະຊາຊາດ ວາລະປີ 2023-2025; ຄະນະກຳມາທິການກົດໝາຍແລະເຕັກນິກຂອງໜ່ວຍງານກົ້ນທະເລ (LTC) ວາລະປີ 2023–2027.
(14) ມາຮອດປະຈຸບັນ, ພາຍຫຼັງ 10 ປີ, ຫວຽດນາມໄດ້ສົ່ງນາຍທະຫານ 804 ຄົນໄປປະຕິບັດໜ້າທີ່ຮັກສາສັນຕິພາບຢູ່ຄະນະຜູ້ແທນຮັກສາສັນຕິພາບຂອງສະຫະປະຊາຊາດໃນຊູດັງໃຕ້, ສາທາລະນະລັດອາຟລິກາກາງ ແລະ ກົມຮັກສາສັນຕິພາບຢູ່ສຳນັກງານໃຫຍ່ສະຫະປະຊາຊາດ; ໄດ້ສົ່ງໂຮງໝໍສະໜາມແຫ່ງທີ່ສອງຈຳນວນ 4 ຮອບທີ່ຄະນະຜູ້ແທນໃນຊູດານໃຕ້ ແລະ ທີມວິສະວະກອນ 1 ທີມທີ່ຄະນະຜູ້ແທນໃນ ອາບເຢ (ເຂດທີ່ພິພາດລະຫວ່າງຊູດານໃຕ້ ແລະ ຊູດານ); ເປັນໜຶ່ງໃນປະເທດທີ່ມີອັດຕາສ່ວນແມ່ຍິງເຂົ້າຮ່ວມສູງທີ່ສຸດໃນບັນດາປະເທດທີ່ສົ່ງກອງກຳລັງໄປຍັງສະຫະປະຊາຊາດ.
(15) ລະຫວ່າງການແຜ່ລະບາດຂອງພະຍາດໂຄວິດ-19, ຫວຽດນາມໄດ້ຮັບວັກຊີນຫຼາຍກວ່າ 61,7 ລ້ານໂດສ ຜ່ານໂຄງການ COVAX ແລະ ອຸປະກອນທາງການແພດມູນຄ່າ 45 ລ້ານໂດລາສະຫະລັດ ຈາກອົງການຕ່າງໆຂອງສະຫະປະຊາຊາດ.
(16) ບັນດາສະຖາບັນຫຼາຍຝ່າຍ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນອົງການສະຫະປະຊາຊາດ, ຍັງຄົງໄດ້ຮັບຄວາມເຄົາລົບຈາກປະເທດຕ່າງໆສ່ວນໃຫຍ່ ແລະ ສືບຕໍ່ມີບົດບາດນຳໜ້າ, ລິເລີ່ມ ແລະ ນຳພາໃນການລິເລີ່ມ ແລະ ຄວາມພະຍາຍາມຕ່າງໆໃນໄລຍະມໍ່ໆມານີ້ ເພື່ອຮັບມືກັບຄວາມທ້າທາຍລະດັບໂລກທີ່ບໍ່ມີປະເທດໃດປະເທດໜຶ່ງສາມາດແກ້ໄຂໄດ້ດ້ວຍຕົວເອງເຊັ່ນ: ການສົ່ງເສີມການໃຫ້ຄວາມຄຸ້ມຄອງວັກຊີນເພື່ອປ້ອງກັນ ແລະ ຕໍ່ສູ້ກັບການລະບາດຂອງພະຍາດໂຄວິດ-19, ການສ້າງກອບການເຮັດວຽກສຳລັບສັນຍາວ່າດ້ວຍການອະນຸລັກແລະການໃຊ້ປະໂຫຍດຢ່າງຍືນຍົງຂອງຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງຊີວະພາບໃນພື້ນທີ່ທາງທະເລນອກເໜືອເຂດອຳນາດສານແຫ່ງຊາດ (BBNJ), ການສ້າງກອບການເຮັດວຽກດ້ານການຄຸ້ມຄອງລະດັບໂລກສໍາລັບລູກປືນ, ປັນຍາປະດິດ ແລະອື່ນໆ.
(17) ຫວ່າງມໍ່ໆມານີ້, ການທີ່ສະຫະປະຊາຊາດແລະປະເທດສະມາຊິກໄດ້ຮັບຮອງເອົາເອກະສານສຳລັບອະນາຄົດຫຼັງຈາກຂະບວນການເຈລະຈາທີ່ຍາວນານ ແລະ ສັບສົນ ເພື່ອກຳນົດທິດທາງການຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍໃນໄລຍະຈະມາເຖິງ ຖືເປັນເຄື່ອງພິສູດປະການໜຶ່ງວ່າ ປະເທດສ່ວນໃຫຍ່ຍັງຄົງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບບົດບາດຂອງສະຖາບັນການຮ່ວມມືຫຼາຍຝ່າຍໃນພາກພື້ນ ແລະ ສາກົນ.
