ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນກ່ຽວກັບຄວາມສາມັກຄີ, ຄວາມສະເໝີພາບ
ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນເພື່ອຄວາມກ້າວໜ້າລະຫວ່າງບັນດາເຜົ່າ.

ຄວາມສາມັກຄີແຫ່ງຊາດເປັນມູນເຊື້ອອັນລ້ຳຄ່າຂອງຊາດຫວຽດນາມ ເຊິ່ງໄດ້ຮັບການຫຼໍ່ຫຼອມຈາກປະຫວັດສາດອັນຍາວນານນັບພັນປີໃນການສ້າງສາ ແລະ ປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ. ມູນເຊື້ອດັ່ງກ່າວໄດ້ກາຍເປັນແຫຼ່ງກຳລັງ, ເປັນອາວຸດໃຫ້ຊາດຫວຽດນາມກ້າວຜ່ານອຸປະສັກຕ່າງໆ ແລະ ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນເລື້ອຍໆ. ມູນເຊື້ອດັ່ງກ່າວຈະເປັນສະເໝືອນເສັ້ນດ້າຍສີແດງທີ່ເຊື່ອມໂຍງ ແລະ ເສີມສ້າງຄວາມສາມັກຄີອັນຍິ່ງໃຫຍ່ຂອງກຸ່ມຊົນເຜົ່າຫວຽດນາມຕະຫຼອດໄປ, ເປັນແຫຼ່ງກຳລັງອັນຍິ່ງໃຫຍ່ໃຫ້ປະເທດກ້າວເຂົ້າສູ່ຍຸກໃໝ່ແຫ່ງການພັດທະນາ, ຍຸກແຫ່ງການບືນຕົວຂຶ້ນຂອງຊາດ.  

ໃນບົດຄວາມ “ພວກເຮົາຄວນຮຽນຮູ້ປະຫວັດສາດຂອງພວກເຮົາ” ທີ່ລົງພິມໃນໜັງສືພິມຫວຽດນາມເອກະລາດ ສະບັບທີ 117, ລົງວັນທີ 1 ກຸມພາ 1942, ປະທານໂຮ່ຈີມິນຂຽນວ່າ: “ປະຫວັດສາດຂອງເຮົາສອນບົດຮຽນນີ້ໃຫ້ພວກເຮົາ: ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາສາມັກຄີກັນເປັນໜຶ່ງດຽວ ປະເທດຂອງເຮົາຈະເປັນເອກະລາດ ແລະເສລີພາບ. ໃນທາງກົງກັນຂ້າມ, ເມື່ອໃດກໍຕາມທີ່ປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາບໍ່ສາມັກຄີກັນ, ເຮົາກໍຈະຖືກຮຸກຮານຈາກຕ່າງປະເທດ^”(1). ປະທານໂຮ່ຈີມິນເກີດມາໃນຄອບຄົວທີ່ມີມູນເຊື້ອຮັກຊາດ; ເພິ່ນມີຄວາມເຂົ້າໃຈໃນຄຸນຄ່າ ແລະຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງຄວາມສາມັກຄີໃນຊາດ; ຕະຫຼອດຊີວິດການເຄື່ອນໄຫວປະຕິວັດຂອງຕົນ ເພິ່ນໄດ້ເຊີດຊູຄວາມຮັບຮູ້ນີ້ຢູ່ສະເໝີ ໂດຍເຮັດໃຫ້ຄວາມສາມັກຄີເປັນອຸດົມການທາງການເມືອງ ແລະ ວິທີການນຳພາທີ່ມີປະສິດທິຜົນ.

ພາຍໃຕ້ແສງສະຫວ່າງຂອງລັດທິມາກ-ເລນິນ, ມວນຊົນແມ່ນອັດຕະພາບທາງປະຫວັດສາດ, ເປັນພະລັງທີ່ສ້າງໄຊຊະນະຂອງການປະຕິວັດທັງໝົດ. ຢືນຢູ່ບົນພື້ນຖານຂອງປະເພນີອັນລ້ຳຄ່າຂອງຊາດ, ດູດຊຶມ ແລະ ນຳໃຊ້ລັດທິມາກ-ເລນິນຢ່າງປະດິດສ້າງໃຫ້ເໝາະສົມກັບລັກສະນະສະເພາະຂອງຫວຽດນາມ, ປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ເຊື່ອມໂຍງປະເພນີແລະຄວາມທັນສະໄໝ, ປະສົມປະສານຄຸນຄ່າທາງວັດທະນະທຳຕາເວັນອອກ ແລະ ຕາເວັນຕົກ, ສົ່ງເສີມຫຼັກການຂອງຄວາມເປັນເອກະລາດ ແລະ ຄວາມສະເໝີພາບໃນສາຍພົວພັນລະຫວ່າງປະເທດຊາດຕ່າງໆໃນໂລກ.

ໃນຖະແຫຼງການເອກະລາດຂອງສາທາລະນະລັດປະຊາທິປະໄຕຫວຽດນາມ ເຊິ່ງປະຈຸບັນແມ່ນສາທາລະນະລັດສັງຄົມນິຍົມຫວຽດນາມ, ປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ຮັບເອົາຄຸນຄ່າທົ່ວໄປຂອງສິດທິແຫ່ງຊາດ ແລະ ສິດທິມະນຸດຂອງຖະແຫຼງການເອກະລາດ ຂອງສະຫະລັດອາເມລິກາໃນປີ 1776 ແລະ ຖະແຫຼງການສິດທິມະນຸດແລະພົນລະເມືອງ ຂອງຝຣັ່ງໃນປີ 1791, ວ່າ: “ທຸກຄົນເກີດມາລ້ວນແຕ່ມີສິດເທົ່າທຽມກັນ. ໂລກສ້າງໃຫ້ເຂົາເຈົ້າມີສິດທີ່ບໍ່ມີໄຜສາມາດລ່ວງລະເມີດໄດ້; ໃນບັນດາສິດເຫຼົ່ານັ້ນ ມີສິດໃນການດຳລົງຊີວິດ, ສິດເສລີພາບ ແລະ ສິດໃນການຊອກສະແຫວງຫາຄວາມສຸກ... ເພື່ອຂະຫຍາຍຄວາມໃຫ້ກວ້າງອອກ, ປະໂຫຍກດັ່ງກ່າວມີຄວາມໝາຍວ່າ: ປະຊາຊົນທັງມວນທີ່ເກີດມາໃນໂລກລ້ວນແຕ່ມີສິດສະເໝີພາບ; ຊາດໃດກໍ່ມີສິດໃນການດຳລົງຊີວິດ, ມີສິດເບີກບານມ່ວນຊື່ນ ແລະ ສິດເສລີພາບ”⁽²⁾.  

ໃນການພົວພັນສາກົນ, ຕາມປະທານໂຮ່ຈີມິນ, ຄວາມສະເໝີພາບລະຫວ່າງປະເທດຊາດແມ່ນສິດທິ ແລະ ຄວາມຕ້ອງການທີ່ຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້; ປະເທດຊາດຕ່າງໆ, ບໍ່ວ່ານ້ອຍ ຫຼື ອ່ອນແອ, ກໍ່ລ້ວນແຕ່ປາຖະໜາ ແລະ ຕ້ອງພະຍາຍາມຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງເພື່ອບັນລຸຄວາມສະເໝີພາບ. ດັ່ງນັ້ນ, ໃນສະພາບການທີ່ຖືກຮຸກຮານໂດຍພວກລ່າເມືອງຂຶ້ນຝຣັ່ງ, ປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ກຳນົດເປົ້າໝາຍສູງສຸດຂອງການປະຕິວັດຫວຽດນາມຄືການປົດປ່ອຍຊາດ, ເພື່ອຮັບເອກະລາດ ແລະ ຄວາມສະເໝີພາບກັບປະເທດຊາດອື່ນໆໃນໂລກ. ນັ້ນຄື, ປະເທດຫວຽດນາມຕ້ອງມີເອກະລາດແລະເສລີພາບ. ສຳລັບປະເທດຕ່າງໆທົ່ວໂລກ, ຄວາມສະເໝີພາບສະແດງອອກໃນຖານະເອກະລາດຂອງຊາດ.

ຄວາມສະເໝີພາບແຫ່ງຊາດໃນລະດັບໂລກມີຄວາມສຳພັນ ແລະປະຕິສຳພັນຢ່າງໃກ້ຊິດກັບເອກະລາດຂອງຊາດ; ໃນນັ້ນ, ເອກະລາດຂອງຊາດແມ່ນເງື່ອນໄຂ "ຮາກຖານ" ຂອງຄວາມສະເໝີພາບແຫ່ງຊາດ. ຖ້າຊາດຫວຽດນາມຢາກມີຄວາມສະເໝີພາບກັບຊາດອື່ນໆໃນໂລກ, ກ່ອນອື່ນໝົດ, ປະເທດຊາດຕ້ອງມີເອກະລາດ ແລະ ເອກະລາດນັ້ນຕ້ອງເປັນເອກະລາດທີ່ແທ້ຈິງ, ເອກະລາດຢ່າງສົມບູນ. ດັ່ງນັ້ນ, ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸຄວາມສະເໝີພາບທາງຊົນຊາດໃນລະດັບໂລກ, ປະຊາຊົນຫວຽດນາມທຸກຊົນເຜົ່າຕ້ອງພະຍາຍາມຮັກສາເສລີພາບ ແລະ ເອກະລາດ.

ເພື່ອໃຫ້ໄດ້ຮັບເອກະລາດ ແລະ ກ້າວໄປສູ່ຄວາມສະເໝີພາບແຫ່ງຊາດໃນລະດັບໂລກ, ຈຳເປັນຕ້ອງເຕົ້າໂຮມທຸກຊົນເຜົ່າໃນຄອບຄົວຊາດຫວຽດນາມຂະໜາດໃຫຍ່. ເມື່ອເວົ້າເຖິງເຫດຜົນທີ່ນຳໄປສູ່ໄຊຊະນະຂອງການປະຕິວັດເດືອນສິງຫາໃນປີ 1945, ປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ: “ໂດຍສະເພາະຍ້ອນກຳລັງແຫ່ງຄວາມສາມັກຄີປວງຊົນທັງຊາດ. ທຸກກຸ່ມຊົນເຜົ່າ, ຊົນຊັ້ນ, ທ້ອງຖິ່ນ ແລະ ທຸກສາສະໜາ ລຸກຂຶ້ນຢືນພາຍໃຕ້ທຸງຫວຽດມິນເພື່ອຕໍ່ສູ້ເພື່ອເອກະລາດຂອງປະເທດຊາດ”⁽³⁾. 

ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝບູຮານ, ຫວຽດນາມໄດ້ກໍ່ຕັ້ງກຸ່ມຊົນເຜົ່າ/ຊາດຕ່າງໆຫຼາຍກຸ່ມ. ຂະບວນການຢູ່ຮ່ວມກັນນຳໄປສູ່ຄວາມຜູກພັນ, ຄວາມສາມັກຄີ ແລະ ການເຮັດວຽກຮ່ວມກັນ ເພື່ອສ້າງສາແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດ. ກ່ອນທີ່ຈະໄດ້ຮັບເອກະລາດ ພວກເຮົາໄດ້ສາມັກຄີກັນຕໍ່ສູ້ກັບຜູ້ຮຸກຮານຕ່າງຊາດ; ຫຼັງຈາກໄດ້ຮັບເອກະລາດ ພວກເຮົາກໍ່ຢູ່ຮ່ວມກັນ. ໃນຈົດໝາຍເຖິງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍພາກໃຕ້, ຈັດຂຶ້ນທີ່ ເປຼິຍກູ ໃນວັນທີ 19 ເມສາ 1946, ປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ຂຽນວ່າ: “ມື້ນີ້ຫວຽດນາມເປັນປະເທດຮ່ວມກັນຂອງພວກເຮົາ... ປະເທດແລະລັດຖະບານແມ່ນປະເທດແລະລັດຖະບານຮ່ວມກັນຂອງພວກເຮົາ. ດັ່ງນັ້ນ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາທຸກຄົນຕ້ອງສາມັກຄີກັນຢ່າງໃກ້ຊິດ ເພື່ອປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດຂອງພວກເຮົາ ແລະ ສະໜັບສະໜູນລັດຖະບານຂອງພວກເຮົາ. ພວກເຮົາຕ້ອງຮັກແພງເຊິ່ງກັນແລະກັນ, ເຄົາລົບເຊິ່ງກັນແລະກັນ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນ ເພື່ອສະແຫວງຫາຄວາມສຸກຮ່ວມກັນຂອງພວກເຮົາ ແລະ ຂອງລູກຫຼານຂອງພວກເຮົາ. ແມ່ນ້ຳອາດຈະບົກແຫ້ງ, ພູຜາອາດຈະເຊາະເຈື່ອນ, ແຕ່ຄວາມສາມັກຄີຂອງພວກເຮົາຈະບໍ່ມີວັນຫຼຸດລົງ. ພວກເຮົາຕັ້ງໃຈທີ່ຈະຮ່ວມແຮງຮ່ວມໃຈກັນເພື່ອຮັກສາເສລີພາບ ແລະ ຄວາມເປັນເອກະລາດຂອງພວກເຮົາ”⁽⁴⁾.

ຕາມແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ, ຄວາມສາມັກຄີລະຫວ່າງຊົນເຜົ່າບໍ່ແມ່ນກົນອຸບາຍທາງການເມືອງ, ແຕ່ເປັນຄວາມສາມັກຄີທີ່ຈິງໃຈ, ຊື່ສັດ ແລະ ແໜ້ນແຟ້ນ; ຄວາມສາມັກຄີບໍ່ແມ່ນການບັງຄັບ ຫຼືໜີບຮັດ, ແຕ່ຕ້ອງມີປະຊາທິປະໄຕທີ່ແທ້ຈິງ; ຄວາມສາມັກຄີບໍ່ແມ່ນຍຸດທະວິທີ, ແຕ່ເປັນຍຸດທະສາດ, ຄວາມສາມັກຄີໄລຍະຍາວ.

ກ່າວປາໄສໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນແນວໂຮມປະເທດຊາດຫວຽດນາມຄັ້ງທີ 2 ໃນວັນທີ 25 ເມສາ 1961, ປະທານໂຮ່ຈີມິນເວົ້າຊ້ຳຄຳຂວັນທີ່ມີຊື່ສຽງອີກຄັ້ງວ່າ:

"ສາມັກຄີ, ສາມັກຄີ, ມະຫາສາມັກຄີ,

ສຳເລັດຜົນ, ສຳເລັດຜົນ, ຄວາມສຳເລັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່”⁽⁵⁾.

ດ້ວຍຄຳຂວັນນີ້, ທ່ານໄດ້ເນັ້ນໜັກເຖິງສາຍພົວພັນເຊີງເຫດແລະຜົນ: ດ້ວຍຄວາມສາມັກຄີ, ຄວາມສາມັກຄີອັນຍິ່ງໃຫຍ່, ຈະມີຄວາມສຳເລັດຢ່າງຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້, ຄວາມສຳເລັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ການປະຕິວັດຫວຽດນາມຈະປະສົບຜົນສຳເລັດຍ້ອນຄວາມສາມັກຄີອັນຍິ່ງໃຫຍ່.

ລັດຖະທຳມະນູນປີ 1946 ເຊິ່ງເປັນລັດຖະທຳມະນູນສະບັບທຳອິດຂອງສາທາລະນະລັດປະຊາທິປະໄຕຫວຽດນາມ, ປະຈຸບັນແມ່ນສາທາລະນະລັດສັງຄົມນິຍົມຫວຽດນາມ, ໂດຍປະທານໂຮ່ຈີມິນເປັນຫົວໜ້າຄະນະກຳມະການຮ່າງ ແລະສະເໜີລັດຖະທຳມະນູນຕໍ່ສະພາແຫ່ງຊາດ; ໃນນັ້ນ, ມາດຕາ 1 ໄດ້ເນັ້ນໜັກວ່າ ອຳນາດທັງໝົດໃນປະເທດແມ່ນຂອງປະຊາຊົນຫວຽດນາມທຸກຄົນ, ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງເຊື້ອຊາດ, ເພດ, ຮັ່ງມີ ຫຼື ທຸກຍາກ, ຊົນຊັ້ນ, ສາສະໜາ. ມາດຕາ 8 ຢືນຢັນວ່າ, ນອກຈາກຄວາມສະເໝີພາບທາງສິດທິແລ້ວ, ຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍຍັງໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອໃນທຸກດ້ານເພື່ອຕາມທັນກັບລະດັບທົ່ວໄປຢ່າງວ່ອງໄວ.

ໃນລາຍງານຮ່າງລັດຖະທຳມະນູນສະບັບປັບປຸງ ໃນກອງປະຊຸມສະໄໝທີ 1  ຂອງສະພາແຫ່ງຊາດຊຸດທີ 1 ແຫ່ງສາທາລະນະລັດປະຊາທິປະໄຕຫວຽດນາມ, ປະຈຸບັນແມ່ນສາທາລະນະລັດສັງຄົມນິຍົມຫວຽດນາມ, ປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ຢືນຢັນວ່າ: “ນະໂຍບາຍຊົນເຜົ່າຂອງພວກເຮົາແມ່ນເພື່ອບັນລຸຄວາມສະເໝີພາບ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນລະຫວ່າງຊົນເຜົ່າເພື່ອກ້າວໄປພ້ອມກັນສູ່ລັດທິສັງຄົມນິຍົມ”⁽⁶⁾.

ຄວາມສາມັກຄີແຫ່ງຊາດບໍ່ແມ່ນການເຕົ້າໂຮມກັນແບບກົນຈັກຂອງມະຫາຊົນ ແລະ ກຸ່ມຊົນເຜົ່າ, ແຕ່ແມ່ນຄວາມສາມັກຄີບົນພື້ນຖານຄວາມສະເໝີພາບ. ຕາມທີ່ປະທານໂຮ່ຈີມິນກ່າວໄວ້, ຄວາມສາມັກຄີແຫ່ງຊາດແມ່ນຫຼັກການ, ເປັນຈຸດເລີ່ມຕົ້ນ ແລະ ເປົ້າໝາຍທີ່ຕ້ອງບັນລຸ; ຄວາມສະເໝີພາບແຫ່ງຊາດແມ່ນຫຼັກການ ແລະ ພື້ນຖານສຳລັບການບັນລຸຄວາມສາມັກຄີໃນໄລຍະຍາວ ແລະ ຍືນຍົງ. ຕາມທີ່ເພິ່ນກ່າວໄວ້, ລະຫວ່າງຄວາມສະເໝີພາບ ແລະ ຄວາມສາມັກຄີ, ການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນຂອງບັນດາເຜົ່ານັ້ນ ມີຄວາມພົວພັນເປັນເອກະພາບແບບອິນຊີທີ່ແຍກຈາກກັນບໍ່ໄດ້. ຄວາມສະເໝີພາບ ແລະ ການເຄົາລົບເຊິ່ງກັນແລະກັນ ເປັນພື້ນຖານຂອງຄວາມສາມັກຄີລະຫວ່າງບັນດາເຜົ່າ; ພ້ອມກັນນັ້ນ, ເພື່ອບັນລຸຄວາມສະເໝີພາບທີ່ແທ້ຈິງລະຫວ່າງບັນດາເຜົ່າ, ບໍ່ມີວິທີອື່ນໃດນອກຈາກບັນດາເຜົ່າຈະຕ້ອງສາມັກຄີ, ຜູກພັນ, ຊ່ວຍເຫຼືອ ແລະ ສະໜັບສະໜູນເຊິ່ງກັນແລະກັນ. ເມື່ອມີຄວາມສາມັກຄີ ແລະ ຄວາມສະເໝີພາບກັນແລ້ວ, ການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນເພື່ອພັດທະນາແລະກ້າວໜ້າ, ໂດຍສະເພາະໃນຍາມມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ຄວາມທຸກຍາກລຳບາກ, ແມ່ນມີຄວາມຈຳເປັນຍິ່ງຂຶ້ນ. ປະທານໂຮ່ຈີມິນຍັງຢືນຢັນວ່າ ຄວາມສາມັກຄີ, ການຮ່ວມມື ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນ ແມ່ນວິທີທາງທີ່ຈະບັນລຸຄວາມສະເໝີພາບລະຫວ່າງປະເທດຕ່າງໆ. ໃນຈົດໝາຍເຖິງນັກຮຽນໂຮງຮຽນສ້າງຄູພູດອຍສູນກາງ ເນື່ອງໃນໂອກາດເປີດໂຮງຮຽນ, ທ່ານໄດ້ຕັກເຕືອນວ່າ: “ມື້ນີ້, ຖ້າບັນດາຊົນເຜົ່າອ້າຍນ້ອງພວກເຮົາຢາກກ້າວໜ້າ ແລະ ພັດທະນາວັດທະນະທໍາຂອງຕົນເອງ, ພວກເຮົາຕ້ອງລົບລ້າງອະຄະຕິລະຫວ່າງຊົນເຜົ່າ, ຕ້ອງສາມັກຄີກັນ, ຮັກແພງ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນຄືກັບອ້າຍເອື້ອຍນ້ອງໃນຄອບຄົວດຽວ”⁽⁷⁾.

ເມື່ອໄປຢ້ຽມຢາມ ແລະ ເຮັດວຽກກັບປະຊາຊົນ ແລະ ພະນັກງານຢູ່ແຂວງກາວບັ່ງ ໃນວັນທີ 21 ກຸມພາ 1961, ປະທານໂຮ່ຈີມິນ ໄດ້ແນະນຳວ່າ: “ປະຊາຊົນທຸກຊົນເຜົ່າ, ບໍ່ວ່າໃຫຍ່ຫຼືນ້ອຍ, ຕ້ອງຮັກແພງ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນ, ຕ້ອງສາມັກຄີກັນຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນຄືກັບອ້າຍນ້ອງໃນຄອບຄົວດຽວ ເພື່ອພ້ອມກັນສ້າງປະເທດຮ່ວມກັນ, ສ້າງສັງຄົມນິຍົມເພື່ອເຮັດໃຫ້ທຸກຊົນເຜົ່າມີຄວາມສຸກ ແລະ ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ”⁽⁸⁾.

ສາມາດຢືນຢັນໄດ້ວ່າ ໃນຫຼາຍຄຳປາໄສແລະບົດຂຽນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຊົນເຜົ່າ ແລະ ວຽກງານຊົນເຜົ່າ, ປະທານໂຮ່ຈີມິນ ໄດ້ເອົາໃຈໃສ່ເຖິງການເສີມສ້າງຈິດໃຈສາມັກຄີ, ຄວາມສະເໝີພາບ ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນລະຫວ່າງບັນດາເຜົ່າ. ໃນນັ້ນ, ຄວາມສາມັກຄີແມ່ນຮາກຖານ, ຄວາມສາມັກຄີສ້າງຂຶ້ນບົນສາຍພົວພັນທີ່ສະເໝີພາບ ແລະ ຄວາມສາມັກຄີແລະຄວາມສະເໝີພາບຕ້ອງຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນ ເພື່ອພ້ອມກັນພັດທະນາແລະກ້າວໜ້າ. ນັ້ນແມ່ນຄວາມສາມັກຄີ ແລະ ຄວາມສະເໝີພາບທີ່ແທ້ຈິງ.

ເສີມຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນກ່ຽວກັບຄວາມສາມັກຄີ,
ຄວາມສະເໝີພາບ,ການຊ່ວຍເຫຼືອກັນພັດທະນາ ລະຫວ່າງບັນດາເຜົ່າ
ເພື່ອສ້າງແລະປັບປຸງກຸ່ມກ້ອນມະຫາສາມັກຄີປວງຊົນທັງຊາດໃນຍຸກປະຈຸບັນ

ຫວຽດນາມເປັນປະເທດທີ່ມີຫຼາຍຊົນເຜົ່າ; ຜົນສຳເລັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ທີ່ມີຄວາມໝາຍປະຫວັດສາດທີ່ປະເທດບັນລຸໄດ້, ໂດຍສະເພາະໃນໄລຍະເກືອບ 40 ປີແຫ່ງການປ່ຽນແປງໃໝ່, ແມ່ນຍ້ອນຜົນສຳເລັດຮ່ວມກັນຂອງຊຸມຊົນຊົນເຜົ່າຫວຽດນາມ. ໃນໄລຍະປະຈຸບັນ, ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນກ່ຽວກັບບັນຫາຄວາມສະເໝີພາບ, ຄວາມສາມັກຄີ ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນ ລະຫວ່າງຊົນເຜົ່າຕ່າງໆ ສືບຕໍ່ຊີ້ນຳການສ້າງນະໂຍບາຍຊົນເຜົ່າຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ແລະ ນຳພາກິດຈະກຳຕົວຈິງທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບວຽກງານຊົນເຜົ່າ ແລະ ການປະຕິບັດນະໂຍບາຍຊົນເຜົ່າ ເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາຊົນເຜົ່າຢ່າງຖືກຕ້ອງ ເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍຮ່ວມກັນຂອງຊຸມຊົນຊົນເຜົ່າຫວຽດນາມ, ຮັບປະກັນການກໍ່ສ້າງ ແລະ ປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດຫວຽດນາມສັງຄົມນິຍົມ.

ໂດຍສືບທອດ ແລະ ສືບສານຄຸນຄ່າແນວຄິດຂອງປະທານໂຮ່ຈີມິນ, ໃນຂະບວນການນຳພາການປະຕິວັດຫວຽດນາມ, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມໄດ້ມຸ່ງໝັ້ນຢ່າງໃກ້ຊິດສະເໝີ; ນະໂຍບາຍແລະແນວທາງຂອງພັກສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຊັດເຈນເຖິງຈິດໃຈແຫ່ງຄວາມສາມັກຄີ, ຄວາມສະເໝີພາບ ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນ ເພື່ອຄວາມກ້າວໜ້າລະຫວ່າງຊົນເຜົ່າຕ່າງໆ.

ໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ VI ຂອງພັກ (ປີ 1986) ເຊິ່ງແມ່ນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ທີ່ປູທາງໃຫ້ແກ່ພາລະກິດການປ່ຽນແປງໃໝ່ຂອງປະເທດ, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມໄດ້ຢືນຢັນວ່າ: "ໃນການພັດທະນາເສດຖະກິດແລະສັງຄົມໃນເຂດທີ່ມີຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍຈຳນວນຫຼາຍ, ຈຳເປັນຕ້ອງສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຄົບຖ້ວນເຖິງນະໂຍບາຍຊົນເຜົ່າ, ພັດທະນາສາຍພົວພັນທີ່ດີ ແລະ ໃກ້ຊິດລະຫວ່າງຊົນເຜົ່າຕ່າງໆ ບົນຈິດໃຈແຫ່ງຄວາມສາມັກຄີ, ຄວາມສະເໝີພາບ, ການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນ ແລະ ຄວາມເປັນເຈົ້າຂອງຮ່ວມກັນ”⁽⁹⁾.

ໂຄງການການເມືອງກໍ່ສ້າງປະເທດໃນສະໄໝຂ້າມຜ່ານໄປສູ່ລັດທິສັງຄົມນິຍົມ ທີ່ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງເອົາໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ VII (ປີ 1991), ໄດ້ອະທິຍາຍກ່ຽວກັບລັດທິສັງຄົມສັງຄົມນິຍົມທີ່ປະຊາຊົນຫວຽດນາມກຳລັງກໍ່ສ້າງ, ໂດຍລະບຸຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ: ທຸກໆຊົນເຜົ່າໃນທົ່ວປະເທດມີຄວາມສະເໝີພາບ, ສາມັກຄີ ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນເພື່ອກ້າວໄປພ້ອມກັນ.

ເພື່ອຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແນວທາງການປ່ຽນແປງໃໝ່, ພັກໄດ້ອອກມະຕິສະບັບເລກທີ 24-NQ/TW, ລົງວັນທີ 12 ມີນາ 2003, ຂອງກອງປະຊຸມສູນກາງພັກຄັ້ງທີ 7 ສະໄໝທີ IX “ວ່າດ້ວຍວຽກງານຊົນເຜົ່າ”. ອີງຕາມຈິດໃຈຂອງມະຕິ, ທັດສະນະພື້ນຖານບາງຢ່າງກ່ຽວກັບວຽກງານຊົນເຜົ່າສຳລັບລະບົບການເມືອງທັງໝົດຄື: 1- ບັນຫາຊົນເຜົ່າ ແລະ ຄວາມສາມັກຄີແຫ່ງຊາດ ເປັນບັນຫາຍຸດທະສາດພື້ນຖານ ແລະ ໄລຍະຍາວ; ພ້ອມກັນນັ້ນ, ກໍ່ຍັງເປັນບັນຫາຮີບດ່ວນຂອງການປະຕິວັດຫວຽດນາມ; 2- ບັນດາຊົນເຜົ່າໃນຄອບຄົວໃຫຍ່ຫວຽດນາມມີຄວາມສະເໝີພາບ, ສາມັກຄີ, ສະໜັບສະໜູນ ແລະຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນ ເພື່ອພັດທະນາຮ່ວມກັນ; 3- ການພັດທະນາຢ່າງຮອບດ້ານທາງດ້ານການເມືອງ, ເສດຖະກິດ, ວັດທະນະທຳ, ສັງຄົມ, ການປ້ອງກັນປະເທດ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງໃນເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ ແລະ ເຂດພູດອຍ; 4- ໃຫ້ບຸລິມະສິດການລົງທຶນໃນການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມໃນເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ ແລະເຂດພູດອຍ.

ໃນ ໂຄງການການເມືອງກໍ່ສ້າງປະເທດໃນສະໄໝຂ້າມຜ່ານໄປສູ່ລັດທິສັງຄົມນິຍົມ (ສະບັບເພີ່ມເຕີມ, ພັດທະນາປີ 2011), ພັກໄດ້ກຳນົດວ່າ ສັງຄົມສັງຄົມນິຍົມທີ່ປະຊາຊົນຫວຽດນາມກຳລັງກໍ່ສ້າງນັ້ນ ແມ່ນສັງຄົມທີ່ບັນດາຊົນເຜົ່າໃນຊຸມຊົນຫວຽດນາມມີຄວາມສະເໝີພາບ, ສາມັກຄີ, ເຄົາລົບນັບຖື ແລະ ຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນ ເພື່ອພັດທະນາຮ່ວມກັນ.

ໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XIII, ພັກຍັງສືບຕໍ່ຢືນຢັນບັນດາຫຼັກການໃນການພົວພັນລະຫວ່າງຊົນເຜົ່າໃນຫວຽດນາມ, ນັ້ນແມ່ນ "ຮັບປະກັນຄວາມສະເໝີພາບ, ຄວາມສາມັກຄີ, ຄວາມເຄົາລົບນັບຖື ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນລະຫວ່າງຊົນເຜົ່າເພື່ອການພັດທະນາຮ່ວມກັນ”⁽¹⁰⁾. ນອກຈາກນັ້ນ, ພັກຍັງໄດ້ເນັ້ນໜັກອີກຄັ້ງເຖິງຄຸນຄ່າ ແລະກຳລັງແຮງຂອງຄວາມສາມັກຄີປວງຊົນທັງຊາດ ສຳລັບພາລະກິດການສ້າງສາ ແລະ ພັດທະນາປະເທດ ໃນສະພາບການໃໝ່ຄື: “ເສີມຂະຫຍາຍເຈດຈຳນົງແລະກຳລັງແຮງຂອງຄວາມສາມັກຄີປວງຊົນທັງຊາດ ປະສົມປະສານກັບກຳລັງແຮງຂອງຍຸກສະໄໝ; ສືບຕໍ່ຍູ້ແຮງຂະບວນການປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງຮອບດ້ານແລະພ້ອມກັນ; ສ້າງແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດຢ່າງໝັ້ນຄົງ, ຮັກສາສະພາບແວດລ້ອມສັນຕິພາບແລະໝັ້ນຄົງ; ສູ້ຊົນເຖິງກາງສະຕະວັດທີ XXI ປະເທດຂອງພວກເຮົາຈະເປັນປະເທດທີ່ພັດທະນາແລ້ວ, ຕາມທິດສັງຄົມນິຍົມ”⁽¹¹⁾.

ປະຈຸບັນ, ການປະຕິບັດແຜນນະໂຍບາຍຄວາມສາມັກຄີ, ຄວາມສະເໝີພາບ ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອກັນເພື່ອຄວາມກ້າວໜ້າລະຫວ່າງຊົນເຜົ່າ ຍັງປະເຊີນກັບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ຂໍ້ຈຳກັດຫຼາຍຢ່າງ, ດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:

ທີໜຶ່ງ, ສະພາບການສາກົນມີການປ່ຽນແປງຫຼາຍຢ່າງ; ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງຊາດ-ປະເທດຊາດມີທັງການຮ່ວມມືແລະການຕໍ່ສູ້; ປະເທດຕ່າງໆ ຕ່າງສະແຫວງຫາຜົນປະໂຫຍດຂອງຊາດຕົນເອງ. ນອກຈາກດ້ານບວກແລ້ວ, ຄວາມສັບສົນຍັງເພີ່ມຂຶ້ນເມື່ອຊາດນິຍົມຂ້າມຊາດສົ່ງຜົນກະທົບຕໍ່ຫຼາຍປະເທດ, ບໍ່ພຽງແຕ່ຊາດນິຍົມສຸດໂຕ່ງແລະຊາດນິຍົມຄັບແຄບ ທີ່ກະທົບຕໍ່ສາຍພົວພັນສາກົນ. ໃນນັ້ນ, ບັນດາປະເທດຂະໜາດນ້ອຍມັກຈະຖືກບັງຄັບແລະຄອບງໍາໂດຍປະເທດໃຫຍ່.

ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ບັນດາອິດທິກຳລັງສັດຕູຍັງຄົງໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກບັນຫາຊົນເຜົ່າ ແລະ ສາສະໜາ ເພື່ອກະຕຸ້ນການແບ່ງແຍກດິນແດນ, ການປົກຄອງຕົນເອງ ແລະ ຄວາມກຽດຊັງທາງດ້ານຊົນເຜົ່າ ເພື່ອກໍ່ໃຫ້ເກີດການແບ່ງແຍກພາຍໃນປະເທດ, ສ້າງຂໍ້ອ້າງໃນການກໍ່ຈະລາຈົນ ແລະການໂຄ່ນລົ້ມ ເພື່ອລົບລ້າງລະບອບການເມືອງຂອງຫວຽດນາມ;    ກໍ່ໃຫ້ເກີດການແຕກແຍກ ແລະ ເຮັດໃຫ້ບາງພາກພື້ນ ແລະພື້ນທີ່ທີ່ມີປະຊາກອນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍຈຳນວນຫຼາຍ ບໍ່ໝັ້ນຄົງ, ເຊັ່ນ: ພາກຕາເວັນຕົກສຽງເໜືອ, ເຂດພູສູງຕອນກາງ ແລະ ເຂດຕາເວັນຕົກສຽງໃຕ້ພາກໃຕ້. ສະຖານະການດັງກ່າວຕ້ອງການນະໂຍບາຍຊົນເຜົ່າທີ່ທັງລວມກຸ່ມຊົນເຜົ່າທັງໝົດໄວ້ໃນຫຼັງຄາດຽວກັນ, ທັງຮັກສາສະຖຽນລະພາບ ແລະການພັດທະນາຮ່ວມກັນ ແລະ ສ້າງຂອບການເຮັດວຽກທີ່ກວ້າງຂວາງ, ແມ່ນແຕ່ “ພິເສດສະເພາະ” ໃຫ້ບັນດາເຜົ່າມີໂອກາດເຂົ້າເຖິງ ແລະ ໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກການພັດທະນາຮ່ວມກັນ.   

ທີສອງ, ໃນຄວາມເປັນຈິງແລ້ວ, ຕ້ອງໃຊ້ເວລາແລະນະໂຍບາຍທີ່ມີປະສິດທິຜົນ ເພື່ອຄ່ອຍໆຫຼຸດຜ່ອນຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງມາດຕະຖານການດຳລົງຊີວິດ ແລະລາຍໄດ້ຂອງຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍເມື່ອທຽບກັບລະດັບສະເລ່ຍຂອງປະເທດ. ປະຈຸບັນ, ມີຫຼາຍບັນຫາທີ່ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ແກ້ໄຂ ເພື່ອຮັບປະກັນສະພາບການດຳລົງຊີວິດ ແລະ ການຜະລິດຂອງຊຸມຊົນ, ເຊັ່ນ: ການປັບປຸງຄວາມສາມາດໃນການຮັບມືຄວາມສ່ຽງ, ການຍົກລະດັບໂຄງສ້າງພື້ນຖານ ແລະອື່ນໆ.

ທີສາມ, ຈຳເປັນຕ້ອງເອົາຊະນະຄວາມຄິດເອື່ອຍອີງ, ລໍຖ້າທີ່ຍັງມີຢູ່ໃນບາງສະຖານທີ່ແລະບາງຄົນ. ການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນລະຫວ່າງກຸ່ມຊົນເຜົ່າສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນດຳເນີນຜ່ານນະໂຍບາຍ ແລະແນວທາງຂອງພັກແລະລັດ ກ່ຽວກັບວຽກງານຊົນເຜົ່າ. ເພື່ອເອົາຊະນະຂໍ້ຈຳກັດ ຫຼືພາກສ່ວນທ້ອງຖິ່ນ, ພັກແລະລັດໄດ້ຍົກຍ້າຍຜັດປ່ຽນພະນັກງານທີ່ມີຄຸນວຸດທິ ແລະມີປະສົບການ ໄປເຮັດວຽກໃນເຂດທີ່ມີເງື່ອນໄຂຈຳກັດ, ສົ່ງຜູ້ຊ່ຽວຊານໄປຍັງເຂດທີ່ມີເງື່ອນໄຂທາງເສດຖະກິດ-ສັງຄົມທີ່ຫຍຸ້ງຍາກ ເພື່ອໃຫ້ການສະໜັບສະໜູນ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ສິ່ງສຳຄັນສຳລັບການພັດທະນາຢ່າງຍືນຍົງແມ່ນຄວາມພະຍາຍາມຂອງແຕ່ລະບຸກຄົນ ແລະ ຊຸມຊົນໃນການສົ່ງເສີມຄວາມເຂັ້ມແຂງພາຍໃນ ເພື່ອສ້າງຊີວິດທີ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ມີຄວາມສຸກໃຫ້ກັບຕົນເອງ.

ທີສີ່, ຂະບວນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແນວທາງ ແຜນນະໂຍບາຍຂອງພັກ, ນະໂຍບາຍ ກົດໝາຍຂອງລັດ ຍັງມີຂໍ້ບົກຜ່ອງບາງຢ່າງ ແລະຍັງບໍ່ທັນບັນລຸປະສິດທິພາບສູງສຸດ. ການນຳພາ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງວຽກງານຊົນເຜົ່າຂອງລະບົບການເມືອງ, ນອກຈາກຜົນສຳເລັດພື້ນຖານແລ້ວ, ຍັງມີຂໍ້ບົກຜ່ອງບາງຢ່າງ. ຖັນແຖວພະນັກງານທີ່ຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດວຽກງານຊົນເຜົ່າຍັງມີຈຳນວນນ້ອຍ, ບໍ່ໝັ້ນຄົງ ແລະ ຂາດປະສົບການ. ຖັນແຖວະະນັກງານຂັ້ນຮາກຖານ, ໂດຍສະເພາະພະນັກງານຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍຍັງອ່ອນແອໃນຫຼາຍພື້ນທີ່ ແລະ ຄຸນນະພາບຂອງພະນັກງານຍັງບໍ່ທຽບເທົ່າກັບຄວາມຕ້ອງການແລະໜ້າທີ່⁽¹²⁾.  

ເພື່ອເສີມຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າຂອງແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນກ່ຽວກັບຄວາມສາມັກຄີ, ຄວາມສະເໝີພາບ, ການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນ ແລະ ຄວາມກ້າວໜ້າຮ່ວມກັນຂອງບັນດາເຜົ່າ ເພື່ອສ້າງແລະປັບປຸງກຸ່ມກ້ອນມະຫາສາມັກຄີປວງຊົນທັງຊາດໃນໄລຍະປະຈຸບັນ, ຈຳເປັນຕ້ອງຈັດຕັ້ງປະຕິບັດບາງວິທີແກ້ໄຂຕໍ່ໄປນີ້ໃຫ້ດີ:

ທີໜຶ່ງ, ສືບຕໍ່ເຂົ້າໃຈຢ່າງລະອຽດກ່ຽວກັບທັດສະນະ ແລະ ນະໂຍບາຍຂອງພັກ, ນະໂຍບາຍ ແລະ ກົດໝາຍຂອງລັດກ່ຽວກັບຄວາມສາມັກຄີແຫ່ງຊາດ; ສຶກສາອົບຮົມ, ໂຄສະນາເຜີຍແຜ່, ຍົກສູງຄວາມຮັບຮູ້ກ່ຽວກັບມູນເຊື້ອສາມັກຄີ, ຈິດໃຈແຫ່ງຄວາມສະເໝີພາບ ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອເຊິ່ງກັນແລະກັນເພື່ອການພັດທະນາ ແລະ ຄວາມກ້າວໜ້າໃນຊຸມຊົນຊົນເຜົ່າຫວຽດນາມ ສຳລັບພະນັກງານ ແລະ ສະມາຊິກພັກທຸກລະດັບ; ເສີມຂະຫຍາຍຈິດໃຈເພິ່ງຕົນເອງ, ເປັນເຈົ້າຕົນເອງ ສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງດ້ວຍຕົນເອງຂອງກຸ່ມຊົນເຜົ່າ.

ທີສອງ, ສືບຕໍ່ສ້າງແລະປັບປຸງບູລະນະກົນໄກ ແລະນະໂຍບາຍກ່ຽວກັບຄວາມສາມັກຄີແຫ່ງຊາດ, ກ່ຽວກັບການພັດທະນາເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ ໃນນະໂຍບາຍການພັດທະນາ ແລະ ໂຄງການເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊາດ; ສົ່ງເສີມການພັດທະນາເສດຖະກິດ, ປັບປຸງຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ, ແກ້ໄຂບັນຫາແລະຂໍ້ຈຳກັດໃນສາຍພົວພັນລະຫວ່າງຊົນເຜົ່າໃຫ້ໄດ້ເປັນຢ່າງດີ.

ທີສາມ, ຮັບປະກັນການປ້ອງກັນປະເທດ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງໃນເຂດຊາຍແດນ, ເຂດຫ່າງໄກສອກຫຼີກ, ເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ ແລະ ເຂດພູດອຍ, ສ້າງລະບົບການເມືອງທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນລະບົບການເມືອງໃນລະດັບຮາກຖານ. ເພີ່ມພະນັກງານຄົນຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍໃນເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ, ສ້າງພື້ນຖານການປ້ອງກັນປະເທດທົ່ວປວງຊົນ, ທ່າສະໜາມການປ້ອງກັນຄວາມໝັ້ນຄົງປະຊາຊົນ, ຮັບປະກັນສະຖຽນລະພາບແລະຄວາມໝັ້ນຄົງທາງດ້ານການເມືອງໃນເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍໂດຍສະເພາະ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງແຫ່ງຊາດໂດຍທົ່ວໄປ.

ທີສີ່, ວັດທະນະທຳເປັນ “ຊ່ອງທາງ” ເຊື່ອມຕໍ່ບັນດາເຜົ່າທີ່ມີປະສິດທິພາບ, ຊ່ວຍໃຫ້ຊຸມຊົນແບ່ງປັນ ແລະ ເຂົ້າໃຈເຊິ່ງກັນແລະກັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງມີນະໂຍບາຍທີ່ຈະເຄົາລົບຄວາມຫຼາກຫຼາຍທາງດ້ານວັດທະນະທຳ ດ້ວຍການອະນຸລັກ ແລະ ຮັກສາວັດທະນະທຳຊົນເຜົ່າ; ເພີ່ມທະວີການເຊື່ອມຕໍ່ ແລະ ແລກປ່ຽນວັດທະນະທຳ ດ້ວຍການພັດທະນາຮູບແບບການທ່ອງທ່ຽວວັດທະນະທຳ ແລະ ການທ່ອງທ່ຽວຊຸມຊົນ; ຜ່ານການປະຕິບັດ ແລະ ການສະແດງທາງດ້ານວັດທະນະທຳ ເພື່ອເພີ່ມທະວີຄວາມສາມັກຄີລະຫວ່າງຊົນເຜົ່າໃນຊຸມຊົນຊົນເຜົ່າຫວຽດນາມ.

ທີຫ້າ, ນອກຈາກນະໂຍບາຍດ້ານເສດຖະກິດແລະສັງຄົມແລ້ວ, ຍັງຈຳເປັນຕ້ອງດຳເນີນການຊ່ວຍເຫຼືອປະຊາຊົນໃນເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວຍນ້ອຍແລະເຂດພູດອຍ, ເຂດທີ່ມີຄວາມຫຍຸ້ງຍາກດ້ານເສດຖະກິດແລະສັງຄົມ ຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ, ໂດຍສະເພາະໃນສະພາວະທີ່ມີຜົນກະທົບຜິດປົກກະຕິຈາກໄພທຳມະຊາດ ແລະໂລກລະບາດ. ຄວາມຮັບຜິດຊອບອັນໃຫຍ່ຫຼວງນີ້ແມ່ນຂອງລະບົບການເມືອງທັງໝົດ; ໃນນັ້ນ, ແນວໂຮມປະເທດຊາດຫວຽດນາມມີບົດບາດສຳຄັນ ໂດຍເປັນສູນກາງໃນການລວບລວມກຳລັງ, ເຕົ້າໂຮມຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງອົງການຈັດຕັ້ງແລະບຸກຄົນ ເພື່ອແບ່ງປັນ ແກ້ໄຂຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຂອງຜູ້ຄົນຈາກທຸກຊົນເຜົ່າ. ແນວໂຮມປະເທດຊາດຫວຽດນາມຈຳເປັນຕ້ອງມີໂຄງການສະໝ່ຳສະເໝີ ແລະການດຳເນີນການທັນທ່ວງທີ ເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອປະຊາຊົນ, ໂດຍສະເພາະຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ ໃຫ້ຕອບສະໜອງຕໍ່ຄວາມສ່ຽງ ແລະສ້າງຄວາມໝັ້ນຄົງໃນຊີວິດ ແລະ ການດຳລົງຊີວິດຂອງເຂົາເຈົ້າໄດ້ຢ່າງວ່ອງໄວ./.

---------------

(1) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ສພຈ. ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2011, ເຫຼັ້ມ 3, ໜ້າ 256.
(2), (3) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 4, ໜ້າ 1, 18.
(4) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 4, ໜ້າ 249-250.
(5) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 13, ໜ້າ 119.
(6) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 12, ໜ້າ 372.
(7) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 9, ໜ້າ 375.
(8) ໂຮ່ຈີມິນ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 13, ໜ້າ 44-45.
(9) ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຂອງພັກໃນສະໄໝແຫ່ງການປ່ຽນແປງໃໝ່ (ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ VI, VII, VIII, IX), ສພຈ. ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2019, ພາກ I, ໜ້າ 95.
(10), (11) ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XIII, ສພຈ. ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2021, ເຫຼັ້ມ 1, ໜ້າ 50, 14.
(12) ອີງຕາມລາຍງານການທົບທວນແລະປະເມີນສະພາບການປະຕິບັດບົດສະຫຼຸບເລກທີ65-KL/TW, ລົງວັນທີ 30 ຕຸລາ 2019, ຂອງກົມການເມືອງສູນກາງ “ວ່າດ້ວຍການສືບຕໍ່ປະຕິບັດມະຕິໝາຍເລກ 24-NQ/TW ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກ ຊຸດທີ IX ວ່າດ້ວຍວຽກງານຊົນເຜົ່າໃນສະພາບການໃໝ່” (2019-2023) ຂອງຄະນະກຳມາທິການຊົນເຜົ່າ, ປີ 2024.