ການປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍ -
ພື້ນຖານທາງວັດຖຸແລະຊີວະພາບຂອງການພັດທະນາມະນຸດຢ່າງຮອບດ້ານ.

ໃນຂະບວນການພັດທະນາມະນຸດ, ມະນຸດໄດ້ຮັບການລະບຸວ່າເປັນທັງເປົ້າໝາຍ ແລະແຮງຂັບເຄື່ອນຂອງການພັດທະນາສະເໝີມາ. ການພັດທະນາມະນຸດແບບຮອບດ້ານແມ່ນມາດຕະການວັດແທກລະດັບອາລະຍະທຳ ແລະຄວາມກ້າວໜ້າທາງສັງຄົມ. ການພັດທະນາແບບຮອບດ້ານບໍ່ພຽງເປັນຜົນລວມຂອງແຕ່ລະດ້ານ, ແຕ່ຍັງເປັນການປະສານກົມກຽວລະຫວ່າງຄວາມສາມາດທາງກາຍະພາບ, ສະຕິປັນຍາ, ຈິດວິນຍານ, ຄຸນທຳ ແລະ ສັງຄົມຂອງມະນຸດ. ໃນອົງລວມນັ້ນ, ສຸຂະພາບກາຍເປັນເງື່ອນໄຂທາງວັດຖຸ ແລະຊີວະພາບໂດຍກົງສຳລັບການກໍ່ຕົວ, ການພັດທະນາ ແລະການໃຊ້ປະໂຫຍດຢ່າງເຕັມທີ ຂອງຄວາມສາມາດທາງສະຕິປັນຍາ, ຄວາມຄິດສ້າງສັນ ແລະ ບຸກຄະລິກກະພາບທາງສັງຄົມ.

ຈາກທັດສະນະທາງວິທະຍາສາດສັງຄົມແລະມະນຸດສາດ, ສຸຂະພາບກາຍບໍ່ພຽງແຕ່ສະທ້ອນເຖິງສະຖານະສຸຂະພາບຂອງແຕ່ລະບຸກຄົນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຕົວຊີ້ວັດທີ່ສຳຄັນຂອງຄຸນນະພາບປະຊາກອນ, ຄວາມສາມາດດ້ານແຮງງານ ແລະຄວາມມີຊີວິດຊີວາຂອງຊາດອີກນຳ. ຖ້າບໍ່ມີພື້ນຖານສຸຂະພາບກາຍທີ່ແຂງແຮງ, ບຸກຄົນຈະປະສົບບັນຫາໃນການຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ຂອງແຮງງານສະໄໝໃໝ່; ຖ້າບໍ່ມີສຸຂະພາບທີ່ດີຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ຄວາມສາມາດໃນການຮຽນຮູ້ຕະຫຼອດຊີວິດ, ການປັບຕົວໃຫ້ເຂົ້າກັບການປ່ຽນແປງຂອງສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະການປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນນະວັດຕະກໍາທາງສັງຄົມ ກໍ່ຈະມີຂໍ້ຈຳກັດ. ດັ່ງນັ້ນ, ການປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍຈຶ່ງບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນບັນຫາທາງການແພດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນບັນຫາດ້ານການພັດທະນາ ທີ່ເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບການສ້າງຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ແລະ ອະນາຄົດຂອງຊາດ-ປະເທດຊາດ.

ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນກ່ຽວກັບມະນຸດແລະສຸຂະພາບ ມີຄຸນຄ່າທາງທິດສະດີແລະພຶດຕິກຳຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງເຖິງທັດສະນະທີ່ວ່າ ປະຊາຊົນແມ່ນຈຸດໃຈກາງຂອງພາລະກິດການປະຕິວັດ. ທ່ານໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນເຖິງສາຍພົວພັນອິນຊີລະຫວ່າງສຸຂະພາບຂອງແຕ່ລະບຸກຄົນ ແລະຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງຊາດ ວ່າ “ພົນລະເມືອງທຸກຄົນອ່ອນແອໝາຍຄວາມວ່າທັງປະເທດອ່ອນແອ, ພົນລະເມືອງທຸກຄົນມີສຸຂະພາບແຂງແຮງໝາຍຄວາມວ່າທັງປະເທດເຂັ້ມແຂງ”⁽³⁾. ຕາມທີ່ປະທານໂຮ່ຈີມິນກ່າວ, ການຝຶກຝົນຮ່າງກາຍບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຄວາມຕ້ອງການສ່ວນບຸກຄົນ, ແຕ່ຍັງເປັນໜ້າທີ່ຕໍ່ປະເທດຊາດອີກດ້ວຍ; ເປັນເງື່ອນໄຂເບື້ອງຕົ້ນເຮັດໃຫ້ຜູ້ຄົນສາມາດເຮັດວຽກ, ຮ່ຳຮຽນ, ອຸທິດຕົນ ແລະ ປະຕິບັດຄຸນຄ່າທາງສິນທຳ ແລະອຸດົມການປະຕິວັດ. ທັດສະນະນີ້ຍັງຄົງມີຄຸນຄ່າໃນປະຈຸບັນ, ໂດຍສະເພາະໃນສະພາບການທີ່ປະເທດກຳລັງຊຸກຍູ້ການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳ, ຫັນເປັນທັນສະໄໝ ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງສາກົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ.

ໂດຍສືບທອດແລະພັດທະນາແນວຄິດຂອງໂຮ່ຈິມິນ, ການປົກປ້ອງ ດູແລ ແລະປັບປຸງສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນຖືກກຳນົດວ່າເປັນໜ້າທີ່ທີ່ສຳຄັນ, ເປັນປົກກະຕິ ແລະຍາວນານ ຂອງລະບົບການເມືອງທັງໝົດ. ທັດສະນະນີ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງໃນເອກະສານຂອງພັກ, ໂດຍສະເພາະໃນສະພາບການຂອງການສ້າງຍຸດທະສາດເພື່ອພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ. ມະຕິເລກທີ 20-NQ/TW, ຂອງກອງປະຊຸມຄົບຄະນະຄັ້ງທີ 6 ຂອງຄະນະບໍໍລິຫານງານສູນກາງພັກສະໄໝທີ XII “ກ່ຽວກັບການເພິ່ມທະວີວຽກງານປົກປ້ອງ ດູແລ ແລະປັບປຸງສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນໃນສະພາບການໃໝ່” ໄດ້ຂີດໝາຍການພັດທະນາທີ່ສຳຄັນ ໃນຄວາມຄິດຂອງພັກກ່ຽວກັບສາທາລະນະສຸກ ແລະສຸຂະພາບ, ໂດຍວາງສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນໄວ້ ໃນຍຸດທະສາດການພັດທະນາຢ່າງຍືນຍົງໂດຍລວມ, ເຊື່ອມໂຍງຢ່າງໃກ້ຊິດກັບການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ ແລະ ການປັບປຸງຍົກສູງຄຸນນະພາບຊັບພະຍາກອນມະນຸດ. ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XIII ສືບຕໍ່ເນັ້ນໜັກວ່າ ການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ ຕ້ອງເຊື່ອມໂຍງຢ່າງໃກ້ຊິດກັບການປັບປຸງສຸຂະພາບຂອງປະຊາກອນໂດຍລວມ, ພັດທະນາສ່ວນສູງ, ຄວາມແຂງແຮງທາງຮ່າງກາຍ ແລະ ຄຸນນະພາບຊີວິດ ຂອງປະຊາຊົນຫວຽດນາມ; ພ້ອມກັນນັ້ນ ກໍ່ຖືວ່າການລົງທຶນໃນດ້ານສາທາລະນະສຸກ ແລະການດູແລສຸຂະພາບເປັນການລົງທຶນເພື່ອການພັດທະນາຢ່າງຍືນຍົງ.

ໃນສະພາບການນີ້, ມະຕິເລກທີ 72-NQ/TW, ລົງວັນທີ 9 ກັນຍາ 2025, ຂອງກົມການເມືອງສູນກາງ “ວ່າດ້ວຍວິທີບຸກທະລຸບາງຢ່າງເພື່ອເພີ່ມທະວີການປົກປ້ອງ ດູແລ ແລະປັບປຸງສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ” ໄດ້ຖືກປະກາດໃຊ້ ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມເປັນຫ່ວງເປັນໄຍດ້ານຍຸດທະສາດຢ່າງຮອບດ້ານຂອງພັກ ຕໍ່ສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນໃນຍຸໃໝ່. ມະຕິຢືນຢັນວ່າ ສຸຂະພາບແມ່ນຊັບສິນອັນລ້ຳຄ່າທີ່ສຸດຂອງມະນຸດຊາດ, ເປັນພື້ນຖານທີ່ສຳຄັນສຳລັບຄວາມສຸກຂອງປະຊາຊົນທຸກຄົນ, ເພື່ອການຢູ່ລອດຂອງປະເທດຊາດ ແລະ ເພື່ອການພັດທະນາທີ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະຍືນຍົງຂອງປະເທດ. ມະຕິເນັ້ນໜັກວ່າ ການດູແລສຸຂະພາບບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນເປົ້າໝາຍເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນແຮງຂັບເຄື່ອນສຳຄັນສຳລັບການພັດທະນາ, ມີຕຳແໜ່ງບຸລິມະສິດໃນຍຸດທະສາດ ແລະນະໂຍບາຍການພັດທະນາປະເທດ ແລະ ເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງລະບົບການເມືອງແລະສັງຄົມທັງໝົດ ແລະປະຊາຊົນທຸກຄົນ. ຈຸດເນັ້ນສຳຄັນໜຶ່ງຂອງມະຕິເລກທີ 72-NQ/TW ແມ່ນ ການຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງແຂງແຮງ ທັງໃນດ້ານຄວາມຄິດແລະການກະທຳ ໃນການນຳພາ, ການຊີ້ນຳ ແລະ ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດວຽກງານປົກປ້ອງ ດູແລ ແລະ ປັບປຸງສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຂະແໜງສາທາລະນະສຸກ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງສຸຂະພາບຂອງລັດ ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນຂົງເຂດການບໍລິຫານແລະສະເພາະທາງທີ່ແຄບອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ເປັນສ່ວນສຳຄັນຂອງຍຸດທະສາດການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ແລະ ການພັດທະນາເສດຖະກິດແລະສັງຄົມ. ມະຕິດັ່ງກ່າວວາງປະຊາຊົນເປັນໃຈກາງ, ໂດຍໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການພັດທະນານະໂຍບາຍເພື່ອປົກປ້ອງ ດູແລ ແລະປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍແລະສຸຂະພາບຈິດ, ຄວາມສູງ, ອາຍຸຍືນ ແລະ ຈຳນວນປີຂອງການມີສຸຂະພາບດີ; ໂດຍມຸ່ງຫວັງໃຫ້ປະຊາຊົນທຸກຄົນ ໂດຍສະເພາະເດັກນ້ອຍ, ຜູ້ທຸກຍາກ ແລະກຸ່ມເປາະບາງທາງສັງຄົມ ສາມາດເຂົ້າເຖິງບໍລິການດ້ານສຸຂະພາບທີ່ມີຄຸນນະພາບໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່, ສະເໝີພາບ ແລະ ເທົ່າທຽມກັນ. ມະຕິເລກທີ 72-NQ/TW ຍັງກຳນົດການປ່ຽນຈຸດສຸມໄປສູ່ການປ້ອງກັນພະຍາດ, ການປົກປ້ອງ, ການດູແລ ແລະ ການປັບປຸງສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງຕະຫຼອດຊ່ວງຊີວິດ, ໂດຍຖືການແພດປ້ອງກັນ, ການແພດຢູ່ຮາກຖານ ແລະ ການແພດແຜນບູຮານເປັນພື້ນຖານ. ມະຕິສະບັບນີ້ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການລົງທຶນຢ່າງເປັນລະບົບໃນດ້ານຊັບພະຍາກອນບຸກຄົນ, ໂຄງສ້າງພື້ນຖານ ແລະ ອຸປະກອນສຳລັບສະຖານີອະນາໄມລະດັບຕາແສງ, ໂດຍມີຈຸດປະສົງເພື່ອປັບປຸງຄວາມສາມາດໃນການໃຫ້ບໍລິການດ້ານສຸຂະພາບຂັ້ນຕົ້ນ, ກວດພົບພະຍາດໄດ້ຕັ້ງແຕ່ຫົວທີ ແລະ ຄຸ້ມຄອງສຸຂະພາບຊຸມຊົນໃນລະດັບຮາກຖານ; ຜ່ານນັ້ນປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການຫຼຸດພາລະງານຂອງສະຖານພະຍາບານລະດັບສູງ ແລະເພີ່ມປະສິດທິພາບຂອງການປ້ອງກັນ ແລະການປິ່ນປົວພະຍາດຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ນອກຈາກນັ້ນ, ມະຕິຍັງກຳນົດແນວທາງໃນການປັບປຸງສະຖາບັນ, ການລະດົມ ແລະໃຊ້ຊັບພະຍາກອນຢ່າງມີປະສິດທິພາບ; ການສົ່ງເສີມວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນ; ການປະຕິຮູບການເງິນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບ ເພື່ອຮັບປະກັນປະສິດທິພາບ ແລະຄວາມຍືນຍົງຂອງການປະກັນສຸຂະພາບ ແລະກົນໄກທາງການເງິນທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ. ເປົ້າໝາຍສຳລັບປີ 2030 ມຸ່ງໄປສູ່ຄຸນນະພາບຊີວິດທີ່ດີຂຶ້ນ, ໂດຍມີຕົວຊີ້ວັດດ້ານສຸຂະພາບ ແລະການຄຸ້ມຄອງບໍລິການດູແລສຸຂະພາບທີ່ຈຳເປັນເຂົ້າໃກ້ລະດັບການພັດທະນາຂອງພາກພື້ນ, ອາຍຸຍືນສະເລ່ຍ ແລະຈຳນວນປີຂອງຊີວິດທີ່ມີສຸຂະພາບດີຂອງປະຊາກອນເພີ່ມຂຶ້ນ; ພ້ອມກັນນັ້ນ ກໍ່ສ້າງລະບົບການດູແລສຸຂະພາບທີ່ທັນສະໄໝ, ຍຸຕິທຳ, ມີປະສິດທິພາບ ແລະ ຍືນຍົງ ໂດຍສຸມໃສ່ການປ້ອງກັນພະຍາດ.

ໃນສະພາບການທີ່ປະເທດກຳລັງເຂົ້າສູ່ໄລຍະການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະຍືນຍົງ, ການເຊື່ອມໂຍງສາກົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແລະ ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ປະເຊີນກັບບັນຫາປະຊາກອນສູງອາຍຸ, ພະຍາດບໍ່ຕິດຕໍ່ທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນ ແລະ ຜົນກະທົບຫຼາຍດ້ານຂອງການປ່ຽນແປງສະພາບອາກາດ, ຄວາມຕ້ອງການດ້ານຊັບພະຍາກອນມະນຸດຈຶ່ງນັບມື້ນັບຮອບດ້ານ ແລະເຂັ້ມງວດຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ. ການປ່ຽນແປງຮູບແບບການເຕີບໂຕຕາມທິດທາງອີງໃສ່ຄວາມຮູ້, ວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະນະວັດຕະກຳຫຼາຍຂຶ້ນນັ້ນ ຈຳເປັນຕ້ອງມີແຮງງານທີ່ມີສຸຂະພາບດີທັງທາງຮ່າງກາຍແລະຈິດໃຈ. ດັ່ງນັ້ນ, ສຸຂະພາບກາຍຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຖືກເຂົ້າໃຈງ່າຍໆວ່າ “ປາສະຈາກພະຍາດ” ອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ເປັນສຸຂະພາບທີ່ດີ, ມີຄວາມທົນທານໝັ້ນໜຽວ, ສາມາດຮັບມື, ປັບຕົວ ແລະ ຟື້ນຕົວຈາກຄວາມຕົກຕ່ຳທາງເສດຖະກິດ, ສັງຄົມ ແລະ ສິ່ງແວດລ້ອມ. ຄວາມຕ້ອງການໃນການປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍຈຶ່ງກາຍເປັນພື້ນຖານທາງວັດຖຸແລະຊີວະພາບໂດຍກົງ ຂອງຊັບພະຍາກອນມະນຸດທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ, ເຊິ່ງເປັນເງື່ອນໄຂເບື້ອງຕົ້ນສຳລັບການບັນລຸເປົ້າໝາຍການພັດທະນາປະເທດໃນໄລຍະໃໝ່ນີ້ຢ່າງສຳເລັດຜົນ.

ຈາກພື້ນຖານທາງທິດສະດີຂອງລັດທິມາກ-ເລນິນ ແລະແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນ, ພ້ອມກັບການຕັດສິນໃຈຍຸດທະສາດຂອງພັກໃນມະຕິເລກທີ 20-NQ/TW, ມະຕິເລກທີ 72-NQ/TW ແລະທິດທາງຫຼັກຂອງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XIII, ສາມາດຢືນຢັນໄດ້ວ່າ ການປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍເປັນເງື່ອນໄຂພື້ນຖານສຳລັບການພັດທະນາຢ່າງຮອບດ້ານຂອງມະນຸດ, ເປັນປັດໄຈຕັດສິນຄຸນນະພາບຂອງຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ແລະເປັນອົງປະກອບສຳຄັນ ໃນການສົ່ງເສີມການພັດທະນາປະເທດຊາດຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະຍືນຍົງ.

ຍຸດທະສາດການປົກປ້ອງແລະດູແລສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ:
ຈາກທັດສະນະສູ່ການປະຕິບັດນະໂຍບາຍ

ມະຕິເລກທີ 20-NQ/TW ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ຊຸດທີ XII ຖຶເປັນການປ່ຽນແປງພື້ນຖານໃນຄວາມຄິດຂອງພັກ: ຈາກຮູບແບບການດູແລສຸຂະພາບທີ່ເນັ້ນການວິນິດໄສ ແລະການປິ່ນປົວເປັນຫຼັກ ໄປສູ່ຮູບແບບການດູແລສຸຂະພາບທີ່ເນັ້ນມະນຸດເປັນສູນກາງ, ໂດຍມີການປ້ອງກັນພະຍາດ, ການຄຸ້ມຄອງສຸຂະພາບ ແລະການພັດທະນາສຸຂະພາບເປັນພື້ນຖານ. ນີ້ແມ່ນການປັບປ່ຽນທີ່ມີລັກສະນະຍຸດທະສາດ ເຊິ່ງສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ສົມບູນແລະຮອບດ້ານຫຼາຍຂຶ້ນກ່ຽວກັບສາຍພົວພັນລະຫວ່າງສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ ກັບການພັດທະນາປະເທດຊາດຢ່າງຍືນຍົງ. ໃນສະພາບການທີ່ຫວຽດນາມກຳລັງປະເຊີນກັບພາລະສອງດ້ານພ້ອມກັນຄື ໂລກໄພໄຂ້ເຈັບ ແລະ ການເຖົ້າແກ່ຂອງປະຊາກອນຢ່າງໄວວາ ແລະຜົນກະທົບທີ່ຮຸນແຮງຫຼາຍຂຶ້ນຈາກການປ່ຽນແປງສະພາບດິນຟ້າອາກາດແລະສິ່ງແວດລ້ອມ, ວິທີການນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ສອດຄ່ອງກັບທ່າອ່ຽງການດູແລສຸຂະພາບສະໄໝໃໝ່ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຮີບດ່ວນຂອງຄວາມເປັນຈິງໂດຍກົງອີກນຳ.

ດ້ວຍຈິດໃຈດັ່ງກ່າວ, ການປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍຈຶ່ງບໍ່ໄດ້ຖືກເຫັນວ່າເປັນສ່ວນປະກອບທາງເຕັກນິກທີ່ແຍກຕ່າງຫາກຂອງຂະແໜງສາທາລະນະສຸກອີກຕໍ່ໄປ, ແຕ່ໄດ້ກາຍເປັນແກນກາງຂອງລະບົບນະໂຍບາຍການພັດທະນາມະນຸດ. ສຸຂະພາບກາຍມີການເຊື່ອມໂຍງຢ່າງເປັນລະບົບກັບນະໂຍບາຍປະຊາກອນ, ການສຶກສາ, ກິລາ, ແຮງງານ, ການຈ້າງງານ ແລະ ການປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ; ມັນເປັນຜົນໄດ້ຮັບລວມຂອງສະພາບການດຳລົງຊີວິດ, ສະພາບແວດລ້ອມທາງສັງຄົມ, ໂພຊະນາການ, ລະດັບການເຄື່ອນໄຫວດ້ານຮ່າງກາຍ ແລະ ການເຂົ້າເຖິງບໍລິການດູແລສຸຂະພາບຂັ້ນພື້ນຖານ. ດັ່ງນັ້ນ, ການດູແລສຸຂະພາບບໍ່ພຽງແຕ່ເກີດຂຶ້ນໃນສະຖານທີ່ກວດແລະປົວພະຍາດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ເລີ່ມຕົ້ນໃນຄອບຄົວ, ໂຮງຮຽນ, ຊຸມຊົນ ແລະສະພາບແວດລ້ອມການດຳລົງຊີວິດ; ມັນບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຂະແໜງສາທາລະນະສຸກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນໜ້າທີ່ຮ່ວມກັນຂອງລະບົບການເມືອງທັງໝົດ ແລະ ສັງຄົມໂດຍລວມ.

ເອກະສານຂອງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XIII ເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການສ້າງປະເທດຫວຽດນາມທີ່ພັດທະນາແລ້ວ, ເຊິ່ງປະຊາຊົນຫວຽດນາມມີສຸຂະພາບດີ, ມີສະຕິປັນຍາ, ຄວາມກ້າຫານ, ຄວາມໃຝ່ຝັນໃນການພັດທະນາ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ສັງຄົມສູງ. ເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍນີ້, ນະໂຍບາຍດ້ານສຸຂະພາບບໍ່ຄວນຢຸດຢູ່ແຕ່ການຮັບປະກັນການເຂົ້າເຖິງບໍລິການທາງການແພດ, ແຕ່ຄວນເນັ້ນໄປທີ່ການແກ້ບັນຫາເພື່ອປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍຕັ້ງແຕ່ໄລຍະຕົ້ນໆ ຂອງຊີວິດ: ຕັ້ງແຕ່ການດູແລສຸຂະພາບແມ່ແລະເດັກ; ການປັບປຸງໂພຊະນາການ ແລະການສຶກສາທາງດ້ານຮ່າງກາຍໃນໂຮງຮຽນ; ຈົນເຖິງການສ້າງວິຖີຊີວິດທີ່ມີສຸຂະພາບດີຕະຫຼອດຊ່ວງໄວຜູ້ໃຫຍ່ ແລະການມີສຸຂະພາບດີໃນໄວຊະລາ. ນີ້ແມ່ນວິທີການປ້ອງກັນ - ການປັບປຸງສຸຂະພາບຈາກຖານ, ສ້າງພື້ນຖານເພື່ອຫຼຸດພາລະຂອງພະຍາດ ແລະປັບປຸງຄຸນນະພາບຊີວິດຂອງປະຊາຊົນໃນໄລຍະຍາວ.

ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້, ບົດສະຫຼຸບຊີ້ນຳຂອງສະຫາຍເລຂາທິການໃຫຍ່ໃນກອງປະຊຸມເຮັດວຽກກັບຄະນະພັກຂອງລັດຖະບານ, ກະຊວງ ແລະອົງການຕ່າງໆ ຍັງສືບຕໍ່ເນັ້ນໜັກເຖິງທັດສະນະໂດຍລວມທີ່ວ່າ: ການປົກປ້ອງ, ດູແລ ແລະປັບປຸງສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ ແມ່ນທັງເປົ້າໝາຍ ແລະແຮງຜັກດັນສຳລັບການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະຍືນຍົງ; ສຸຂະພາບຕ້ອງຮັບການຈັດຕຳແໜ່ງບຸລິມະສິດໃນທຸກຍຸດທະສາດ ແລະນະໂຍບາຍການພັດທະນາ; ແລະຖືເປັນໜຶ່ງໃນໜ້າທີ່ທາງການເມືອງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດ. ການມຸ່ງໄປສູ່ການຄົ້ນຄວ້າ ແລະພັດທະນາຄວາມກ້າວໜ້າໃໝ່ໆ ໃນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຕັ້ງໃຈທາງການເມືອງອັນສູງສົ່ງຂອງພັກ ໃນການກຳຈັດອຸປະສັກດ້ານສະຖາບັນ, ຊັບພະຍາກອນ ແລະການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ, ໂດຍມຸ່ງຫວັງຜົນໄດ້ຮັບທີ່ເປັນຮູບປະທຳ, ວັດຜົນໄດ້, ຕິດຕາມໄດ້ ແລະ ປະເມີນຜົນໄດ້.

ຈາກພື້ນຖານນີ້, ມະຕິເລກທີ 72-NQ/TW ຂອງກົມການເມືອງສູນກາງໄດ້ເນັ້ນຢ້ຳທັດສະນະກ່ຽວກັບການພັດທະນາລະບົບສາທາລະນະສຸກ ໂດຍຍຶດມະນຸດເປັນສູນກາງ. ມະຕິຢືນຢັນວ່າ ສຸຂະພາບແມ່ນຊັບສິນທີ່ມີຄ່າທີ່ສຸດຂອງມະນຸດຊາດ, ເປັນພື້ນຖານຂອງຄວາມສຸກສ່ວນບຸກຄົນ, ການພັດທະນາຢ່າງຍືນຍົງຂອງສັງຄົມ ແລະຄວາມເຂັ້ມແຂງຂອງຊາດ; ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການປ່ຽນແປງຢ່າງແຂງແຮງໄປສູ່ການດູແລສຸຂະພາບແບບຕັ້ງໜ້າ, ໂດຍຖືວ່າການແພດປ້ອງກັນ, ການດູແລສຸຂະພາບຢູ່ຮາກຖານ ແລະການປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍຂອງຊຸມຊົນ ເປັນພື້ນຖານຂອງລະບົບສາທາລະນະສຸກແຫ່ງຊາດ. ດັ່ງນັ້ນ, ຂໍ້ກຳນົດສຳລັບການອອກແບບນະໂຍບາຍຈຶ່ງຕ້ອງຕາມທິດທາງປະສົມປະສານ, ຄົບຊຸດ ແລະສະຫະວິຊາການ ເພື່ອຮັບປະກັນການເຂົ້າເຖິງຢ່າງເປັນລະບົບ, ຕໍ່ເນື່ອງ ແລະສະເໝີພາບ.

ຈາກທັດສະນະການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດ, ນະໂຍບາຍສາທາລະນະສຸກຕ້ອງອອກແບບຕາມທິດທາງປະສົມປະສານເປົ້າໝາຍຂອງການປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍເຂົ້າກັບການເພີ່ມຜະລິດຕະພາບແຮງງານ, ຄຸນນະພາບການສຶກສາ, ປະສິດທິພາບຂອງລະບົບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການການແຂ່ງຂັນຂອງປະເທດ. ແຮງງານທີ່ມີສຸຂະພາບດີບໍ່ພຽງແຕ່ຊ່ວຍຫຼຸດຄ່າໃຊ້ຈ່າຍດ້ານການດູແລສຸຂະພາບ ແລະພາລະດ້ານປະກັນສັງຄົມໃນໄລຍະຍາວເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຊ່ວຍປັບປຸງປະສິດທິພາບການເຮັດວຽກ, ຄວາມຄິດສ້າງສັນ, ຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການປັບຕົວຕໍ່ການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນ, ການຫັນປ່ຽນສີຂຽວ ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງສາກົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງໂດຍກົງ. ວິທີການນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍດ້ານສະຫວັດດີການເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນການລົງທຶນຍຸດທະສາດໃນການພັດທະນາ, ເຊິ່ງເປັນເງື່ອນໄຂທີ່ສຳຄັນສຳລັບການບັນລຸເປົ້າໝາຍຂອງການພັດທະນາປະເທດຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະ ຍືນຍົງໃນຍຸກໃໝ່.

ດັ່ງນັ້ນ, ຈາກທັດສະນະຂອງມະຕິເລກທີ 20-NQ/TW ຈົນເຖິງທິດທາງແລະວິທີແກ້ໄຂຂອງມະຕິເລກທີ 72-NQ/TW, ຈຶ່ງເຫັນໄດ້ຊັດເຈນວ່າ ມີຄວາມສອດຄ່ອງແລະພັດທະນາການໃນຄວາມຄິດຂອງພັກ ກ່ຽວກັບບົດບາດຂອງການປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍໃນຍຸດທະສາດການປົກປ້ອງ ແລະດູແລສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ. ການປັບປຸງສຸຂະພາບຈຶ່ງເປັນການເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງ ລະຫວ່າງນະໂຍບາຍສາທາລະນະສຸກ ແລະເປົ້າໝາຍໃນການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການປັບປຸງພື້ນຖານສຳລັບການພັດທະນາປະເທດຊາດຢ່າງຍືນຍົງ.

ການຍົກລະດັບຄຸນນະພາບຊັບພະຍາກອນມະນຸດ:
ພື້ນຖານທີ່ໝັ້ນຄົງສຳລັບພາລະກິດການສ້າງສາ ແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ

ພຶດຕິກຳຕົວຈິງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍຈະມີປະສິດທິພາບທີ່ຍືນຍົງໄດ້ນັ້ນ ຕ້ອງດຳເນີນການຢ່າງເປັນລະບົບ, ມີການນຳໂດຍພັກຢ່າງເປັນເອກະພາບ, ການຄຸ້ມຄອງທີ່ມີປະສິດທິພາບແລະມີປະສິດທິຜົນໂດຍລັດ ແລະ ການມີສ່ວນຮ່ວມຢ່າງຕັ້ງໜ້າ ແລະຫ້າວຫັນຈາກທຸກພາກສ່ວນຂອງສັງຄົມ. ນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຄວາມຕ້ອງການສຳລັບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍດ້ານສາທາລະນະສຸກເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນບັນຫາທາງສັງຄົມ-ການເມືອງທີ່ສຳຄັນ ເຊິ່ງເຊື່ອມໂຍງໂດຍກົງກັບຍຸດທະສາດການພັດທະນາມະນຸດ ແລະຮັບປະກັນຄວາມເຂັ້ມແຂງໂດຍລວມຂອງປະເທດ. ໃນໄລຍະຕໍ່ໄປ, ຈຸດສຸມແມ່ນການສືບຕໍ່ເຮັດໃຫ້ເປັນຮູບປະທຳ ແລະຈັດຕັ້ງປະຕິບັດທັດສະນະ ແລະຈຸດປະສົງຂອງມະຕິເລກທີ 20-NQ/TW ແລະ ມະຕິເລກທີ 72-NQ/TW ຂອງກົມການເມືອງສູນກາງ ແລະ ທິດທາງໃນເອກະສານຂອງກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XIV ຂອງພັກ ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ; ພ້ອມກັນນັ້ນ ກໍ່ປັບປຸງເງື່ອນໄຂທາງການເມືອງ, ກົດໝາຍ ແລະຊັບພະຍາກອນ ເພື່ອຜັນຂະຫຍາຍຄວາມກ້າວໜ້າໃໝ່ໃນວຽກງານປົກປ້ອງ, ດູແລ ແລະ ປັບປຸງສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ.

ກ່ອນອື່ນໝົດ, ເຮົາຕ້ອງສືບຕໍ່ຍົກສູງຄວາມຮັບຮູ້ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງການເມືອງຂອງຄະນະພັກ, ອົງການຈັດຕັ້ງພັກ ແລະອຳນາດການປົກຄອງ ກ່ຽວກັບບົດບາດພື້ນຖານຂອງສຸຂະພາບກາຍ ໃນການພັດທະນາມະນຸດ ແລະປະເທດຊາດ. ການປັບປຸງສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນຕ້ອງຖືເປັນອົງປະກອບຫຼັກ ຂອງນະໂຍບາຍການພັດທະນາ ໂດຍປະສົມປະສານຢ່າງແທ້ຈິງເຂົ້າກັບຍຸດທະສາດ, ແຜນການ ແລະ ໂຄງການພັດທະນາເສດຖະກິດແລະສັງຄົມໃນທຸກລະດັບ, ເຊື່ອມໂຍງກັບເປົ້າໝາຍ, ລະດັບຄາດໝາຍ, ຊັບພະຍາກອນ ແລະ ກົນໄກການຕິດຕາມກວດກາ ແລະປະເມີນຜົນທີ່ສະເພາະເຈາະຈົງ; ແກ້ໄຂຜ່ານຜ່າສະຖານະການທີ່ຈຳກັດຢູ່ໂຄງການສະເພາະທາງ ຫຼືເຮັດການໂຄສະນາຢ່າງຜິວເຜີນເທົ່ານັ້ນ.  

ທີສອງ, ສຸມໃສ່ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດການຫັນປ່ຽນໄປສູ່ການດູແລສຸຂະພາບແບບຕັ້ງໜ້າຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ, ໂດຍຖືການປ້ອງກັນພະຍາດ, ການສົ່ງເສີມສະມັດຖະພາບທາງກາຍ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງສຸຂະພາບຕະຫຼອດຊີວິດ ເປັນຫົວໃຈຫຼັກຂອງລະບົບສາທາລະນະສຸກ. ໃນນັ້ນ, ການແພດປ້ອງກັນ, ການແພດຢູ່ຮາກຖານ ແລະ ກິດຈະກຳສົ່ງເສີມສະມັດຖະພາບທາງກາຍຂອງຊຸມຊົນມີບົດບາດສຳຄັນ, ເປັນແນວໜ້າໃນການປົກປ້ອງສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ. ການລົງທຶນໃນສຸຂະພາບກາຍແມ່ນການລົງທຶນໃນອະນາຄົດ: ບໍ່ພຽງແຕ່ມີຄວາມສຳຄັນຕໍ່ມະນຸດສະທຳເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສ້າງຜົນປະໂຫຍດທາງດ້ານເສດຖະກິດແລະສັງຄົມໃນໄລຍະຍາວ, ຫຼຸດຜ່ອນພາລະຂອງໂລກໄພໄຂ້ເຈັບ, ປະຫຍັດຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການດູແລສຸຂະພາບ ແລະສະຫວັດດີການອີກນຳ; ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ເພີ່ມຈຳນວນປີຂອງຊີວິດທີ່ມີສຸຂະພາບດີ, ປັບປຸງຄຸນນະພາບຂອງຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ແລະເພີ່ມສະມັດຕະພາບແຮງງານທາງສັງຄົມ.

ທີສາມ, ການສ້າງສະພາບແວດລ້ອມການດຳລົງຊີວິດທີ່ມີສຸຂະພາບດີ ແລະ ການສ້າງເງື່ອນໄຂທີ່ເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນໃນການອອກກຳລັງກາຍ ແລະ ຮັກສາວິຖີຊີວິດທີ່ດີນັ້ນ ແມ່ນມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ. ສຸຂະພາບກາຍຂອງຄົນເຮົາບໍ່ພຽງແຕ່ຂຶ້ນກັບບໍລິການດ້ານການດູແລສຸຂະພາບເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງໄດ້ຮັບຜົນກະທົບໂດຍກົງຈາກສະພາບການດຳລົງຊີວິດ, ສະພາບແວດລ້ອມທຳມະຊາດ ແລະ ສະພາບແວດລ້ອມທາງສັງຄົມ. ດັ່ງນັ້ນ, ການປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍຈຶ່ງຕ້ອງອາໄສການປະສານງານຢ່າງໃກ້ຊິດລະຫວ່າງພາກສ່ວນຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ສາທາລະນະສຸກ, ການສຶກສາ, ວັດທະນະທຳ ແລະ ກິລາ, ການກໍ່ສ້າງ, ການຂົນສົ່ງ, ສິ່ງແວດລ້ອມ, ສື່ມວນຊົນ ແລະ ອົງການຈັດຕັ້ງທາງສັງຄົມ-ການເມືອງ. ການພັດທະນາພື້ນທີ່ສາທາລະນະ ແລະສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກດ້ານວັດທະນະທຳ ແລະກິລາໃນລະດັບຮາກຖານ; ການຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພຂອງອາຫານ; ການຄວບຄຸມອັນຕະລາຍຕໍ່ສຸຂະພາບທີ່ອາດເກີດຂຶ້ນ; ການຊຸກຍູ້ກິດຈະກຳທາງດ້ານຮ່າງກາຍໃນຊຸມຊົນ,... ລ້ວນເປັນແງ່ມູມທີ່ຕ້ອງພິຈາລະນາຢ່າງຄົບຖ້ວນໃນການວາງແຜນ ແລະ ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍ.

ທີສີ່, ເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດຂອງພົນລະເມືອງທຸກຄົນໃນການດູແລ ແລະ ປັບປຸງສຸຂະພາບ. ພົນລະເມືອງທຸກຄົນຕ້ອງເຂົ້າໃຈຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ການດູແລແລະປັບປຸງສຸຂະພາບຂອງຕົນເອງນັ້ນ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນສິດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບຕໍ່ຄອບຄົວ, ສັງຄົມ ແລະ ປະເທດຊາດ, ແລະ ຄວນປ່ຽນສິ່ງນີ້ໃຫ້ເປັນພຶດຕິກຳທີ່ຕື່ນຕົວ ແລະຕໍ່ເນື່ອງຂອງຊຸມຊົນ ແລະແຕ່ລະບຸກຄົນ. ວັດທະນະທຳການຝຶກແອບກຳລັງກາຍ, ການໃຊ້ຊີວິດຢ່າງມີສຸຂະພາບດີ ແລະ ການປ້ອງກັນພະຍາດຢ່າງຕັ້ງໜ້າ ຄວນໄດ້ຮັບການພິຈາລະນາວ່າເປັນສ່ວນສຳຄັນໃນການສ້າງຄົນຫວຽດນາມທີ່ມີພັດທະນາການຢ່າງຮອບດ້ານໃນຍຸກໃໝ່.

ໃນສະພາບການທີ່ມີໂອກາດແລະສິ່ງທ້າທາຍທີ່ກ່ຽວພັນກັນ, ການປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍຂອງປະຊາຊົນມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍກວ່າຂົງເຂດການແພດ, ກາຍເປັນປັດໄຈສຳຄັນໃນການຮັບປະກັນຄວາມເຂັ້ມແຂງພາຍໃນຂອງປະເທດຊາດ. ປະເທດທີ່ມີປະຊາຊົນແຂງແຮງ ແລະມີຄວາມຢືດຢຸ່ນທົນທານ ຈະມີຄວາມສາມາດສູງໃນການຮັບມືກັບການປ່ຽນແປງທາງດ້ານເສດຖະກິດ, ສັງຄົມ, ສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງທີ່ບໍ່ແມ່ນແບບດັ້ງເດີມ ໄດ້ດີຍິ່ງຂຶ້ນ; ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ຈະສ້າງພື້ນຖານທີ່ໝັ້ນຄົງສຳລັບການສ້າງເສດຖະກິດທີ່ເປັນເອກະລາດ, ເປັນເຈົ້າຕົນເອງ ແລະ ການເຊື່ອມໂຍງສາກົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ.

ການປັບປຸງສຸຂະພາບກາຍບໍ່ພຽງແຕ່ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການຍົກລະດັບຄຸນນະພາບຊີວິດຂອງປະຊາຊົນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເສີມສ້າງທ່າແຮງຂອງຊາດໂດຍກົງ, ເພີ່ມທະວີກຳລັງແຮງສັງລວມ ແລະ ຮັບໃຊ້ພາລະກິດການສ້າງສາ ແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດຫວຽດນາມສັງຄົມນິຍົມໃນຍຸກການພັດທະນາໃໝ່ໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ./.

-------------------------------------------------

1. ມະຕິເລກທີ 20-NQ/TW, ລົງວັນທີ 25 ຕຸລາ 2017, ຂອງກອງປະຊຸມຄົບຄະນະຄັ້ງທີ 6 ຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກສະໄໝທີ XII, “ວ່າດ້ວຍການເພີ່ມທະວີວຽກງານການປົກປ້ອງ, ດູແລ ແລະ ປັບປຸງສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນໃນສະພາບການໃໝ່”
2. ມະຕິເລກທີ 72-NQ/TW, ລົງວັນທີ 9 ກັນຍາ 2025, ຂອງກົມການເມືອງສູນກາງ, “ວ່າດ້ວຍວິທີບຸກທະລຸບາງຢ່າງເພື່ອເພີ່ມທະວີການປົກປ້ອງ, ດູແລ ແລະ ປັບປຸງສຸຂະພາບຂອງປະຊາຊົນ”
3. ໂຮ່ຈີມິງ: ນິພົນຄົບຊຸດ, ສພຈ. ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2011, ເຫຼັ້ມ 4, ໜ້າ 240