ທັດສະນະຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມກ່ຽວກັບນະໂຍບາຍສັງຄົມ

ນະໂຍບາຍສັງຄົມແມ່ນສ່ວນສຳຄັນໃນແນວທາງ ແຜນນະໂຍບາຍຂອງພັກ ແລະ ນະໂຍບາຍຂອງລັດ ໃນການຄຸ້ມຄອງແລະພັດທະນາສັງຄົມ, ມັນມີຄວາມສຳຄັນທີ່ສຸດ, ມີອິດທິພົນໂດຍກົງຕໍ່ຊີວິດທຸກດ້ານຂອງປະຊາຊົນ. ເປົ້າໝາຍລວມຂອງນະໂຍບາຍສັງຄົມແມ່ນ ເພື່ອໃຫ້ປະຊາຊົນມີຊີວິດທີ່ດີແລະມີຄວາມສຸກ; ພັດທະນາສັງຄົມຢ່າງຍືນຍົງ, ສອດຄ່ອງກັບເງື່ອນໄຂທາງປະຫວັດສາດ ແລະ ປະເພນີວັດທະນະທຳສະເພາະຂອງຊາດ, ຮັບປະກັນຄວາມຍຸຕິທຳ, ຄວາມກ້າວໜ້າ ແລະ ຄວາມສະເໝີພາບ.

ໂຄງການການເມືອງກໍ່ສ້າງປະເທດໃນສະໄໝຂ້າມຜ່ານສູ່ລັດທິສັງຄົມນິຍົມ (ສະບັບເພີ່ມເຕີມ ແລະພັດທະນາໃນປີ 2011) ຢືນຢັນວ່າ: “ນະໂຍບາຍສັງຄົມ ທີ່ຖືກຕ້ອງ ຍຸຕິທຳ ເພື່ອປະຊາຊົນ ແມ່ນແຮງຂັບເຄື່ອນທີ່ແຂງແຮງ ໃນການເສີມຂະຫຍາຍຄວາມສາມາດສ້າງສັນທັງໝົດຂອງປະຊາຊົນ ໃນພາລະກິດການສ້າງສາແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ. ການຮັບປະກັນຄວາມຍຸຕິທຳ ແລະຄວາມສະເໝີພາບໃນສິດທິແລະໜ້າທີ່ຂອງພົນລະເມືອງ; ການປະສານສົມທົບການພັດທະນາເສດຖະກິດ ກັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳແລະສັງຄົມຢ່າງໃກ້ຊິດແລະສົມເຫດສົມຜົນ, ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຄວາມກ້າວໜ້າ ແລະຄວາມສະເໝີພາບທາງສັງຄົມ ໃນທຸກບາດກ້າວແລະທຸກນະໂຍບາຍ”⁽¹⁾. ອະດີດເລຂາທິການໃຫຍ່ ຫງວຽນ ຝູ ຈ້ອງ ໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ: ລັກສະນະພື້ນຖານ, ຄຸນລັກສະນະທີ່ສຳຄັນ ຂອງທິດທາງສັງຄົມນິຍົມໃນເສດຖະກິດຕະຫຼາດຢູ່ຫວຽດນາມຄື ຕ້ອງເຊື່ອມໂຍງເສດຖະກິດກັບສັງຄົມ, ຜະໜວກນະໂຍບາຍເສດຖະກິດແລະນະໂຍບາຍສັງຄົມ ແລະ ການເຕີບໂຕທາງເສດຖະກິດຕ້ອງໄປຄຽງຄູ່ກັບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຄວາມກ້າວໜ້າ ແລະຄວາມສະເໝີພາບທາງສັງຄົມ ໃນແຕ່ລະບາດກ້າວ, ແຕ່ລະນະໂຍບາຍ ແລະ ຕະຫຼອດຂະບວນການພັດທະນາ⁽²⁾. ຄວາມຕ້ອງການຕາມຫຼັກການນີ້ເຮັດໃຫ້ນະໂຍບາຍສັງຄົມສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງເຖິງພາລະກິດໃນການສະແຫວງຫາເປົ້າໝາຍແລະຄຸນຄ່າຫຼັກ ຂອງລັດທິສັງຄົມນິຍົມ.

ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມມີຄວາມຕັດສິນໃຈ ແລະຢຶດໝັ້ນໃນການປະຕິບັດຄຳສອນຂອງປະທານໂຮ່ຈີມິນ ທີ່ວ່າ: "ເພື່ອຮັບປະກັນໃຫ້ປະເທດຂອງພວກເຮົາມີເອກະລາດຢ່າງສົມບູນ, ປະຊາຊົນຂອງເຮົາມີອິດສະລະພາບຢ່າງສົມບູນ, ພີ່ນ້ອງຮ່ວມຊາດທຸກຄົນມີອາຫານການກິນແລະເຄື່ອງນຸ່ງຫົ່ມຢ່າງພຽງພໍ ລວມເຖິງສາມາດເຂົ້າເຖິງການສຶກສາໄດ້”. ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ພັກໄດ້ອອກມະຕິສະບັບເລກທີ 15-NQ/TW ລົງວັນທີ 10 ມິຖຸນາ 2012 ຂອງກອງປະຊຸມຄົບຄະນະຄັ້ງທີ 5 ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກຊຸດທີ XI ເລື່ອງ “ບາງບັນຫາກ່ຽວກັບນະໂຍບາຍສັງຄົມໃນໄລຍະປີ 2012-2020" ເຊິ່ງໂດຍພື້ນຖານແລ້ວເປັນການຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມທົ່ວປວງຊົນ, ຮັບປະກັນລະດັບລາຍໄດ້ຂັ້ນຕ່ຳ, ການສຶກສາ, ການດູແລສຸຂະພາບ, ທີ່ຢູ່ອາໄສ, ນ້ຳສະອາດ, ຂໍ້ມູນຂ່າວສານແລະການສື່ສານ. 

ໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແລະການສະຫຼຸບສັງລວມ 10 ປີແຫ່ງການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດມະຕິດັ່ງກ່າວ, ຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກໄດ້ເຫັນດີເປັນເອກະພາບວ່າ ຂົງເຂດສັງຄົມໄດ້ບັນລຸຜົນງານແລະຄວາມສຳເລັດທີ່ສຳຄັນຫຼາຍປະການ ແລະຊີວິດການເປັນຢູ່ຂອງປະຊາຊົນໄດ້ຮັບການພັດທະນາຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ; ຄວາມໝັ້ນຄົງທາງການເມືອງ, ຄວາມເປັນລະບຽບຮຽບຮ້ອຍແລະຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ໄດ້ຮັບການຮັກສາໄວ້; ເສດຖະກິດແລະສັງຄົມພັດທະນາໄປຢ່າງຮອບດ້ານ ແລະກົມກຽວຫຼາຍຂຶ້ນ. ສະຖາບັນ, ກົດໝາຍ ແລະ ນະໂຍບາຍໄດ້ຮັບການປັບປຸງ ແລະ ເສີມສ້າງໃຫ້ເຂັ້ມແຂງຂຶ້ນຢ່າງເປັນພື້ນຖານ; ນະໂຍບາຍສັງຄົມໄດ້ກວມເອົາປະຊາກອນເກືອບທັງໝົດ; ລະບົບປະກັນສັງຄົມທີ່ເປັນເອກະລັກຂອງຫວຽດນາມໄດ້ຖືກສ້າງແລະພັດທະນາຂຶ້ນ, ຮັບປະກັນຄວາມຍຸຕິທຳ ຄວາມກ້າວໜ້າ ແລະ ຢືນຢັນໜ້າທີ່ພື້ນຖານແລະສຳຄັນສາມປະການ ຂອງລະບົບປະກັນສັງຄົມຄື: ການປ້ອງກັນ, ການບັນເທົາ ແລະ ການແກ້ໄຂຄວາມສ່ຽງໃຫ້ແກ່ປະຊາຊົນ.

ໃນດ້ານທິດສະດີ, ຂະບວນການປ່ຽນແປງໃໝ່ຄວາມເຂົ້າໃຈຂອງພັກກ່ຽວກັບນະໂຍບາຍສັງຄົມ ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນຜ່ານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງຕ່າງໆຂອງພັກ ເຊິ່ງໄດ້ເຜີຍແຜ່ແລະປ່ຽນແປງຄວາມຮັບຮູ້ຢ່າງຈະແຈ້ງ ໃນລະບົບການເມືອງ ແລະໝູ່ປະຊາຊົນ. ສິດຂອງປະຊາຊົນໃນການຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມໄດ້ຖືກກຳນົດໄວ້ໃນລັດຖະທຳມະນູນສະບັບຕ່າງໆ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1946. ການຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມໄດ້ປ່ຽນຈາກການສະໜັບສະໜູນດ້ານມະນຸດສະທຳ ໄປເປັນການຮັບປະກັນສິດທິຂອງປະຊາຊົນໃນການຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ; ການແກ້ໄຂບັນຫາສັງຄົມໄດ້ປ່ຽນຈາກການທີ່ລັດມີບົດບາດຫຼັກແລະສຳຄັນ⁽³⁾ ໄປເປັນການທີ່ລັດມີບົດບາດນຳພາ ແລະການເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດທີ່ສຳຄັນຂອງວິສາຫະກິດແລະສັງຄົມ.

ຕະຫຼອດກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງຕ່າງໆ ຂອງພັກ, ທັດສະນະກ່ຽວກັບນະໂຍບາຍສັງຄົມ ໄດ້ຮັບການປັບປຸງແລະພັັດທະນາ ໃຫ້ເປັນລະບົບທັດສະນະດ້ານນະໂຍບາຍສັງຄົມ ທີ່ຄົບຖ້ວນແລະໝັ້ນຄົງ ໃນໄລຍະການປ່ຽນແປງໃໝ່. ໂດຍສືບທອດຜົນສຳເລັດດັ່ງກ່າວ ຈຶ່ງໄດ້ມີການອອກມະຕິເລກທີ 42-NQ/TW ລົງວັນທີ 24 ພະຈິກ 2023 ຂອງກອງປະຊຸມເຕັມຄະນະຄັ້ງທີ 8 ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກສະໄໝທີ XIII "ກ່ຽວກັບການສືບຕໍ່ການປ່ຽນແປງໃໝ່ແລະປັບປຸງຄຸນນະພາບຂອງນະໂຍບາຍສັງຄົມ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງພາລະກິດການສ້າງສາ ແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ ໃນໄລຍະໃໝ່”.

ຜົນໄດ້ຮັບທີ່ໂດດເດັ່ນໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍສັງຄົມໃນຊຸມປີທີ່ຜ່ານມາ.

ໃນຊຸມປີທີ່ຜ່ານມາ, ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍສັງຄົມໄດ້ນຳມາເຊິ່ງຜົນສຳເລັດອັນຍິ່ງໃຫຍ່ແລະເປັນພື້ນຖານ, ສັງຄົມໄດ້ປ່ຽນແປງໄປຢ່າງພື້ນຖານ, ຊີວິດການເປັນຢູ່ທາງວັດຖຸແລະຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນໄດ້ຮັບການປັບປຸງໃຫ້ດີຂຶ້ນຢ່າງຈະແຈ້ງ. ນະໂຍບາຍສຳລັບຜູ້ທີ່ມີຄຸນງາມຄວາມດີຕໍ່ການປະຕິວັດໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່ເປັນພິເສດຈາກພັກແລະລັດ ແລະ ໄດ້ຮັບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໃນທາງທີ່ດີທີ່ສຸດພາຍໃຕ້ສະພາບເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ. ລະບົບການເມືອງທັງໝົດໄດ້ເຂົ້າຮ່ວມແລະເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຢ່າງດີ ໃນການດູແລຊີວິດຂອງຄອບຄົວຜູ້ທີ່ມີຄຸນງາມຄວາມດີຕໍ່ຊາດ ແລະເຮັດວຽກງານດູແລທະຫານເສຍອົງຄະແລະນັກຮົບທີ່ເສຍສະຫຼະຊີວິດໃນສົງຄາມ ໄດ້ເປັນຢ່າງດີ; ຂະບວນການເຄື່ອນໄຫວຕອບແທນບຸນຄຸນ ໄດ້ແຜ່ຂະຫຍາຍຢ່າງກວ້າງຂວາງ ແລະຕໍ່ເນື່ອງ ຈາກລະດັບສູນກາງໄປສູ່ໝູ່ບ້ານ, ບ້ານແລະຊຸມຊົນ. ມາຮອດປະຈຸບັນ, 99,6% ຂອງຄອບຄົວຜູ້ທີ່ມີຄຸນງາມຄວາມດີ⁽⁴⁾ ມີມາດຕະຖານການດຳລົງຊີວິດເທົ່າກັບ ຫຼືສູງກວ່າລະດັບສະເລ່ຍຂອງຊຸມຊົນທີ່ພວກເຂົາອາໄສຢູ່.

ໃນໄລຍະສາມທົດສະວັດທີ່ຜ່ານມາຂອງການປ່ຽນແປງໃໝ່, ລາຍໄດ້ຕໍ່ຫົວຄົນໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນຫຼາຍກວ່າ 40 ເທົ່າ⁽⁵⁾. ໂດຍສະເພາະ, ດັດຊະນີການພັດທະນາມະນຸດ (HDI) ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ເຮັດໃຫ້ຫວຽດນາມຢູ່ໃນກຸ່ມ "ປະເທດທີ່ມີການພັດທະນາມະນຸດສູງ" ໂດຍຢູ່ໃນອັນດັບທີ 107 ຈາກ 193 ປະເທດ⁽⁶⁾; ແລະຢູ່ໃນອັນດັບສູງໃນດັດຊະນີທຶນມະນຸດ (HCI) ເປັນອັນດັບສອງຮອງຈາກສິງກະໂປໃນອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້⁽⁷⁾.

ໃນການຕໍ່ສູ້ກັບຄວາມທຸກຍາກ, ຫວຽດນາມໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຈາກປະຊາຄົມສາກົນວ່າ ເປັນຕົວຢ່າງທີ່ໂດດເດັ່ນໃນການຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ. ຈາກປະເທດທີ່ມີເກືອບ 60% ຂອງຄົວເຮືອນທີ່ດຳລົງຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມທຸກຍາກ, ປະຈຸບັນອັດຕາຄວາມທຸກຍາກຫຼຸດລົງເຫຼືອຕໍ່າກວ່າ 3%. ຄົນທຸກຍາກທີ່ມີຄວາມສາມາດໃນການເຮັດວຽກໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນໃນການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບ, ສ້າງອາຊີບແລະໂອກາດໃນການເຮັດວຽກ ເພື່ອຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມທຸກຍາກ ແລະກາຍເປັນຄົນຮັ່ງມີ; ມາດຕະຖານການດຳລົງຊີວິດຂອງຄົນທຸກຍາກ, ຜູ້ຄົນໃນພື້ນທີ່ທຸກຍາກ ແລະຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນເຂດທີ່ມີສະພາບເສດຖະກິດ-ສັງຄົມທີ່ຫຍຸ້ງຍາກເປັນພິເສດ ໄດ້ຮັບການປັບປຸງໃຫ້ດີຂຶ້ນເລື້ອຍໆ.

ລະບົບຕະຫຼາດແຮງງານໄດ້ຮັບການປັບປຸງເທື່ອລະກ້າວ, ກາຍເປັນວິທີແກ້ໄຂພື້ນຖານເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາວຽກເຮັດງານທຳ. ຜົນໄດ້ຮັບຄື ໃນແຕ່ລະປີ ມີການສ້າງແລະແກ້ໄຂວຽກເຮັດງານທຳປະມານ 1,5-1,6 ລ້ານຕຳແໜ່ງ, ອັດຕາການວ່າງງານໂດຍລວມຕໍ່າກວ່າ 3%, ອັດຕາການວ່າງງານໃນຕົວເມືອງຕໍ່າກວ່າ 4%. ໃນທາງທີດີຂຶ້ນ, ໂດຍອັດຕາສ່ວນຂອງແຮງງານໃນຂົງເຂດກະສິກຳ, ປ່າໄມ້ ແລະ ການປະມົງ ຫຼຸດລົງເຫຼືອ 27,6%⁽⁸⁾. ປະຈຸບັນ, ມີແຮງງານຊາວຫວຽດນາມປະມານ 600.000 ຄົນທີ່ເຮັດວຽກຢູ່ຕ່າງປະເທດພາຍໃຕ້ສັນຍາທີ່ມີລາຍໄດ້ທີ່ໝັ້ນຄົງ ແລະສົ່ງເງິນກັບປະເທດເປັນຈຳນວນຫຼວງຫຼາຍປະມານ 3,5 ຕື້ໂດລາສະຫະລັດຕໍ່ປີ.

ການພົວພັນໃນການແຈກຢາຍລາຍໄດ້ສ່ວນໃຫຍ່ອີງໃສ່ຜົນການອອກແຮງງານ ແລະປະສິດທິພາບທາງເສດຖະກິດ, ຮັບປະກັນຄວາມຍຸຕິທຳ ແລະ ສ້າງແຮງຈູງໃຈໃນການພັດທະນາ. ຄ່າແຮງແລະລາຍໄດ້ໄດ້ຮັບການປັບປຸງໃນທາງບວກ ຊ່ວຍໃຫ້ການດຳລົງຊີວິດຂອງຜູ້ອອກແຮງງານດີຂຶ້ນ, ລາຍໄດ້ສະເລ່ຍຂອງປະຊາຊົນເພີ່ມຂຶ້ນຫຼາຍກວ່າ 2,5 ເທົ່າໃນ 10 ປີທີ່ຜ່ານມາ⁽⁹⁾. ນະໂຍບາຍຄ່າແຮງຂັ້ນຕ່ຳໄດ້ຮັບການປັບປຸງທຸກປີ ແລະ ມາຮອດປະຈຸບັນ, ຄ່າແຮງຂັ້ນຕ່ຳໃນລະດັບພາກພື້ນໄດ້ຮັບປະກັນໃຫ້ຜູ້ອອກແຮງມີມາດຕະຖານການດຳລົງຊີວິດຂັ້ນຕ່ຳ.

ຄວາມຮັບຮູ້ກ່ຽວກັບການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບ ແລະ ການພັດທະນາການສຶກສາດ້ານອາຊີວະສຶກສາໃນສັງຄົມ ແລະໃນໝູ່ປະຊາຊົນ ໄດ້ປ່ຽນແປງໄປຢ່າງຫຼາຍ; ສະຖານະແລະບົດບາດຂອງລະບົບການສຶກສາດ້ານອາຊີວະສຶກສາພາຍໃນລະບົບການສຶກສາຂອງປະເທດໄດ້ຮັບການຍົກລະດັບ. ຂະໜາດຂອງການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບເພີ່ມຂຶ້ນທຸກປີ, ພື້ນຖານວັດຖຸໄດ້ຮັບການລົງທຶນ ແລະ ຄຸນນະພາບການຝຶກອົບຮົມໄດ້ຮັບການປັບປຸງໃຫ້ດີຂຶ້ນເທື່ອລະກ້າວ, ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງຕະຫຼາດໄດ້ດີຍິ່ງຂຶ້ນ ແລະ ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການເພີ່ມອັດຕາສ່ວນຂອງແຮງງານທີ່ໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມແລະໄດ້ຮັບປະລິນຍາ/ປະກາດສະນິຍະບັດ ເປັນ 26,44% ໃນປີ 2022.

ເຄືອຂ່າຍສະຖາບັນການສຶກສາມີການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວ, ນະໂຍບາຍການສຶກສາທົ່ວເຖິງຊ່ວຍໃຫ້ເດັກນ້ອຍໄດ້ຮັບການພັດທະນາຢ່າງຮອບດ້ານ ແລະ ສະໜັບສະໜູນກຸ່ມເປາະບາງ. ການສຶກສາທົ່ວເຖິງໄດ້ສຳເລັດກ່ອນກຳນົດເວລາ ຕັ້ງແຕ່ລະດັບອະນຸບານຈົນເຖິງລະດັບມັດທະຍົມຕອນຕົ້ນ⁽¹⁰⁾. ເຄືອຂ່າຍຂອງໂຮງຮຽນພິເສດສະເພາະໃນເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍແລະເຂດພູດອຍ ຍັງຂະຫຍາຍຕົວຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ເຮັດໃຫ້ຈຳນວນນັກຮຽນທີ່ຮຽນຢູ່ໃນໂຮງຮຽນກິນນອນຊົນເຜົ່າ, ໂຮງຮຽນເຄິ່ງກິນນອນຊົນເຜົ່າ ແລະ ໂຮງຮຽນກຽມມະຫາວິທະຍາໄລ ເພີ່ມຫຼາຍຂຶ້ນ. ໃນໄລຍະປີ 2016-2020, ງົບປະມານຂອງລັດທີ່ຈັດສັນໃຫ້ກັບການສຶກສາແລະການຝຶກອົບຮົມຄິດເປັນປະມານ 20% ຂອງງົບປະມານລາຍຈ່າຍທັງໝົດ.

ນະໂຍບາຍປະກັນສັງຄົມໄດ້ກາຍເປັນເສົາຫຼັກໃນລະບົບຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ. ຄວາມຄຸ້ມຄອງປະກັນສັງຄົມກຳລັງຂະຫຍາຍຕົວ ແລະອັດຕາສ່ວນຂອງແຮງງານໄວເຮັດວຽກທີ່ເຂົ້າຮ່ວມປະກັນສັງຄົມເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງທຸກປີ, ບັນລຸ 38,08% ໃນປີ 2022. ປະຈຸບັນ, ມີຜູ້ຄົນກວ່າ 3,3 ລ້ານຄົນໄດ້ຮັບເງິນບຳນານລາຍດືອນ ແລະສະຫວັດດີການປະກັນສັງຄົມ. ການພັດທະນາປະກັນສັງຄົມແບບສະໝັກໃຈມີຄວາມກ້າວໜ້າຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ ໂດຍມີຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມປະມານ 1,46 ລ້ານຄົນ ເຊິ່ງຫຼາຍກວ່າເມື່ອ 10 ປີກ່ອນເຖິງ 5 ເທົ່າ. ອັດຕາການເຂົ້າຮ່ວມປະກັນການວ່າງງານໃນປີ 2022 ບັນລຸ 31,18% ຂອງແຮງງານໄວເຮັດວຽກ ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນບົດບາດຂອງປະກັນການວ່າງງານໃນຖານະ "ລະບົບສະໜັບສະໜູນ" ສຳລັບທຸລະກິດ ແລະຜູ້ອອກແຮງງານ ເມື່ອສັນຍາຈ້າງງານສິ້ນສຸດລົງ ຫຼືຕົກງານ.

ພາຍໃນໄລຍະເວລາ 10 ປີ, ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດປະກັນສຸຂະພາບຖ້ວນໜ້າຢ່າງສຳເລັດຜົນ ໄດ້ຊ່ວຍໃຫ້ປະຊາຊົນສາມາດເຂົ້າເຖິງ ແລະໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກບໍລິການດ້ານການດູແລສຸຂະພາບ. ການດູແລສຸຂະພາບແບບປ້ອງກັນ ແລະ ການດູແລສຸຂະພາບລະດັບພື້ນຖານ ໄດ້ຮັບການເພີ່ມທະວີ, ໂດຍສະເພາະໃນເມືອງທີ່ທຸກຍາກ ແລະໃນຕາແສງທີ່ດ້ອຍໂອກາດເປັນພິເສດ. ອັດຕາເດັກອາຍຸຕ່ຳກວ່າ 1 ປີທີ່ໄດ້ຮັບການສັກວັກຊີນຄົບຖ້ວນ; ອັດຕາການຂາດສານອາຫານໃນເດັກ ແລະ ອັດຕາການເສຍຊີວິດຂອງເດັກອ່ອນຫຼຸດລົງເກືອບ 3 ເທົ່າ; ອາຍຸຍືນສະເລ່ຍຂອງປະຊາກອນເພີ່ມຂຶ້ນເປັນ 74 ປີພາຍໃນປີ 2022⁽¹¹⁾.

ການຊ່ວຍເຫຼືອທາງສັງຄົມແກ່ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນສະຖານະການຫຍຸ້ງຍາກຢ່າງຍິ່ງ ໄດ້ປ່ຽນຈາກການສະໜັບສະໜູນດ້ານມະນຸດສະທຳ ໄປສູ່ວິທີການທີ່ອີງໃສ່ສິດທິ. ນະໂຍບາຍການຊ່ວຍເຫຼືອທາງສັງຄົມປົກກະຕິໄດ້ກວມເອົາກຸ່ມຜູ້ມີສິດສ່ວນໃຫຍ່ ໂດຍຈຳນວນຜູ້ຮັບປະໂຫຍດເພີ່ມຂຶ້ນທຸກປີ, ຈົນເຖິງປະຈຸບັນ ມີຈຳນວນເຖິງ 3,3 ລ້ານຄົນ, ກວມເອົາ 3,5% ຂອງປະຊາກອນ. ເດັກນ້ອຍໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງແລະດູແລ, ມີສະພາບແວດລ້ອມການດຳລົງຊີວິດທີ່ປອດໄພ ແລະໄດ້ຮັບສິດທິຢ່າງເຕັມທີ່; ຜູ້ສູງອາຍຸໄດ້ຮັບການດູແລທີ່ດີຂຶ້ນ ແລະບົດບາດຂອງພວກເຂົາກໍໄດ້ຮັບການສົ່ງເສີມ; ຜູ້ພິການໄດ້ຮັບການຊ່ວຍເຫຼືອໃນການຟື້ນຟູສະມັດຕະພາບ, ການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບແລະການສ້າງວຽກເຮັດງານທຳ. ການຊ່ວຍເຫຼືອທາງສັງຄົມສຸກເສີນໄດ້ກວມເອົາກຸ່ມຕ່າງໆ, ຮັບປະກັນວ່າ ປະຊາຊົນໄດ້ຮັບການສະໜັບສະໜູນຢ່າງທັນທ່ວງທີເມື່ອປະເຊີນກັບຄວາມສ່ຽງ, ໄພພິບັດທາງທຳມະຊາດ ແລະໂລກລະບາດ, ໂດຍສະເພາະ ໃນໄລຍະເວລາສາມປີແຫ່ງການລະບາດຂອງພະຍາດ ໂຄວິດ-19⁽¹²⁾.

ຊ່ອງຫວ່າງທາງເພດໄດ້ຫຼຸດລົງໃນທຸກດ້ານ. ດັດຊະນີການພັດທະນາທາງເພດຂອງຫວຽດນາມຢູ່ໃນລະດັບສູງທີ່ສຸດໃນ 5 ກຸ່ມໃນໂລກ⁽¹³⁾. ບົດບາດແລະສະຖານະພາບຂອງແມ່ຍິງໄດ້ຮັບການເສີມສ້າງແລະປັບປຸງໃຫ້ດີຂຶ້ນ ທັງໃນຄອບຄົວແລະໃນສັງຄົມ. ອັດຕາສ່ວນຂອງແມ່ຍິງໃນຕຳແໜ່ງຜູ້ນຳໃນອົງການ, ໜ່ວຍງານ ແລະວິສາຫະກິດ ໄດ້ເພີ່ມຂຶ້ນ. ແຮງງານຍິງກວມເອົາປະມານ 48% ຂອງກຳລັງແຮງງານທັງໝົດ ແລະກວມເອົາ 50% ຂອງຜູ້ໄດ້ຮັບປະໂຫຍດຈາກນະໂຍບາຍການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບສຳລັບແຮງງານຊົນນະບົດ.

ເຖິງວ່າຈະມີຜົນສຳເລັດບາງຢ່າງ, ແຕ່ການພັດທະນາ ແລະການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍສັງຄົມ ຍັງເຜີຍໃຫ້ເຫັນເຖິງຂໍ້ຈຳກັດແລະຈຸດອ່ອນບາງຢ່າງ. ຜົນຂອງການຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກຍັງບໍ່ຍືນຍົງຢ່າງແທ້ຈິງ, ຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະກັບຄືນສູ່ຄວາມທຸກຍາກຊ້ຳອີກຍັງຄົງສູງ ແລະຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງຄົນຮັ່ງມີແລະຄົນທຸກຍາກ ຍັງຄົງກວ້າງ; ຄວາມບໍ່ສະເໝີພາບດ້ານລາຍໄດ້ມີແນວໂນ້ມເພີ່ມຂຶ້ນ; ຊີວິດຂອງປະຊາກອນບາງກຸ່ມ, ໂດຍສະເພາະ ໃນເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ ແລະເຂດທີ່ໄດ້ຮັບຜົນກະທົບຈາກໄພພິບັດທາງທຳມະຊາດຫຼາຍຄັ້ງ ຍັງຄົງຫຍຸ້ງຍາກລຳບາກ; ຊ່ອງຫວ່າງການພັດທະນາລະຫວ່າງທ້ອງຖິ່ນ, ພາກພື້ນ ແລະ ເຂດຕ່າງໆ ຍັງຄົງກວ້າງ. ຄວາມສາມາດແລະຊັບພະຍາກອນສຳລັບການປົກປ້ອງສິ່ງແວດລ້ອມ, ການຮັບມືກັບໄພພິບັດ, ການຄວບຄຸມພະຍາດ ແລະ ການປັບຕົວຕໍ່ການປ່ຽນແປງສະພາບພູມອາກາດ ຍັງມີຈຳກັດ; ຄຸນນະພາບສິ່ງແວດລ້ອມໃນຫຼາຍພື້ນທີ່ກຳລັງເສື່ອນໂຊມ, ໂດຍສະເພາະໃນເຂດຕົວເມືອງ, ເຂດອຸດສາຫະກຳ ແລະ ໝູ່ບ້ານຫັດຖະກຳ. ຕະຫຼາດແຮງງານຍັງບໍ່ທັນພັດທະນາ, ຄຸນນະພາບຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ແລະການຈ້າງງານຍັງຕໍ່າ; ຄຸນນະພາບການສຶກສາດ້ານອາຊີວະສຶກສາ ແລະມະຫາວິທະຍາໄລ ບໍ່ພຽງພໍຕໍ່ຄວາມຕ້ອງການຂອງຕະຫຼາດແຮງງານ. ການຄອບຄຸມຂອງປະກັນສັງຄົມຍັງຕໍ່າ; ການປົກຫຸ້ມຂອງນະໂຍບາຍຊ່ວຍເຫຼືອທາງສັງຄົມທົ່ວໄປ ຍັງແຄບ ແລະ ລະດັບມາດຕະຖານການຊ່ວຍເຫຼືອຕໍ່າ. ຄຸນນະພາບແລະຄວາມສາມາດຂອງສະຖານພະຍາບານຂັ້ນຮາກຖານບໍ່ພຽງພໍຕໍ່ຄວາມຕ້ອງການ; ການດູແລສຸຂະພາບແບບປ້ອງກັນຍັງຄົງອ່ອນແອ, ໂດຍສະເພາະໃນການຮັບມືກັບການລະບາດຂອງພະຍາດຮ້າຍແຮງ; ອັດຕາເດັກນ້ອຍຂາດສານອາຫານໃນເຂດພູດອຍ ແລະເຂດທີ່ມີສະພາບເສດຖະກິດ-ສັງຄົມຫຍຸ້ງຍາກລຳບາກ ໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂຢ່າງຊັກຊ້າ; ຄຸນນະພາບການສຶກສາທົ່ວໄປໃນເຂດຫ່າງໄກສອກຫຼີກຍັງຈຳກັດ; ທີ່ຢູ່ອາໄສສຳລັບຜູ້ອອກແຮງງານໃນເຂດອຸດສາຫະກຳ, ເຂດປຸງແຕ່ງສົ່ງອອກ, ເຂດຕົວເມືອງ, ແຮງງານອົບພະຍົບ ແລະ ຜູ້ມີລາຍໄດ້ຕໍ່າ ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການຮັບປະກັນ; ອັດຕາສ່ວນຂອງຜູ້ຢູ່ອາໄສໃນຊົນນະບົດທີ່ສາມາດເຂົ້າເຖິງນ້ຳສະອາດໄດ້ຕາມມາດຕະຖານ ຍັງຄົງຕໍ່າ.

ການສືບຕໍ່ປ່ຽນແປງໃໝ່ແລະປັບປຸງຄຸນນະພາບການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍສັງຄົມ
ເປັນສິ່ງຈຳເປັນຢ່າງຍິ່ງໃນຍຸກໃໝ່

ເມື່ອເຂົ້າສູ່ຍຸກໃໝ່, ນະໂຍບາຍສັງຄົມແລະການບໍລິຫານຈັດການການພັດທະນາສັງຄົມຕ້ອງປະເຊີນກັບຄວາມທ້າທາຍສຳຄັນຫຼາຍປະການ: ດ້ານລົບຂອງເສດຖະກິດຕະຫຼາດ, ຜົນກະທົບທາງລົບຂອງໂລກາພິວັດ, ການຫັນເປັນອຸດສາຫະກຳແລະທັນສະໄໝ, ການຂະຫຍາຍຕົວຂອງຕົວເມືອງ ແລະ ການອົບພະຍົບຢ່າງເສລີ ເຊິ່ງກໍ່ໃຫ້ເກີດບັນຫາສັງຄົມຫຼາຍຢ່າງ ໂດຍສະເພາະບັນຫາທີ່ຢູ່ອາໄສ, ມົນລະພິດທາງສິ່ງແວດລ້ອມ, ໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ເກີນກຳລັງ, ການວ່າງງານ, ຄວາມບໍ່ສະເໝີພາບດ້ານຄວາມຮັ່ງມີ, ຄວາມສ່ຽງແລະຄວາມຂັດແຍ່ງທາງສັງຄົມ... ຜົນກະທົບຂອງການປະຕິວັດອຸດສາຫະກຳຄັ້ງທີ 4, ໂດຍສະເພາະປັນຍາປະດິດ ກຳລັງປ່ຽນແປງແບບວິທີການຜະລິດ, ການພົວພັນການຜະລິດ ແລະ ການບໍລິໂພກ ແລະ ປ່ຽນແປງໂລກແຫ່ງວຽກເຮັດງານທຳ; ບັນຫາການສູງໄວຢ່າງໄວວາຂອງປະຊາກອນ, ການເຕີບໂຕຂອງຊົນຊັ້ນກາງ ແລະ ອັດຕາສ່ວນການຈ້າງງານໃນພາກເສດຖະກິດນອກລະບົບທີ່ສູງ ກຳລັງກໍ່ໃຫ້ເກີດຄວາມທ້າທາຍອັນໃຫຍ່ຫຼວງຕໍ່ນະໂຍບາຍດ້ານແຮງງານ, ການຈ້າງງານ ແລະ ການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນບຸກຄົນຢ່າງຮອບດ້ານ. ການປ່ຽນແປງສະພາບພູມອາກາດ ແລະ ບັນຫາຄວາມໝັ້ນຄົງທີ່ບໍ່ແມ່ນແບບດັ້ງເດີມ ກຳລັງສົ່ງຜົນກະທົບຢ່າງຮຸນແຮງຕໍ່ຊີວິດຂອງຜູ້ຄົນ, ກໍ່ໃຫ້ເກີດບັນຫາສັງຄົມຫຼາຍຢ່າງ, ເພີ່ມຄວາມສ່ຽງຕໍ່ຄວາມຂັດແຍ່ງ ແລະຂໍ້ພິພາດທາງສັງຄົມ ແລະ ປ່ຽນແປງສັງຄົມໄປໃນທິດທາງລົບ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ມະຕິກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XIII ຂອງພັກໄດ້ກຳນົດເປົ້າໝາຍແລະໜ້າທີ່ອັນສະຫງ່າລາສີ ແຕ່ກໍມີສິ່ງທ້າທາຍຫຼາຍປະການ⁽¹⁴⁾ ເຊິ່ງຕ້ອງສືບຕໍ່ປ່ຽນແປງໃໝ່ ແລະປັບປຸງຄຸນນະພາບຂອງນະໂຍບາຍສັງຄົມ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງການພັດທະນາສັງຄົມໃນທິດທາງທີ່ຮອບດ້ານ, ທັນສະໄໝ, ກວມລວມ ແລະ ຍືນຍົງ, ຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ, ຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະ ສະຫວັດດີພາບຂອງປະຊາຊົນ.

ກອງປະຊຸມຄົບຄະນະຄັ້ງທີ 8 ຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງຊຸດທີ XIII ຂອງພັກໄດ້ຊີ້ໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງເຖິງການປ່ຽນແປງພື້ນຖານໃນນະໂຍບາຍສັງຄົມວ່າ “ການປ່ຽນວິທີການນະໂຍບາຍສັງຄົມຈາກການຮັບປະກັນແລະສະຖຽນລະພາບ ໄປສູ່ສະຖຽນລະພາບແລະການພັດທະນາ; ເຊື່ອມໂຍງກັບການຄຸ້ມຄອງການພັດທະນາສັງຄົມຢ່າງຍືນຍົງ, ປັບປຸງຍົກສູງສະຫວັດດີການສັງຄົມສຳລັບທຸກຄົນ, ຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ, ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງມະນຸດ ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງທາງສັງຄົມ”⁽¹⁵⁾. 

ດັ່ງນັ້ນ, ມະຕິສະບັບເລກທີ 42-NQ/TW ລົງວັນທີ 24 ພະຈິກ 2023 ຂອງກອງປະຊຸມຄົບຄະນະຄັ້ງທີ 8 ຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງຊຸດທີ XIII “ກ່ຽວກັບການສືບຕໍ່ປ່ຽນແປງໃໝ່ແລະປັບປຸງຍົກສູງຄຸນນະພາບຂອງນະໂຍບາຍສັງຄົມ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງ ພາລະກິດການສ້າງສາແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ ໃນໄລຍະໃໝ່” ໄດ້ຂະຫຍາຍກຸ່ມນະໂຍບາຍສັງຄົມໃຫ້ລວມເອົາກຸ່ມເປົ້າໝາຍທັງໝົດ ໂດຍອີງໃສ່ຫຼັກການຮັບປະກັນຄວາມຮອບດ້ານ ແລະຄວາມທົ່ວເຖິງ ເຊິ່ງມີສາມເສົາຄ້ຳຄື: i- ນະໂຍບາຍເພື່ອປັບປຸງຍົກສູງຄຸນນະພາບຊັບພະຍາກອນບຸກຄົນ, ສ້າງວຽກເຮັດງານທຳທີ່ຍືນຍົງ ແລະ ພັດທະນາຕະຫຼາດແຮງງານ; ii- ນະໂຍບາຍປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມປະກອບດ້ວຍ ປະກັນສັງຄົມ, ປະກັນສຸຂະພາບ, ປະກັນການວ່າງງານ, ການຊ່ວຍເຫຼືອທາງສັງຄົມ ແລະ ການຫຼຸດຜ່ອນຄວາມທຸກຍາກ; iii- ນະໂຍບາຍເພື່ອພັດທະນາສະຫວັດດີການສັງຄົມສຳລັບປະຊາຊົນທຸກຄົນ, ຮັບປະກັນວ່າ ປະຊາຊົນທຸກຄົນສາມາດເຂົ້າເຖິງ ແລະ ຊົມໃຊ້ບໍລິການສັງຄົມຂັ້ນພື້ນຖານທີ່ມີຄຸນນະພາບ ໃນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບ, ການສຶກສາ, ທີ່ຢູ່ອາໄສ, ວັດທະນະທຳ, ນ້ຳສະອາດ, ສຸຂະອະນາໄມ ແລະ ຂໍ້ມູນຂ່າວສານ. 

ມະຕິສະບັບເລກທີ 42-NQ/TW ໄດ້ກຳນົດທັດສະນະ ທີ່ຄອບຄຸມແລະຮອບດ້ານ 4 ປະການ ກ່ຽວກັບນະໂຍບາຍສັງຄົມ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຕົວຈິງຂອງການພັດທະນາປະເທດໃນໄລຍະໃໝ່. ກ່ຽວກັບເປົ້າໝາຍ ຂອງນະໂຍບາຍສັງຄົມ ຮອດປີ 2030 ແມ່ນ “ການສ້າງລະບົບນະໂຍບາຍສັງຄົມທີ່ມຸ່ງໄປສູ່ຄວາມຍືນຍົງ, ຄວາມກ້າວໜ້າ ແລະ ຄວາມສະເໝີພາບ, ປັບປຸງຍົກສູງຊີວິດການເປັນຢູ່ທາງດ້ານວັດຖຸແລະຈິດໃຈຂອງປະຊາຊົນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນພາລະກິດຂອງການສ້າງສາແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ. ປັບປຸງບູລະນະນະໂຍບາຍປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມທີ່ຫຼາກຫຼາຍ, ຫຼາຍຊັ້ນ, ຮອບດ້ານ, ທັນສະໄໝ, ຄອບຄຸມ ແລະ ຍືນຍົງ; ສ້າງໂອກາດໃຫ້ປະຊາຊົນ ໂດຍສະເພາະຄົນທຸກຍາກ, ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນສະຖານະການຫຍຸ້ງຍາກ ແລະ ຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເຂດທີ່ມີສະພາບເສດຖະກິດ-ສັງຄົມຫຍຸ້ງຍາກເປັນພິເສດ, ສາມາດເຂົ້າເຖິງບໍລິການສັງຄົມຂັ້ນພື້ນຖານ, ໂດຍສະເພາະດ້ານການດູແລສຸຂະພາບ, ການສຶກສາ, ທີ່ຢູ່ອາໄສ ແລະ ຂໍ້ມູນຂ່າວສານ. ການພັດທະນາລະບົບຕະຫຼາດແຮງງານທີ່ມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນ, ມີປະສິດທິພາບ ແລະເຊື່ອມໂຍງສາກົນກັບການຈ້າງງານແບບຍືນຍົງ; ການປັບປຸງຍົກສູງຄຸນນະພາບການຄຸ້ມຄອງການພັດທະນາສັງຄົມ ພ້ອມທັງຮັບປະກັນສິດທິມະນຸດ ແລະ ສິດທິພົນລະເຮືອນ”. ກ່ຽວກັບວິໄສທັດ ເຖິງປີ 2045: “ລະບົບນະໂຍບາຍສັງຄົມທີ່ພັດທະນາຢ່າງຮອບດ້ານ, ຍືນຍົງ, ກ້າວໜ້າ ແລະ ຍຸຕິທຳ ເຊິ່ງຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ແລະ ສະຫວັດດີການສັງຄົມສຳລັບປະຊາຊົນ, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການປະຕິບັດເປົ້າໝາຍການພັດທະນາປະເທດ ແລະ ການສ້າງຜູ້ຄົນຫວຽດນາມທີ່ມີຄຸນນະພາບຮອບດ້ານ. ຫວຽດນາມເປັນໜຶ່ງໃນປະເທດທີ່ມີດັດຊະນີການພັດທະນາມະນຸດ (HDI) ສູງໃນໂລກ”. ມະຕິສະບັບເລກທີ 42-NQ/TW ໄດ້ກຳນົດໜ້າທີ່ແລະວິທີແກ້ໄຂ ທີ່ຄົບຊຸດ 9 ປະການ ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍທີ່ວາງໄວ້, ໂດຍເນັ້ນໜັກເນື້ອໃນພື້ນຖານ 5 ເນື້ອໃນດັງຕໍ່ໄປນີ້:

ທີໜຶ່ງ, ສືບຕໍ່ເພີ່ມທະວີການນຳພາຂອງພັກ, ເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດຂອງອົງການທີ່ມາຈາກການເລືອກຕັ້ງ, ແນວໂຮມປະເທດຊາດຫວຽດນາມ, ອົງການທາງການເມືອງແລະສັງຄົມ, ສະມາຄົມມວນຊົນ ໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍສັງຄົມ; ສືບຕໍ່ຍົກສູງຄວາມຮັບຮູ້ກ່ຽວກັບສະຖານະແລະບົດບາດຂອງນະໂຍບາຍສັງຄົມ. ເສີມສ້າງຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງຄະນະພັກ, ອົງການຈັດຕັ້ງພັກ, ອົງການລັດຖະບານ ແລະຜູ້ນຳ ໃນການນຳພາ, ຊີ້ນຳ ແລະ ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດແນວທາງແລະແຜນນະໂຍບາຍຂອງພັກ ແລະ ກົດໝາຍຂອງລັດ; ເສີມຂະຫຍາຍກຳລັງແຮງຂອງລະບົບການເມືອງທັງໝົດ ແລະກຳລັງແຮງຂອງຄວາມສາມັກຄີປວງຊົນມັງຊາດ ໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍສັງຄົມ. ສືບຕໍ່ເພີ່ມທະວີການໂຄສະນາແລະການສຶກສາອົບຮົມ ເພື່ອຍົກສູງຄວາມຮັບຮູ້ກ່ຽວກັບບົດບາດສຳຄັນຍິ່ງ ຂອງນະໂຍບາຍສັງຄົມໃນໄລຍະໃໝ່ ແລະ ຢືນຢັນຄວາມຕັດສິນໃຈໃນການສ້າງ ແລະ ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍສັງຄົມທີ່ຍືນຍົງ; ອີງໃສ່ສິດທິມະນຸດ, ເພື່ອປະຊາຊົນ, ຖືເອົາປະຊາຊົນເປັນໃຈກາງ ແລະເປັນອັດຕະພາບ; ເສີມຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າວັດທະນະທຳທີ່ດີງາມຂອງຊາດ, ເລືອກຮັບເອົາສິ່ງທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງວັດທະນະທຳມະນຸດ ແລະສ້າງແຮງຜັກດັນເພື່ອປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການພັດທະນາປະເທດ.

ທີສອງ, ປັບປຸງຄຸນນະພາບຂອງຊັບພະຍາກອນມະນຸດ, ສ້າງວຽກເຮັດງານທຳທີ່ຍືນຍົງ ແລະ ພັດທະນາຕະຫຼາດແຮງງານ. ປັບປຸງຄຸນນະພາບປະຊາກອນ, ໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກໄລຍະເວລາທີ່ປະຊາກອນມີໂຄງສ້າງທອງຄຳ ແລະ ປັບຕົວໃຫ້ເຂົ້າກັບປະຊາກອນສູງໄວຢ່າງທັນທ່ວງທີ. ສ້າງການບຸກທະລຸໃໝ່ໃນການສຶກສາແລະການຝຶກອົບຮົມຢ່າງເປັນພື້ນຖານແລະຮອບດ້ານ ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າ ຜູ້ອອກແຮງງານໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມໃນວິຊາ ອາຊີບທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການຝຶກອົບຮົມຊັບພະຍາກອນມະນຸດ ໂດຍສະເພາະຊັບພະຍາກອນມະນຸດທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ, ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງການປະຕິວັດອຸດສາຫະກຳຄັ້ງທີສີ່, ເສດຖະກິດດິຈິຕອນ, ເສດຖະກິດສີຂຽວ ແລະ ເສດຖະກິດໝູນວຽນ. ພັດທະນາຕະຫຼາດແຮງງານໃນທິດທາງທີ່ຍືດຫຍຸ່ນ, ມີປະສິດທິພາບ, ຍືນຍົງ ແລະເຊື່ອມໂຍງສາກົນ; ສ້າງສາຍພົວພັນແຮງງານທີ່ກົມກຽວ, ໝັ້ນຄົງ ແລະ ກ້າວໜ້າ; ປັບປຸງມາດຕະຖານທັກສະວິຊາຊີບທີ່ເໝາະສົມກັບຂະແໜງການແລະອາຊີບໃນສັງຄົມ. ສ້າງວຽກເຮັດງານທຳທີ່ຍືນຍົງສຳລັບຜູ້ອອກແຮງງານ; ຄ່ອຍໆ ຫຼຸດຈຳນວນຜູ້ອອກແຮງງານໃນຂົງເຂດທີ່ບໍ່ເປັນທາງການ; ເພີ່ມທະວີນະໂຍບາຍ ແລະ ກົນໄກເພື່ອສະໜັບສະໜູນເງິນທຶນສຳລັບການສ້າງວຽກເຮັດງານທຳ ແລະ ການດຳລົງຊີວິດຂອງປະຊາຊົນ...  

ທີສາມ, ສ້າງແລະປັບປຸງບູລະນະລະບົບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມທີ່ຮັບປະກັນທິດທາງສັງຄົມນິຍົມ ໂດຍບໍ່ໃຫ້ໃຜຖືກປະໄວ້ຂ້າງຫຼັງ. ພັດທະນາລະບົບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມທີ່ຮອບດ້ານ ໂດຍມີການແບ່ງປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບລະຫວ່າງລັດ, ສັງຄົມ, ປະຊາຊົນ ແລະ ກຸ່ມປະຊາກອນຕ່າງໆ. ພັດທະນາລະບົບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມທີ່ຍືດຫຍຸ່ນ, ຫຼາກຫຼາຍ, ມີຫຼາຍລະດັບ, ທັນສະໄໝ, ເຊື່ອມໂຍງສາກົນ ທີ່ກວມເອົາກຳລັງແຮງງານທັງໝົດ; ສືບຕໍ່ຂະຫຍາຍແລະປັບປຸງຄຸນນະພາບການປະກັນສຸຂະພາບຖ້ວນໜ້າ; ປ່ຽນແປງໃໝ່ນະໂຍບາຍປະກັນສັງຄົມແບບສະໝັກໃຈ; ປັບປຸງບູລະນະນະໂຍບາຍປະກັນການວ່າງງານ. ພວກເຮົາຕ້ອງປັບປຸງບູລະນະລະບົບການຊ່ວຍເຫຼືອທາງສັງຄົມ ເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອປະຊາຊົນທີ່ປະສົບຄວາມຫຍຸ້ງຍາກຢ່າງທັນທ່ວງທີ; ໃຫ້ບຸລິມະສິດຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ທີ່ບໍ່ສາມາດເຮັດວຽກໄດ້, ຄົນພິການ, ຜູ້ສູງອາຍຸ, ຜູ້ອົບພະຍົບ, ຄອບຄົວທີ່ມີລູກນ້ອຍ ແລະ ຜູ້ມີລາຍໄດ້ໜ້ອຍ. ພວກເຮົາຕ້ອງຍົກລະດັບມາດຕະຖານການຊ່ວຍເຫຼືອທາງສັງຄົມ ເພື່ອຮັບປະກັນມາດຕະຖານການດຳລົງຊີວິດຂັ້ນຕ່ຳ ແລະພື້ນຖານການປະກັນສັງຄົມລະດັບຊາດ. ສ້າງຖັນແຖວພະນັກງານດ້ານງານສັງຄົມສົງເຄາະມືອາຊີບ. ປ່ຽນແປງໃໝ່ການລະດົມຊັບພະຍາກອນທາງສັງຄົມ ແລະ ເພີ່ມທະວີການຄຸ້ມຄອງແລະການໃຊ້ກອງທຶນຊ່ວຍເຫຼືອທາງສັງຄົມ, ການກຸສົນ ແລະມະນຸດສະທຳ. ນະໂຍບາຍໃຫ້ຄ່າຕອບແທນພິເສດແກ່ຜູ້ທີ່ມີຄຸນງາມຄວາມດີຕໍ່ການປະຕິວັດຍັງຄົງໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈ ແລະໄດ້ຮັບບຸລິມະສິດສູງສຸດ ໃນນະໂຍບາຍສັງຄົມ ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າ ຜູ້ມີຄຸນງາມຄວາມດີແລະຄອບຄົວຂອງພວກເຂົາມີມາດຕະຖານການດຳລົງຊີວິດຢ່າງໜ້ອຍສູງກວ່າລະດັບສະເລ່ຍເມື່ອທຽບກັບມາດຕະຖານການດຳລົງຊີວິດຂອງຊຸມຊົນທີ່ເຂົາເຈົ້າອາໄສຢູ່. ສືບຕໍ່ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດວິທີແກ້ໄຂທີ່ຄົບຊຸດ ເພື່ອຫຼຸດຄວາມທຸກຍາກຢ່າງຍືນຍົງໃນຫຼາຍມິຕິແລະຮອບດ້ານ ໂດຍຮັບປະກັນມາດຕະຖານການດຳລົງຊີວິດຂັ້ນຕ່ຳ ແລະ ບໍລິການສັງຄົມຂັ້ນພື້ນຖານທີ່ມີຄຸນນະພາບ; ສະໜັບສະໜູນການພັດທະນາການຜະລິດ, ກະຈາຍແຫຼ່ງລາຍໄດ້, ເພີ່ມລາຍໄດ້ເທື່ອລະຂັ້ນ ແລະສ້າງສະຖຽນລະພາບໃຫ້ກັບຊີວິດຂອງຄົວເຮືອນທຸກຍາກ, ຄົວເຮືອນທີ່ໃກ້ທຸກຍາກ ແລະ ປະຊາຊົນໃນເຂດຫ່າງໄກສອກຫຼີກ, ເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ ແລະ ເຂດພູດອຍ. ຜັນຂະຫຍາຍກົນໄກທົດລອງການແບ່ງຂັ້ນຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໂຄງການເປົ້າໝາຍແຫ່ງຊາດໃຫ້ຂັ້ນເມືອງ.

ທີສີ່, ປັບປຸງສະຫວັດດີການສັງຄົມທົ່ວປວງຊົນ, ຮັບປະກັນວ່າ ພົນລະເມືອງທຸກຄົນສາມາດເຂົ້າເຖິງ ແລະໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກບໍລິການທາງສັງຄົມຂັ້ນພື້ນຖານທີ່ມີຄຸນນະພາບ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນ: ສືບຕໍ່ປັບປຸງບູລະນະລະບົບການສຶກສາແຫ່ງຊາດໃນທິດທາງເປີດກວ້າງ; ການສ້າງສັງຄົມແຫ່ງການຮຽນຮູ້ ແລະສົ່ງເສີມການຮຽນຮູ້ຕະຫຼອດຊີວິດ; ປັບປຸງຍົກສູງຄຸນນະພາບການສຶກສາທົ່ວໄປ, ກຳຈັດບັນຫາການບໍ່ຮູ້ໜັງສື ແລະຄ່ອຍໆ ຂະຫຍາຍການສຶກສາອະນຸບານສຳລັບເດັກອາຍຸຕ່ຳກວ່າ 5 ປີ; ໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການພັດທະນາເຄືອຂ່າຍໂຮງຮຽນ, ໂດຍສະເພາະໃນເຂດທີ່ມີສະພາບເສດຖະກິດ-ສັງຄົມທີ່ຫຍຸ້ງຍາກເປັນພິເສດ, ເຂດຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ ເຂດພູດອຍ, ເຂດຊາຍແດນ, ເກາະດອນ, ເຂດຊາຍຝັ່ງທະເລ, ເຂດອຸດສາຫະກຳ, ເຂດປຸງແຕ່ງສົ່ງອອກ ແລະ ເຂດທີ່ມີປະຊາກອນໜາແໜ້ນ; ເພີ່ມທະວີການສຶກສາການເຂົ້າຮ່ວມຊຸມຊົນໃຫ້ຄົນພິການ ແລະ ເດັກໃນສະຖານະການພິເສດ.

ສ້າງລະບົບສາທາລະນະສຸກທີ່ຍຸດຕິທຳແລະມີຄຸນນະພາບສູງ ເພື່ອຮັບປະກັນເງື່ອນໄຂໃນການເຂົ້າເຖິງ ແລະການດູແລສຸຂະພາບສຳລັບພົນລະເມືອງທຸກຄົນ. ສຸມໃສ່ການພັດທະນາລະບົບເຄືອຂ່າຍສາທາລະນະສຸກຂັ້ນພື້ນຖານ, ສາທາລະນະສຸກປ້ອງກັນ, ການດູແລສຸຂະພາບຈິດ, ການດູແລສຸຂະພາບແມ່ຍິງຖືພາ, ແມ່ແລະເດັກ; ການຄຸ້ມຄອງພະຍາດຊຳເຮື້ອໃນຜູ້ສູງອາຍຸ; ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍດ້ານໂພຊະນາການຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ປັບປຸງຍົກສູງຄຸນນະພາບການພະຍາກອນ, ການຕິດຕາມກວດກາ, ການກວດພົບ ແລະ ການປ້ອງກັນພະຍາດລະບາດຢ່າງມີປະສິດທິພາບ ເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ານສາທາລະນະສຸກ; ການພັດທະນາບໍລິການສຸຂະພາບໃນໂຮງຮຽນ ແລະ ການແພດຄອບຄົວ; ການກວດສຸຂະພາບເປັນປະຈຳສຳລັບປະຊາຊົນ. ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດຢ່າງມີປະສິດທິພາບ ຂໍ້ຕົກລົງເລກທີ 2161/QD-TTg ລົງວັນທີ 22 ທັນວາ 2021, ຂອງນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ເລື່ອງ ການອະນຸມັດຍຸດທະສາດການພັດທະນາທີ່ຢູ່ອາໄສແຫ່ງຊາດ ສຳລັບໄລຍະປີ 2021-2030, ວິໄສທັດເຖິງປີ 2045, ເພື່ອຮັບປະກັນໃຫ້ປະຊາຊົນມີທີ່ຢູ່ອາໄສທີ່ເໝາະສົມ, ມີຄຸນນະພາບແລະປອດໄພ. ປັບປຸງບູລະນະນະໂຍບາຍ ແລະກົດໝາຍກ່ຽວກັບທີ່ຢູ່ອາໄສສັງຄົມ; ລະດົມສັງຄົມ, ວິສາຫະກິດ, ອົງການຈັດຕັ້ງ ແລະ ບຸກຄົນໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນການພັດທະນາທີ່ຢູ່ອາໄສສັງຄົມ.

ຮັບປະກັນວ່າການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມໄປຄຽງຄູ່ກັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ການສ້າງວິຖີຊີວິດທີ່ມີອາລະຍະທຳ ແລະ ການຍົກລະດັບຊີວິດທາງວັດທະນະທຳແລະຈິດວິນຍານຂອງປະຊາຊົນ. ການສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທາງວັດທະນະທໍາທີ່ດີ, ການອະນຸລັກ ແລະເສີມຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າທາງວັດທະນະທໍາ, ມໍລະດົກວັດທະນະທຳຂອງຊາດ ແລະວັດທະນະທຳຂອງຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ. ປັບປຸງຍົກສູງຊີວິດທາງຈິດວິນຍານຂອງປະຊາຊົນຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

ຮັບປະກັນຄວາມຕ້ອງການທາງດ້ານນ້ຳສະອາດຕາມມາດຕະຖານຂອງປະຊາຊົນ. ພັດທະນານະໂຍບາຍນໍ້າສະອາດທີ່ຄົບຖ້ວນ, ເປັນເອກະພາບ, ເຊື່ອມໂຍງຫຼາຍຂະແໜງການ ຫຼາຍພາກພື້ນ ແລະ ການຮັບປະກັນຄວາມໝັ້ນຄົງທາງດ້ານແຫຼ່ງນໍ້າ. ປະຕິບັດນະໂຍບາຍແລະກົດໝາຍກ່ຽວກັບການປົກປ້ອງສິ່ງແວດລ້ອມຢ່າງເຂັ້ມງວດ, ໃຫ້ຄວາມສໍາຄັນກັບການແກ້ໄຂມົນລະພິດສິ່ງແວດລ້ອມ, ຟື້ນຟູລະບົບນິເວດທໍາມະຊາດທີ່ເສື່ອມໂຊມ, ປົກປ້ອງສິ່ງແວດລ້ອມໃນເຂດທີ່ຢູ່ອາໄສ ເພື່ອປັບປຸງຄຸນນະພາບສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະຄຸນນະພາບຊີວິດຂອງປະຊາຊົນ.

ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍ ແລະ ກົດໝາຍກ່ຽວກັບສິດທິຂອງພົນລະເມືອງໃນການເຂົ້າເຖິງຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ໂດຍຍຶດໝັ້ນຫຼັກການຮັບປະກັນການເຂົ້າເຖິງຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ແລະ ການປົກປ້ອງຄວາມປອດໄພຂອງປະຊາຊົນ. ເພີ່ມທະວີການເຜີຍແຜ່ບໍລິການໂທລະຄົມມະນາຄົມ ແລະຊ່ວຍເຫຼືອໃຫ້ປະຊາຊົນເຂົ້າເຖິງຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີດິຈິຕອນ. ສ້າງກຸ່ມຂໍ້ມູນຂ່າວສານເອເລັກໂຕຣນິກ ແລະບໍລິການຂໍ້ມູນຂ່າວສານສາທາລະນະ ເພື່ອຮັບໃຊ້ຂໍ້ມູນຂ່າວສານ ແລະ ການໂຄສະນາຢູ່ດ່ານຊາຍແດນ, ເຂດທີ່ມີສະພາບເສດຖະກິດ-ສັງຄົມທີ່ຫຍຸ້ງຍາກເປັນພິເສດ, ເຂດຊາຍແດນ ແລະ ເກາະດອນຕ່າງໆ.

ທີຫ້າ, ເສີມຂະຫຍາຍປະສິດທິພາບ ແລະ ປະສິດທິຜົນໃນການຄຸ້ມຄອງນະໂຍບາຍສັງຄົມຂອງລັດ; ປ່ຽນແປງໃໝ່ແລະປັບປຸງຄຸນນະພາບ ແລະ ປະສິດທິພາບຂອງການໃຫ້ບໍລິການທາງສັງຄົມ ແລະ ສືບຕໍ່ສົ່ງເສີມການຮ່ວມມືສາກົນ. ສ້າງລະບົບການປົກຄອງທີ່ທັນສະໄໝ, ມີປະສິດທິພາບ ແລະ ມີປະສິດທິຜົນ, ສົ່ງເສີມການແບ່ງຂັ້ນຄຸ້ມຄອງ, ການມອບອຳນາດ ແລະ ການແບ່ງປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບສ່ວນບຸກຄົນ ໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ; ຍູ້ແຮງການປະຕິຮູບການບໍລິຫານ. ເສີມສ້າງລະບົບອົງການຄຸ້ມຄອງລັດດ້ານນະໂຍບາຍສັງຄົມຕັ້ງແຕ່ສູນກາງລົງຮອດທ້ອງຖິ່ນ. ດຳເນີນການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ກວ້າງຂວາງ ແລະ ຄົບຖ້ວນໃນທຸກຂົງເຂດສຳຄັນຂອງນະໂຍບາຍສັງຄົມ.    

ປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກໃນການລະດົມຊັບພະຍາກອນເພື່ອຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍສັງຄົມຢ່າງຍືດຫຍຸ່ນ ແລະມີປະສິດທິພາບ; ເພີ່ມທະວີການຫັນເປັນສັງຄົມ ແລະ ການຮ່ວມມືລະຫວ່າງພາກລັດແລະເອກະຊົນ ໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍສັງຄົມ.

ການພັດທະນາລະບົບບໍລິການສັງຄົມທີ່ຫຼາກຫຼາຍ, ເຊື່ອມຕໍ່ກັນ, ຕໍ່ເນື່ອງ ແລະເປັນມືອາຊີບ. ການປັບປຸງຍົກສູງຄຸນນະພາບການຈ້າງງານ, ການປະກັນສັງຄົມ, ການສາທາລະນະສຸກ, ການສຶກສາ, ການຊ່ວຍເຫຼືອທາງສັງຄົມ ແລະ ລະບົບສະຖານບໍລິການດ້ານສາທາລະນະສຸກ ແລະບຳລຸງລ້ຽງຜູ້ມີຄຸນງາມຄວາມດີຕໍ່ການປະຕິວັດ, ເດັກກຳພ້າ, ຜູ້ສູງອາຍຸ ແລະ ຄົນພິການທີ່ບໍ່ມີທີ່ຢູ່ອາໄສ. ປັບປຸງບູລະນະກົນໄກ ແລະນະໂຍບາຍການຮ່ວມມືລະຫວ່າງພາກລັດແລະເອກະຊົນ ເພື່ອພັດທະນາລະບົບເຄືອຂ່າຍການໃຫ້ບໍລິການສັງຄົມ; ສ້າງຖັນແຖວພະນັກງານທີ່ເຮັດວຽກງານທາງສັງຄົມທີ່ເປັນມືອາຊີບ.

ສືບຕໍ່ຊຸກຍູ້ການຮ່ວມມື ແລະໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຊັບພະຍາກອນ, ຮຽນຮູ້ຈາກປະສົບການສາກົນທີ່ເໝາະສົມກັບສະຖານະການຂອງຫວຽດນາມ ໃນການດຳເນີນນະໂຍບາຍສັງຄົມ. ສູ້ຊົນປະຕິບັດເປົ້າໝາຍໃນການເປັນປະເທດນຳໜ້າໃນໂຄງການລະດັບໂລກກ່ຽວກັບວຽກເຮັດງານທຳ ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງທາງສັງຄົມ ໄປສູ່ການຫັນປ່ຽນທີ່ຍຸດຕິທຳ ຕາມທີ່ອົງການສະຫະປະຊາຊາດລິເລີ່ມໄວ້. ໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຊັບພະຍາກອນສາກົນເພື່ອປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການບັນລຸເປົ້າໝາຍການພັດທະນາແບບຍືນຍົງ; ສະໜັບສະໜູນ ແລະລົງທຶນໃນການພັດທະນາການບໍລິການສັງຄົມ, ການຮັບມືກັບໄພພິບັດທຳມະຊາດ, ການປ່ຽນແປງສະພາບພູມອາກາດ, ການຮັບປະກັນຄວາມໝັ້ນຄົງດ້ານແຫຼ່ງນ້ຳ, ການປ້ອງກັນແລະຄວບຄຸມໂລກລະບາດ ແລະ ການປົກປ້ອງສິ່ງແວດລ້ອມຂ້າມຊາຍແດນ./.

----------