ວກ. - ການກຳນົດແລະຈັດການບົດບາດແລະການມີສ່ວນຮ່ວມ ຂອງລັດແລະຕະຫຼາດ ໃນການສົ່ງເສີມການພັດທະນາວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະການປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງຖືກຕ້ອງນັ້ນ ແມ່ນໜຶ່ງໃນໜ້າທີ່ສຳຄັນໃນປະຈຸບັນທີ່ຈະນຳໄປສູ່ຄວາມກ້າວໜ້າໃນການພັດທະນາວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ. ຜ່ານນັ້ນ ຈະເສີມສ້າງທ່າແຮງດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີຂອງປະເທດ, ເຊື່ອມໂຍງການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດ ກັບການຜະລິດແລະດຳເນີນທຸລະກິດໃນທາງປະຕິບັດ ແລະ ສ້າງແຮງຜັກດັນສຳລັບການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະຍືນຍົງຂອງປະເທດໃນຍຸກໃໝ່.

ລັກສະນະສະເພາະຂອງຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີ

ຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີຂອງປະເທດ ແມ່ນຄວາມສາມາດດ້ານວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີທີ່ເກີດຂຶ້ນ, ກໍ່ຮ່າງສ້າງຕົວ ແລະພັດທະນາຂຶ້ນຈາກພາຍໃນປະເທດເອງ ເຊິ່ງປະເທດຮັບຮູ້ແລະເປັນເຈົ້າການໃນການຊອກຫາວິທີການທີ່ເໝາະສົມ ເພື່ອສ້າງແລະໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຊັບພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຕ້ອງການໃນການພັດທະນາຂອງປະເທດ.

ຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີຂອງປະເທດປະກອບດ້ວຍຫຼາຍປັດໄຈ ຄື: ບຸກຄະລາກອນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການປະດິດສ້າງ ແລະການສ້າງອົງຄວາມຮູ້ຂອງຖັນແຖວນີ້; ການລົງທຶນໃນວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ; ລະບົບອົງການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ; ຈຳນວນຜົນງານທາງວິທະຍາສາດແລະສິ່ງປະດິດທີ່ຕີພິມ; ມູນຄ່າແລະການຜະລິດເຄື່ອງຈັກແລະອຸປະກອນທາງເຕັກໂນໂລຊີຂອງປະເທດ; ລະບົບຂໍ້ມູນຂ່າວສານວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ. ຄຽງຄູ່ກັບປັດໄຈເຫຼົ່ານີ້, ຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີຂອງປະເທດຍັງສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນໃນຄວາມສາມາດໃນການລະບຸຄວາມຕ້ອງການ, ເລືອກເປົ້າໝາຍບຸລິມະສິດສຳລັບການພັດທະນາວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ ແລະດຳເນີນການຕາມເປົ້າໝາຍເຫຼົ່ານັ້ນຢ່າງມີປະສິດທິພາບ; ການພັດທະນາຍຸດທະສາດ, ນະໂຍບາຍ ແລະແຜນການສຳລັບການພັດທະນາວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ ແລະການປະຍຸກໃຊ້ ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດກົນໄກການຄຸ້ມຄອງ, ນະໂຍບາຍທີ່ເໝາະສົມ, ຊັບພະຍາກອນທາງການເງິນ, ຊັບພະຍາກອນບຸກຄົນ ແລະໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ເໝາະສົມ ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍບຸລິມະສິດທີ່ກຳນົດໄວ້ສຳລັບການພັດທະນາວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ; ການສະແຫວງຫາຄວາມຮູ້ທາງວິທະຍາສາດ, ການເລືອກເຕັກໂນໂລຊີ (ທັງໃນປະເທດແລະຕ່າງປະເທດ), ການປະຍຸກໃຊ້ວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ເພື່ອການພັດທະນາເສດຖະກິດແລະສັງຄົມຂອງປະເທດ, ການນຳຜົນການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີໄປໃຊ້ໃນທາງພານິດ; ຄວາມເປັນເຈົ້າການໃນການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດ ແລະພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີທີ່ເໝາະສົມ ເພື່ອສະໜັບສະໜູນເປົ້າໝາຍການພັດທະນາປະເທດ.

ດັ່ງນັ້ນ, ຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີຈຶ່ງມີຄວາມເປັນເອກະລັກເມື່ອທຽບກັບຊັບພະຍາກອນອື່ນໆ, ເຊັ່ນ:

ທີໜຶ່ງ, ຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີມີຄວາມພິເສດ ເພາະວ່າມັນມາຈາກລັກສະນະສະເພາະຂອງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ໂດຍສະເພາະ ຜະລິດຕະພັນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ. ຜະລິດຕະພັນທາງວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ເປັນຊັບສິນປະເພດພິເສດທີ່ບັນຈຸຄວາມຮູ້ໃໝ່, ເປັນຜົນມາຈາກຂະບວນການສ້າງສັນ ແລະການຄົ້ນຄວ້າທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ ແລະໄດ້ຮັບການຄຸ້ມຄອງໂດຍລິຂະສິດ, ສິດທິບັດ, ການອອກແບບອຸດສາຫະກໍາ, ຮູບແບບທີ່ເປັນປະໂຫຍດ ແລະອື່ນໆ,.... 

ທີສອງ, ການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີຢ່າງລາບລື່ນ ແລະມີປະສິດທິພາບ ຈຳເປັນຕ້ອງມີການບັງຄັບໃຊ້ສິດທິໃນຊັບສິນທາງປັນຍາ. ສິດທິເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຮັບການຮັບຮອງຈາກລັດ ແລະມອບໃຫ້ແກ່ໜ່ວຍງານທີ່ມີອຳນາດຄວບຄຸມແຕ່ພຽງຜູ້ດຽວໃນດ້ານຄວາມຄິດສ້າງສັນ ແລະຄວາມຮູ້ເປັນໄລຍະເວລາທີ່ກຳນົດ, ໂດຍມີຈຸດປະສົງເພື່ອປ້ອງກັນການສະແຫວງຫາປະໂຫຍດທີ່ຜິດກົດໝາຍ. ສະເພາະເມື່ອມີສິດທິໃນຊັບສິນທາງປັນຍາເທົ່ານັ້ນ ໜ່ວຍງານຕ່າງໆ, ໂດຍສະເພາະໃນພາກເອກະຊົນ, ຈຶງຈະສາມາດລົງທຶນໃນນະວັດຕະກໍາແລະການພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີໄດ້ຢ່າງໝັ້ນໃຈ ເພື່ອສົ່ງເສີມຄວາມກ້າວໜ້າທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ.

ທີສາມ, ການພັດທະນາວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ການໃຊ້ຜະລິດຕະພັນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີໃນຕະຫຼາດ, ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນປະໂຫຍດໂດຍກົງຕໍ່ຜູ້ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນປະໂຫຍດຕໍ່ລະບົບເສດຖະກິດແລະສັງຄົມໂດຍລວມ ຜ່ານນະວັດຕະກໍາທາງເຕັກໂນໂລຊີ, ການເພີ່ມຜະລິດຕະພາບແຮງງານໂດຍລວມ, ການສ້າງວຽກເຮັດງານທຳ ແລະການເຕີບໂຕຢ່າງຍືນຍົງ.

ທີສີ່, ຂໍ້ມູນກ່ຽວກັບວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີມັກວັດແທກແລະປະເມີນໄດ້ຍາກ ເນື່ອງຈາກຄວາມສັບສົນແລະຄວາມຫຍຸ້ງຍາກໃນການວັດປະລິມານຜະລິດຕະພັນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ຂໍ້ມູນບໍ່ຄົບຖ້ວນ ແລະ ບໍ່ສົມດຸນມັກສົ່ງຜົນໃຫ້ຕົ້ນທຶນການເຮັດທຸລະກໍາສູງ.

ລັກສະນະດັງກ່າວຂ້າງເທິງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຖ້າບໍ່ມີບົດບາດຂອງລັດ, ຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີຈະຂາດສະຖຽນລະພາບ, ບໍ່ສາມາດໃຊ້ທ່າແຮງໄດ້ຢ່າງເຕັມທີ່ ແລະໂດຍສະເພາະ ຈະບໍ່ສາມາດດຶງດູດການລົງທຶນຈາກພາກເອກະຊົນໃນການພັດທະນາໄດ້. ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ການແຊກແຊງຂອງລັດທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງກົດເກນພາວະວິໄສ, ອາດຈະນໍາໄປສູ່ການບິດເບືອນແລະຄວາມຜິດເຂວໃນການຈັດສັນ ແລະການນໍາໃຊ້ຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ການສິ້ນເປືອງການລົງທຶນຂອງລັດ. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເກີດຄໍາຖາມຂຶ້ນມາວ່າ ຈະທຳຄວາມເຂົ້າໃຈແລະຈັດການກັບບົດບາດຂອງລັດ, ຕະຫຼາດ ແລະ ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງລັດກັບຕະຫຼາດຄືແນວໃດ ເພື່ອຈັດສັນຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີຢ່າງມີເຫດຜົນ ແລະມີປະສິດທິພາບຫຼາຍທີ່ສຸດ?

 ຂໍ້ຈຳກັດໃນການກຳນົດບົດບາດຂອງລັດແລະຕະຫຼາດໃນການຊຸກຍູ້
ການພັດທະນາວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະນະວັດຕະກຳໃນຫວຽດນາມ.

ໃນທາງປະຕິບັດ, ຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີຂອງຫວຽດນາມກຳລັງໄດ້ຮັບການລວບລວມແລະເສີມສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງເທື່ອລະກ້າວ, ແຕ່ໂດຍລວມແລ້ວ ຍັງບໍ່ພຽງພໍແລະມີຂໍ້ຈຳກັດ. ຕາມມະຕິເລກທີ 57-NQ/TW, ລົງວັນທີ 22 ທັນວາ 2024, ຂອງກົມການເມືອງສູນກາງ “ກ່ຽວກັບຄວາມກ້າວໜ້າໃນການພັດທະນາວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ, ນະວັດຕະກຳ ແລະການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນແຫ່ງຊາດ”, ອັດຕາຄວາມກ້າວໜ້າແລະການພັດທະນາດ້ານວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ, ນະວັດຕະກຳ ແລະ ການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນຂອງປະເທດຍັງຊ້າ ເຊິ່ງສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນໃນດ້ານຕ່າງໆ ເຊັ່ນ: ການຂາດຄວາມກ້າວໜ້າໃນການຄົ້ນຄວ້າ ແລະການປະຍຸກໃຊ້ວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ນະວັດຕະກຳ; ຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນການພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີຍຸດທະສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີຫຼັກ;ຈຳນວນສິນຄ້າດ້ານວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ຈຳນວນວິສາຫະກິດທາງວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ ກວມເອົາພຽງແຕ່ສ່ວນນ້ອຍເມື່ອທຽບກັບຄວາມຕ້ອງການໃນການພັດທະນາເສດຖະກິດໃນສະພາບການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ; ຄວາມສາມາດໃນການຄົ້ນຄວ້າຂອງອົງການດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ຍັງຫຼ້າຫຼັງກວ່າປະເທດທີ່ພັດທະນາແລ້ວໃນພາກພື້ນແລະທົ່ວໂລກ; ຄວາມຕ້ອງການປ່ຽນແປງໃໝ່ເຕັກໂນໂລຊີໃນພາກທຸລະກິດຍັງບໍ່ສູງ; ຕະຫຼາດວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີບໍ່ໄດ້ພັດທະນາໄປພ້ອມໆກັນ, ໂດຍສະເພາະ ກົນໄກແລະນະໂຍບາຍສະເພາະທີ່ສ້າງເງື່ອນໄຂ ແລະພື້ນຖານທາງກົດໝາຍສຳລັບການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ຍັງບໍ່ພຽງພໍ ແລະບໍ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມເປັນຈິງ...

ຂໍ້ຈຳກັດທີ່ກ່າວມາຂ້າງເທິງເກີດຈາກສາເຫດທັງທາງອັດຕະວິໄສແລະພາວະວິໄສຫຼາຍປະການ, ລວມທັງການຂາດຄວາມເຂົ້າໃຈທີ່ຖືກຕ້ອງ ແລະມີປະສິດທິພາບ ກ່ຽວກັບບົດບາດ, ໜ້າທີ່ ແລະການແຊກແຊງຂອງລັດ; ຄວາມລົ້ມເຫຼວໃນການຈັດການສາຍພົວພັນລະຫວ່າງລັດກັບຕະຫຼາດ ໃນການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ຢ່າງຖືກຕ້ອງແລະມີປະສິດທິພາບ, ເຊັ່ນ:

ທີໜຶ່ງ, ກົນໄກໃນການຄຸ້ມຄອງເງິນທຶນເພື່ອການລົງທຶນຈາກງົບປະມານຂອງລັດສຳລັບວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ຍັງຄົງມີຈຳກັດ. ການລົງທຶນຈາກງົບປະມານຂອງລັດສຳລັບວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ຍັງຄົງກະແຈກກະຈາຍ, ຂາດຈຸດສຸມ ແລະ ຍັງສະທ້ອນເຖິງຄວາມຄິດແບບລັດຖະການ, ເຮັດໃຫ້ປະສິດທິພາບການໃຊ້ງານຕໍ່າ.

ທີສອງ, ສະພາບແວດລ້ອມທາງທຸລະກິດຍັງບໍ່ສ້າງແຮງຈູງໃຈໃຫ້ວິສາຫະກິດລົງທຶນໃນການປ່ຽນແປງໃໝ່ເຕັກໂນໂລຢີ; ຍັງບໍ່ເປັນໄປຢ່າງມີສຸຂະພາບດີ ແລະເປັນທຳ, ເຮັດໃຫ້ວິສາຫະກິດຫຼາຍແຫ່ງມີແນວຄິດລໍຖ້າ, ເອື່ອຍອີງ, ຂາດຄວາມສົນໃຈ ແລະບໍ່ມີແຮງກົດດັນດ້ານການແຂ່ງຂັນພຽງພໍທີ່ຈະນຳໃຊ້ຜົນການຄົ້ນຄວ້າເຂົ້າໃນການປ່ຽນແປງໃໝ່ເຕັກໂນໂລຢີ. ກົນໄກການສະໜັບສະໜູນນະວັດຕະກໍາທາງເຕັກໂນໂລຊີໃນພາກທຸລະກິດຈາກງົບປະມານຂອງລັດ ຍັງມີຂໍ້ບົກຜ່ອງຫຼາຍຢ່າງ, ບໍ່ສາມາດຮັບປະກັນປະສິດທິພາບຂອງເງິນສະໜັບສະໜູນ ແລະບໍ່ສ້າງພື້ນຖານສໍາລັບການສົ່ງເສີມການພັດທະນາທຸລະກິດທີ່ເນັ້ນນະວັດຕະກໍາທາງເຕັກໂນໂລຊີ. ເຖິງວ່າຈະມີການຈັດຕັ້ງກອງທຶນສະໜັບສະໜູນການລົງທຶນໃນນະວັດຕະກໍາທາງເຕັກໂນໂລຊີສໍາລັບທຸລະກິດຂຶ້ນແລ້ວ, ແຕ່ກໍ່ຍັງບໍ່ມີປະສິດທິພາບຢ່າງແທ້ຈິງ.

ທີສາມ, ກົນໄກແລະນະໂຍບາຍຂອງລັດກ່ຽວກັບການທຸລະກິດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີຍັງມີອຸປະສັກ. ນັກຄົ້ນຄວ້າຍັງປະເຊີນກັບບັນຫາໃນການຈັດຕັ້ງ ຫຼືຮ່ວມມືກັບອົງການດ້ານວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ໃນການເຂົ້າເຖິງເງິນທຶນຈາກບໍລິສັດສຳລັບການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດ, ການພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີ ແລະການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ, ການຈັດຫາເງິນທຶນສໍາລັບການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດ, ການພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ແລະ ການນຳຜົນການຄົ້ນຄວ້າໄປໃຊ້ໃນທາງພານິດ.

ທີສີ່, ກົນໄກການຄຸ້ມຄອງຂອງລັດຕໍ່ອົງການວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີຂອງລັດ ຍັງມີຂໍ້ບົກຜ່ອງຫຼາຍຢ່າງ ແລະການຫັນປ່ຽນໄປສູ່ການດໍາເນີນງານພາຍໃຕ້ກົນໄກທຸລະກິດເປັນໄປຢ່າງຊ້າໆ. ກົນໄກການຈັດຫາເງິນທຶນຂອງລັດສໍາລັບອົງການວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີຂອງລັດ ຍັງໃຊ້ການເໝົາຈ່າຍແບບສະເຫຼ່ຍ. ຄວາມບໍ່ເຕັມໃຈທີ່ຈະປ່ຽນແປງໃໝ່, ບໍ່ກ້າຮັບຜິດຊອບ, ຄວາມຄິດຢາກໄດ້ເກື້ອກູນອຸດໜູນ, ເອື່ອຍອີງແລະລໍຖ້າເງິນອຸດໜູນຈາກງົບປະມານຂອງລັດຖະບານຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ ຍັງຄົງມີຢູ່ໃນອົງການວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີຂອງລັດຫຼາຍແຫ່ງ. ສິ່ງນີ້ນໍາໄປສູ່ການປະດິດສ້າງທີ່ຊ້າລົງໃນກົນໄກການຄຸ້ມຄອງ, ກົດລະບຽບ ແລະນະໂຍບາຍສໍາລັບບຸກຄະລາກອນດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ເຊິ່ງເປັນການບັ່ນທອນຄວາມຄິດລິເລີ່ມ ແລະຄວາມຄິດສ້າງສັນ ແລະເຮັດໃຫ້ຊັບພະຍາກອນການຄົ້ນຄວ້າກະຈັດກະຈາຍ...

ທີຫ້າ, ການຈັດຕັ້ງກົງຈັກຄຸ້ມຄອງດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີຂອງລັດ ຍັງບໍ່ທັນຄ່ອງຕົວ, ມີປະສິດທິພາບ ແລະປະສິດທິຜົນຢ່າງແທ້ຈິງ. ຍັງບໍ່ມີການສ້າງຖັນແຖວພະນັກງານ ແລະລັດຖະກອນມືອາຊີບ ທີ່ມີທີ່ມີປະສິດທິພາບສູງ ເພື່ອເຮັດໜ້າທີ່ຈັດສັນຊັບພະຍາກອນດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.

ເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດຂອງລັດໃນສາຍພົວພັນລະຫວ່າງລັດແລະຕະຫຼາດ ໃນການສົ່ງເສີມ
ການພັດທະນາວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ໃນຫວຽດນາມ.

ທໍາອິດ, ລັດມີບົດບາດໃນການອໍານວຍຄວາມສະດວກ, ສ້າງຮາກຖານແລະສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເອື້ອອໍານວຍຕໍ່ການພັດທະນາວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີໃນຫວຽດນາມ.

ກ່ອນອື່ນໝົດ, ຈຳເປັນຕ້ອງສ້າງແລະປັບປຸງຂອບກົດໝາຍສຳລັບການພັດທະນາວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ເຊັ່ນ: ກົດໝາຍວ່າດ້ວຍການໂອນເຕັກໂນໂລຊີ, ຊັບສິນທາງປັນຍາ ແລະສັນຍາທາງເຕັກໂນໂລຊີ... ລະບົບສະຖາບັນແລະເອກະສານທາງກົດໝາຍນີ້ແມ່ນເງື່ອນໄຂຕັດສິນເບື້ອງຕົ້ນ ແລະຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການປັບປຸງ ແລະນຳໄປໃຊ້ຢ່າງຈິງຈັງ ເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມຄົບຖ້ວນແລະປະສິດທິຜົນ ເຊິ່ງຈຸດເດັ່ນແມ່ນ ການຈັດຕັ້ງລະບົບສິດທິເໜືອຜະລິດຕະພັນທາງວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີປະເພດຕ່າງໆ ຢ່າງຈະແຈ້ງແລະສະເພາະເຈາະຈົງ ແລະ ການຄຸ້ມຄອງສິດທິໃນຊັບສິນແລະສິດທິໃນຊັບສິນທາງປັນຍາຢ່າງມີປະສິດທິພາບ...

ລັດພັດທະນາແລະກຳນົດແຜນການແລະຍຸດທະສາດ ສຳລັບການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ໃນແຕ່ລະໄລຍະ. ລັດປັບປຸງສະພາບແວດລ້ອມທາງທຸລະກິດ ເພື່ອຮັບປະກັນການແຂ່ງຂັນທີ່ເປັນທຳແລະສະເໝີພາບ ລະຫວ່າງຜູ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນຕະຫຼາດວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ; ຊຸກຍູ້ໃຫ້ວິສາຫະກິດເອົາໃຈໃສ່ ແລະສຸມໃສ່ການລົງທຶນໃນການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ, ການພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ການເພີ່ມຄວາມສາມາດໃນການແຂ່ງຂັນ, ໂດຍຫຼີກລ່ຽງການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນເພື່ອແກ້ໄຂບັນຫາໃນສະພາບແວດລ້ອມທາງທຸລະກິດພຽງຢ່າງດຽວ.

ຄຽງຄູ່ກັນນັ້ນ, ລັດຕ້ອງຮັບປະກັນລະບົບໂຄງສ້າງພື້ນຖານທາງເສດຖະກິດແລະສັງຄົມທີ່ທັນສະໄໝແລະສອດຄ່ອງກັນ ສຳລັບການພັດທະນາວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ເຊັ່ນ: ລະບົບການສື່ສານ, ລະບົບສຳນັກງານ, ສູນທຸລະກຳ ແລະອື່ນໆ; ແລະຈັດຕັ້ງການໃຫ້ບໍລິການສາທາລະນະຕ່າງໆ ສຳລັບການພັດທະນາວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ເຊັ່ນ: ບໍລິການໃຫ້ສິດທິໃນຊັບສິນທາງປັນຍາ, ບໍລິການຂໍ້ມູນຕະຫຼາດ, ບໍລິການປະເມີນເຕັກໂນໂລຊີ ແລະອື່ນໆ.

ທີສອງ, ລັດຕ້ອງຄຸ້ມຄອງການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີໂດຍກົງ ຜ່ານເຄື່ອງມື ແລະນະໂຍບາຍຕ່າງໆ.

ໃນດ້ານຊັບພະຍາກອນວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ລັດເປັນຜູ້ຄຸ້ມຄອງການສ້າງຕັ້ງ ແລະການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນເຫຼົ່ານັ້ນໂດຍກົງ ຜ່ານກົນໄກການຄຸ້ມຄອງ. ອົງປະກອບນີ້ມັກເປັນຮາກຖານຂອງການພັດທະນາວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ເຊິ່ງອົງການທີ່ບໍ່ຂຶ້ນກັບລັດສາມາດດຳເນີນການໄດ້, ໂດຍຕ້ອງດຶງດູດເງິນທຶນຈາກສັງຄົມ, ແຕ່ການພັດທະນາຍັງບໍ່ທັນຄົບຊຸດກັບຂົງເຂດອື່ນໆ.

ລັດລົງທຶນໃນຂົງເຂດການຄົ້ນຄວ້າພື້ນຖານ, ຂົງເຂດການຄົ້ນຄວ້າທີ່ຮັບໃຊ້ຄວາມຕ້ອງການດ້ານການພັດທະນາເສດຖະກິດແລະສັງຄົມ ຫຼືຂົງເຂດເຕັກໂນໂລຊີທີ່ມີຄວາມສ່ຽງສູງ. ລັດຍັງລົງທຶນໂດຍກົງໃນການສ້າງບຸກຄະລາກອນທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ ແລະກິດຈະກຳສ້າງອົງຄວາມຮູ້. ນີ້ແມ່ນຂົງເຂດທີ່ຍາກຕໍ່ການຫາກຳໄລ ດັ່ງນັ້ນພາກເອກະຊົນມີສ່ວນຮ່ວມຢ່າງຈຳກັດ, ແຕ່ມີບົດບາດສຳຄັນໃນການວາງຮາກຖານໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີຂອງປະເທດ ແລະມີຜົນກະທົບໃນທາງບວກ. ລັດຈະເປັນຜູ້ບຸກເບີກໃນການສ້າງກົນໄກໃຫ້ອົງການຂອງລັດທີ່ມີອຳນາດໜ້າທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ອົງການ ແລະທຸລະກິດຕ່າງໆ ດຳເນີນການທົດລອງເຕັກໂນໂລຊີ, ຂະບວນການເຕັກນິກ, ວິທີແກ້ບັນຫາ, ຜະລິດຕະພັນ, ບໍລິການ ແລະ ຮູບແບບທຸລະກິດໃໝ່ໆ ທີ່ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບການຄວບຄຸມໂດຍກົດໝາຍ ຫຼືແຕກຕ່າງຈາກລະບຽບທີ່ມີຢູ່, ພາຍໃຕ້ເງື່ອນໄຂຕົວຈິງທີ່ມີຂໍ້ຈຳກັດດ້ານຂອບເຂດ, ເວລາ ແລະສະຖານທີ່. ສຳລັບເຕັກໂນໂລຊີປະຍຸກ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ເຕັກໂນໂລຊີທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບຕະຫຼາດ ແລະສາມາດນຳໄປໃຊ້ໃນທາງການຄ້າໄດ້ງ່າຍ, ຈຳເປັນຕ້ອງສຶກສາກົນໄກສຳລັບການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງພາກເອກະຊົນ ຫຼືການປະສົມປະສານການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງລັດໃນຮູບແບບຂອງການຮ່ວມມື ແລະການລົງທຶນຜ່ານການຮ່ວມມືລະຫວ່າງພາກລັດ ແລະເອກະຊົນ.

ລັດຈັດຕັ້ງແລະຄຸ້ມຄອງໜ່ວຍງານສຳຄັນຫຼາຍແຫ່ງໂດຍກົງ ເພື່ອພັດທະນາອົງປະກອບພື້ນຖານສຳລັບການພັດທະນາວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ. ລັດພັດທະນາໂຄງສ້າງພື້ນຖານ, ໂດຍສະເພາະ ໂຄງສ້າງພື້ນຖານດິຈິຕອນ, ເຕັກໂນໂລຊີດິຈິຕອນ ແລະ ພັດທະນາລະບົບຂໍ້ມູນແລະຖານຂໍ້ມູນຂະໜາດໃຫຍ່; ລັດສຸມໃສ່ການສ້າງອົງການຈັດຕັ້ງວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີທີ່ສຳຄັນຈຳນວນໜຶ່ງທີ່ຕອບສະໜອງມາດຕະຖານສາກົນ ແລະ ມີບົດບາດນຳໜ້າໃນການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ. ລັດລົງທຶນແລະສ້າງລະບົບສະໜັບສະໜູນທຸລະກິດດ້ານນະວັດຕະກຳ ແລະການໄດ້ມາເຊິ່ງເຕັກໂນໂລຊີ ເພື່ອສະໜັບສະໜູນທຸລະກິດທີ່ມີທ່າແຮງ ແລະອັດຕາການເຕີບໂຕສູງ; ລັດລົງທຶນແລະພັດທະນາອົງການຕົວກາງ ແລະນາຍໜ້າຫຼາຍແຫ່ງໃນຕະຫຼາດວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ເຊັ່ນ: ອົງການຕົວກາງແລະນາຍໜ້າຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານການໃຫ້ຄຳປຶກສາກ່ຽວກັບກິດຈະກຳການເຊື່ອມໂຍງສາກົນ; ອົງການໃຫ້ຄຳປຶກສາ ແລະເປັນຕົວກາງໃນການຖ່າຍໂອນເຕັກໂນໂລຊີໃນຂະແໜງກະສິກຳ.

ທີສາມ, ລັດຈຳເປັນຕ້ອງປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກ ແລະວິທີການຄຸ້ມຄອງ ເພື່ອປັບປຸງປະສິດທິພາບ ແລະປະສິດທິຜົນຂອງການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນໃນດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີ.

ໃນຂົງເຂດວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ມີການຈັດຕັ້ງສັນຍາດ້ານເຕັກໂນໂລຊີ, ໜ່ວຍງານທີ່ເປັນລະບົບ... ຂຶ້ນ, ແຕ່ຄວາມສາມາດຂອງໜ່ວຍງານນັ້ນຍັງບໍ່ພຽງພໍ ຫຼືບາງດ້ານຂອງການດຳເນີນງານ ແລະການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ ຍັງບໍ່ມີປະສິດທິພາບສູງ ເຊັ່ນ: ກົນໄກການລົງທຶນແລະການຄຸ້ມຄອງງົບປະມານຂອງລັດສຳລັບວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ... ໃນບັນຫານີ້, ລັດຈຳເປັນຕ້ອງຄົ້ນຄວ້າ ແລະປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກ ແລະວິທີການແຊກແຊງ ເພື່ອປັບປຸງປະສິດທິພາບ ແລະປະສິດທິຜົນຂອງການຄຸ້ມຄອງ, ເຊັ່ນ:

ທີໜຶ່ງ, ປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກການລົງທຶນຂອງລັດເພື່ອການພັດທະນາວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ໂດຍຈັດສັນແລະສະໜອງເງິນທຶນຈາກງົບປະມານຂອງລັດ, ສົ່ງເສີມການບຸກທະລຸແລະການປ່ຽນແປງໃໝ່ບົນພື້ນຖານຂອງຄວາມຕ້ອງການທີ່ແທ້ຈິງ; ປະເມີນແລະຄຸ້ມຄອງໂຄງການວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີທີ່ໄດ້ຮັບທຶນຈາກງົບປະມານຂອງລັດ ໂດຍພິຈາລະນາຈາກຜົນໄດ້ຮັບ ແລະຈັດສັນຊັບພະຍາກອນທີ່ພຽງພໍສຳລັບການດຳເນີນງານຕາມງົບປະມານ ແລະພາລະກິດທີ່ໄດ້ຮັບມອບໝາຍ; ຄ່ອຍໆ ຍົກເລີກເງິນອຸດໜູນສຳລັບກິດຈະກຳການຄົ້ນຄວ້າປະຍຸກບາງປະເພດ; ມອບຄວາມເປັນເອກະລາດທາງການເງິນໃນລະດັບສູງແກ່ອົງການວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ສົ່ງເສີມໃຫ້ອົງກອນເຫຼົ່ານັ້ນດຳເນີນງານພາຍໃຕ້ຮູບແບບທຸລະກິດ ໂດຍສາມາດເພິ່ງພາຕົນເອງທາງການເງິນໄດ້.

ທີສອງ, ຄວນມີການວິໄຈກ່ຽວກັບການປັບຮູບແບບການດຳເນີນງານຂອງອົງການວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີພາກລັດ, ລວມທັງການປ່ຽນໄປໃຊ້ຮູບແບບທຸລະກິດ ແລະການປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກຄຸ້ມຄອງອົງການວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີພາກລັດ. ເພື່ອຊຸກຍູ້ຂະບວນການປ່ຽນຜ່ານນີ້ເປັນໄປຢ່າງລາບລື່ນ, ຈຳເປັນຕ້ອງກຳນົດໃຫ້ຊັດເຈນເຖິງກຳມະສິດໃນຊັບສິນແລະສິ່ງປະດິດໃນສະຖາບັນວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີຂອງລັດ ເມື່ອປ່ຽນໄປໃຊ້ຮູບແບບທຸລະກິດ; ກຳນົດສິດຜົນປະໂຫຍດ ແລະຮັບປະກັນຜົນປະໂຫຍດພື້ນຖານ ຂອງນັກວິທະຍາສາດຢ່າງຊັດເຈນ; ຄົ້ນຄວ້າຮູບແບບຕົວແທນການເປັນເຈົ້າຂອງທຶນຂອງລັດໃນວິສາຫະກິດດ້ານວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີຫຼັງການປ່ຽນແປງ; ປັບປຸງແລະຫຼຸດຄວາມສັບສົນຂອງຂັ້ນຕອນ ແລະລະບຽບຂໍ້ບັງຄັບດ້ານການບໍລິຫານໃນຂະບວນການປ່ຽນຜ່ານນີ້.

ທີສາມ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ກົນໄກການຄຸ້ມຄອງຖັນແຖວພະນັກງານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີໃນອົງການຈັດຕັ້ງວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີຂອງລັດ, ໂດຍສຸມໃສ່ການສົ່ງເສີມຄວາມຄິດສ້າງສັນ, ຄວາມເປັນເຈົ້າຕົນເອງ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນໝູ່ພະນັກງານເຫຼົ່ານີ້. ຫັນປ່ຽນຮູບແບບການຄຸ້ມຄອງຊັບພະຍາກອນບຸກຄົນໃນວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ຈາກຮູບແບບການຄຸ້ມຄອງແບບການບໍລິຫານ ໄປສູ່ຮູບແບບການຄຸ້ມຄອງທີ່ເນັ້ນຜົນຜະລິດ; ສ້າງສະພາບແວດລ້ອມການເຮັດວຽກທີ່ເປັນມືອາຊີບ ແລະທັນສະໄໝສຳລັບນັກວິທະຍາສາດ; ປູກຝັງວັດທະນະທຳການຄົ້ນຄວ້າ ແລະການປະດິດສ້າງພາຍໃນອົງການຈັດຕັ້ງວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ.

ບາງບັນຫາທີ່ຕ້ອງໄດ້ພິຈາລະນາ

ທີໜຶ່ງ, ຕ້ອງສືບຕໍ່ຄົ້ນຄວ້າ, ສະຫຼຸບທິດສະດີ ແລະ ປ່ຽນແປງໃໝ່ຈິນຕະນາການ ເພື່ອໃຫ້ເຂົ້າໃຈສາຍພົວພັນລະຫວ່າງລັດ ແລະຕະຫຼາດໃນການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີໃນຫວຽດນາມ ຢ່າງເລິກເຊິ່ງແລະຄົບຖ້ວນຍິ່ງຂຶ້ນ ເພື່ອປັບປຸງຍົກສູງຄວາມສາມາດໃນການວາງແຜນ ແລະຈັດຕັ້ງປະຕິບັດເຄື່ອງມື ແລະນະໂຍບາຍການຄຸ້ມຄອງລັດ, ເຮັດໃຫ້ລັດມີບົດບາດນຳພາ, ຊຸກຍູ້ ແລະສ້າງເງື່ອນໄຂອຳນວຍຄວາມສະດວກທີ່ສຸດ ຕໍ່ການພັດທະນາວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ແລະ ການຫັນເປັນດິຈິຕອນຂອງປະເທດ. ຄົ້ນຄວ້າແລະຮຽນຮູ້ຈາກຮູບແບບແລະປະສົບການທີ່ດີທີ່ສຸດຂອງປະເທດອື່ນໆ ແລະ ດຳເນີນການຄົ້ນຄວ້າແລະສະຫຼຸບຜົນການຄົ້ນພົບເປັນປະຈຳ ເພື່ອປັບປຸງແກ້ໄຂໃນການປະຕິບັດງານ.

ຄຽງຄູ່ກັນນັ້ນ, ຈັດຕັ້ງການຂໍຄວາມຄິດເຫັນຈາກອົງການ, ໜ່ວຍງານ ແລະບຸກຄົນ ກ່ຽວກັບການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ ຕະຫຼອດຈົນການກໍານົດບົດບາດແລະພາລະໜ້າທີ່ຂອງລັດ, ໂດຍສະເພາະໃນການພັດທະນາແລະວາງແຜນນະໂຍບາຍ ແລະການບັງຄັບໃຊ້ລະບົບກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ. ການປະກອບຄວາມຄິດເຫັນຂອງຜູ້ມີສ່ວນຮ່ວມຊ່ວຍແກ້ໄຂສາຍພົວພັນລະຫວ່າງລັດ ແລະຕະຫຼາດໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບພຶດຕິກຳຕົວຈິງ, ຈຳກັດຂໍ້ບົກຜ່ອງ.

ທີສອງ, ລັດຈະສືບຕໍ່ປັບປຸງແລະເສີມຂະຫຍາຍປະສິດທິພາບຂອງການຄຸ້ມຄອງວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ຢ່າງເປັນລະບົບແລະເປັນມືອາຊີບ ເພື່ອຄວບຄຸມແລະແຊກແຊງການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີຢ່າງເໝາະສົມ. ລັດສືບຕໍ່ປັບປຸງກິດຈະກຳການດຳເນີນງານຂອງອົງການຄຸ້ມຄອງລັດ ແລະ ອົງການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍໃນລະດັບສູນກາງແລະທ້ອງຖິ່ນ ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ເພື່ອໃຫ້ບັນລຸເປົ້າໝາຍທີ່ວາງໄວ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ປັບປຸງຄຸນນະພາບຂອງຖັນແຖວພະນັກງານ, ໂດຍສະເພາະພະນັກງານນຳພາ, ພະນັກງານຄຸ້ມຄອງ, ພະນັກງານວິຊາຊີບ ແລະພະນັກງານວາງນະໂຍບາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ.

ຄົ້ນຄວ້າແລະປັບປຸງໂຄງສ້າງການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ ແລະກົນໄກການດຳເນີນງານຂອງອົງການຄຸ້ມຄອງລັດ ແລະ ອົງການບັງຄັບໃຊ້ກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ໃນທິດທາງທີ່ກະທັດຮັດ, ຄ່ອງຕົວ ແລະເຊື່ອມໂຍງກັນ. ແກ້ໄຂບັນຫາການທັບຊ້ອນແລະການຊໍ້າຊ້ອນຂອງໜ້າທີ່ ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບ ລະຫວ່າງອົງການແລະໜ່ວຍງານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໃນການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ ຈາກສູນກາງສູ່ລະດັບທ້ອງຖິ່ນ. ດຳເນີນການແບ່ງຂັ້ນຄຸ້ມຄອງຢ່າງຈະແຈ້ງ ລະຫວ່າງກະຊວງ, ຂະແໜງການ ແລະທ້ອງຖິ່ນ ໂດຍການມອບອຳນາດໃຫ້ອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນຫຼາຍຂຶ້ນ ພ້ອມດ້ວຍກົດລະບຽບທີ່ຊັດເຈນ ອີງຕາມຕົວຊີ້ວັດປະສິດທິພາບແລະພາວະວິໄສ ໃນການດຳເນີນກິດຈະກຳການຄຸ້ມຄອງລັດດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ.

ການປ່ຽນແປງໃໝ່ການຈັດສັນງົບປະມານຂອງລັດສຳລັບວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ; ງົບປະມານທີ່ຈັດສັນໃຫ້ແກ່ການຄົ້ນຄວ້າ ແລະພັດທະນາວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ ຈະດຳເນີນການຕາມກົນໄກກອງທຶນ ຜ່ານກອງທຶນພັດທະນາວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ. ປັບໂຄງສ້າງການໃຊ້ຈ່າຍງົບປະມານຂອງລັດດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ເພື່ອຮັບປະກັນຈຸດສຸມ, ຄວາມສຳຄັນ ແລະ ຫຼີກລ່ຽງການແຕກແຍກ ແລະການຊໍ້າຊ້ອນ. ການຈັດຕັ້ງກົນໄກເພື່ອສົ່ງເສີມການຈັດຊື້ຈັດຈ້າງພາກລັດສຳລັບຜະລິດຕະພັນ ແລະສິນຄ້າ ທີ່ໄດ້ມາຈາກການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດ ເຊິ່ງສ້າງສັນໂດຍວິສາຫະກິດພາຍໃນປະເທດ. ມີກົນໄກພິເສດສຳລັບການຄົ້ນຄວ້າ ແລະພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີສະເພາະທາງບາງປະເພດ. ການອອກກົນໄກແລະນະໂຍບາຍສຳລັບການຮ່ວມມືລະຫວ່າງພາກລັດແລະເອກະຊົນ ໃນການຄົ້ນຄວ້າ ແລະພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີຍຸດທະສາດ.

ທີສາມ, ຂະຈັດອຸປະສັກແລະຂໍ້ຈຳກັດຕ່າງໆ, ປົດປ່ອຍຊັບພະຍາກອນເພື່ອສົ່ງເສີມແລະພັດທະນາວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ; ປະຕິຮູບວິທີການຄຸ້ມຄອງ ແລະຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໜ້າທີ່ວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີໃຫ້ເໝາະສົມກັບການຄົ້ນຄວ້າແຕ່ລະປະເພດ; ເລັ່ງການປະຕິຮູບ, ຫຼຸດຂັ້ນຕອນການບໍລິຫານ ແລະປະຕິຮູບກົນໄກການຄຸ້ມຄອງທາງການເງິນໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດວຽກງານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ເພີ່ມທະວີຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການອະທິບາຍລາຍງານຂອງລັດ; ຕໍ່ສູ້ຕ້ານການສໍ້ລາດບັງຫຼວງ, ພະຍາດອາດຍາສິດ, ການສິ້ນເປືອງ, ສິດທິພິເສດ ແລະຜົນປະໂຫຍດສ່ວນຕົນເອງ ຢ່າງເດັດຂາດ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການດ້ານການພັດທະນາໃໝ່ໃນການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີໃນຫວຽດນາມ.

ທີສີ່, ປັບປຸງສະຖາບັນ, ກົນໄກ ແລະ ນະໂຍບາຍໃນການຈັດສັນຊັບພະຍາກອນທາງວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີໃຫ້ສົມບູນແບບ ເພື່ອປະກອບສ່ວນສ້າງຄວາມກ້າວໜ້າໃນການພັດທະນາວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ. ປັບປຸງລະບົບນະໂຍບາຍດ້ານຊັບສິນທາງປັນຍາ, ການຖ່າຍໂອນເຕັກໂນໂລຊີ ແລະການແຂ່ງຂັນ; ນະໂຍບາຍການພັດທະນາບຸກຄະລາກອນທາງວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ; ນະໂຍບາຍດ້ານມາດຕະການຈູງໃຈທາງພາສີແລະແຫຼ່ງສິນເຊື່ອ ເພື່ອເພີ່ມຊັບພະຍາກອນທາງການເງິນສຳລັບການພັດທະນາວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ... ລັດຄວນເພີ່ມທະວີການລົງທຶນ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ແລະ ປັບປຸງຄຸນນະພາບການສຶກສາ ແລະການຝຶກອົບຮົມ ເພື່ອຮັບປະກັນກໍາລັງຄົນທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງການພັດທະນາວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ແລະ ການຫັນເປັນດິຈິຕອນຂອງປະເທດ. ພັດທະນາກົນໄກ ແລະນະໂຍບາຍທີ່ໜ້າສົນໃຈກ່ຽວກັບສິນເຊື່ອ, ທຶນການສຶກສາ ແລະຄ່າຮຽນ ເພື່ອດຶງດູດນັກສຶກສາທີ່ມີຄວາມສາມາດ ໃຫ້ມາຮຽນໃນສາຂາວິຊາທີ່ສຳຄັນ ເຊັ່ນ ຄະນິດສາດ, ຟີຊິກສາດ, ຊີວະວິທະຍາ, ເຄມີສາດ, ວິສະວະກຳ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີ, ໂດຍສະເພາະໃນລະດັບບັນດິດສຶກສາ. ພັດທະນາແລະຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໂຄງການຝຶກອົບຮົມບຸກຄະລາກອນທີ່ມີຄວາມສາມາດໃນຂົງເຂດຕ່າງໆ. ປະກາດໃຊ້ກົນໄກ, ນະໂຍບາຍ ແລະມາດຕະການຈູງໃຈພິເສດ ເພື່ອດຶງດູດບຸກຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດ, ຊາວຫວຽດນາມທີ່ອາໄສຢູ່ຕ່າງປະເທດ ແລະ ຊາວຕ່າງປະເທດທີ່ມີຄຸນສົມບັດສູງ ໃຫ້ເຂົ້າມາເຮັດວຽກໃນຫວຽດນາມ. ສ້າງກົນໄກພິເສດກ່ຽວກັບສັນຊາດ, ການເປັນເຈົ້າຂອງຊັບສິນອະສັງຫາລິມະສິດ, ລາຍໄດ້, ສະພາບແວດລ້ອມການເຮັດວຽກ ເພື່ອດຶງດູດ, ໃຫ້ຄຸນຄ່າ ແລະ ຮັກສານັກວິທະຍາສາດຊັ້ນນຳ, ຜູ້ຊ່ຽວຊານ ແລະ “ຫົວໜ້າວິສະວະກອນ” ທັງຈາກພາຍໃນແລະພາຍນອກປະເທດ ທີ່ມີຄວາມສາມາດໃນການຈັດຕັ້ງ, ຄຸ້ມຄອງ, ບໍລິຫານຈັດການ, ສັ່ງການ ແລະ ຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດໜ້າທີ່ສໍາຄັນລະດັບຊາດ ໃນດ້ານວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ແລະ ການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນ. ສ້າງ, ເຊື່ອມຕໍ່ ແລະ ພັດທະນາເຄືອຂ່າຍຜູ້ຊ່ຽວຊານ ແລະນັກວິທະຍາສາດ ທັງໃນແລະຕ່າງປະເທດ.

ທີຫ້າ, ລົງທຶນແລະຍົກລະດັບສູນແລະໜ່ວຍງານຄົ້ນຄວ້າທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ສະຖານທີ່ຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ ແລະການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງທີ່ສໍາຄັນຂອງປະເທດ. ດຳເນີນການລວມຕົວ, ຍຸບເລີກອົງການຈັດຕັ້ງວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີທີ່ບໍ່ມີປະສິດທິພາບ; ມອບຄວາມເປັນອິດສະລະ ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບໃນການຈັດຕັ້ງ, ບຸກຄະລາກອນ, ການເງິນ, ຄວາມຊ່ຽວຊານ ແລະການຈັດຫາເງິນທຶນ ສໍາລັບການຄົ້ນຄວ້າວິທະຍາສາດ ແລະການພັດທະນາເຕັກໂນໂລຊີ; ອະນຸຍາດໃຫ້ໃຊ້ເງິນງົບປະມານຂອງລັດໃນການຈ້າງຜູ້ຊ່ຽວຊານ ແລະໃຊ້ຊັບສິນທີ່ຈັບຕ້ອງໄດ້ ແລະຊັບສິນທາງປັນຍາ ເພື່ອເຊື່ອມໂຍງແລະຮ່ວມມືໃນດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີກັບອົງການຈັດຕັ້ງ ແລະ ວິສາຫະກິດຕ່າງໆ. ມີກົນໄກຕ່າງໆ ທີ່ສົ່ງເສີມໃຫ້ອົງການຄົ້ນຄວ້າແລະນັກວິທະຍາສາດ ຈັດຕັ້ງ ແລະມີສ່ວນຮ່ວມໃນການຄຸ້ມຄອງວິສາຫະກິດທີ່ອີງໃສ່ຜົນການຄົ້ນຄວ້າ, ຜ່ານນັ້ນປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການປັບປຸງປະສິດທິພາບຂອງການນຳໃຊ້ຜົນການຄົ້ນຄວ້າດ້ານວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີ ແລະ ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການເພີ່ມຜະລິດຕະພາບແຮງງານ ແລະ ຊຸກຍູ້ການພັດທະນາເສດຖະກິດແລະສັງຄົມຂອງປະເທດໃນຍຸກໃໝ່./.