ວກ. - ປະເທດຫວຽດນາມກຳລັງເຂົ້າສູ່ຍຸກໃໝ່ຂອງການພັດທະນາ, ດ້ວຍຄວາມຕ້ອງການອັນຮີບດ່ວນທີ່ຈະຕ້ອງເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດຂອງວັດທະນະທຳໃນຍຸດທະສາດການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະຍືນຍົງໃຫ້ດີຍິ່ງຂຶ້ນ. ໃນວັນທີ 7 ມັງກອນ 2026, ກົມການເມືອງແຫ່ງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ ໄດ້ອອກມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW “ວ່າດ້ວຍການພັດທະນາວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ” ເຊິ່ງສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງກ້າວສຳຄັນໃນດ້ານຄວາມຄິດທິດສະດີ ແລະວິທີການນຳພາຂອງພັກ ໃນຂົງເຂດວັດທະນະທຳ, ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການການພັດທະນາທີ່ສອດຄ່ອງກັບວັດທະນະທຳຫວຽດນາມໃນຍຸກໃໝ່; ກຳນົດວ່າ ການລົງທຶນໃນວັດທະນະທຳແມ່ນການລົງທຶນໃນການພັດທະນາຢ່າງຍືນຍົງຂອງປະເທດ ແລະອະນາຄົດຂອງຊາດ.

ກ້າວເຂົ້າສູ່ຍຸກໃໝ່ຂອງການພັດທະນາ, ເພື່ອບັນລຸເປົ້າໝາຍທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຫວຽດນາມກາຍເປັນປະເທດພັດທະນາແລ້ວທີ່ມີລາຍໄດ້ສູງພາຍໃນປີ 2045 ຕາມທິດທາງສັງຄົມນິຍົມ, ຄວາມຕ້ອງການສຳລັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳຈຶງມີການປ່ຽນແປງຢ່າງພື້ນຖານ ທັງໃນດ້ານຄວາມຄິດແລະວິທີການ. ວັດທະນະທຳທັງຕ້ອງອະນຸລັກ ແລະຮັກສາເອກະລັກຂອງຕົນໄວ້ ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ຕ້ອງເປັນເສົາຄ້ຳຂອງການພັດທະນາ, ເປັນຊັບພະຍາກອນພາຍໃນປະເທດທີ່ສຳຄັນ ແລະເປັນແຮງຜັກດັນສຳລັບການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະຍືນຍົງຂອງປະເທດ. 

ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ອອກມາໂດຍອີງໃສ່ການສືບທອດຢ່າງເລືອກເຟັ້ນຈາກມະຕິ, ບົດສະຫຼຸບ ແລະ ການສຶກສາຫົວຂໍ້ກ່ອນໜ້ານີ້, ພ້ອມທັງສຸມໃສ່ການລົບລ້າງ “ອຸປະສັກ” ທາງໂຄງສ້າງໃນການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ໂດຍສະເພາະ ໃນດ້ານສະຖາບັນແລະຊັບພະຍາກອນ ແລະ ສ້າງພື້ນທີ່ການພັດທະນາໃໝ່ສຳລັບວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ. ຈຸດເດັ່ນຂອງມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ແມ່ນການປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງແຂງແຮງໃນການຄິດພັດທະນາ, ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນໂດຍການຢືນຢັນບົດບາດສຳຄັນຂອງວັດທະນະທຳໃນຍຸດທະສາດການພັດທະນາປະເທດ, ໂດຍຖືວ່າ ການລົງທຶນໃນວັດທະນະທຳເປັນການລົງທຶນເພື່ອການພັດທະນາທີ່ຍືນຍົງ ແລະອະນາຄົດຂອງຊາດ.

ພື້ນຖານທາງທິດສະດີແລະພຶດຕິກຳຕົວຈິງຂອງການອອກມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW
ວ່າດ້ວຍການພັດທະນາວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ

ວັດທະນະທຳໃນຄວາມຄິດທິດສະດີຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມຕະຫຼອດຫຼາຍໄລຍະເວລາ

ຕະຫຼອດຂະບວນການນຳພາປະຕິວັດ, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມໄດ້ເນັ້ນໜັກ ແລະໃຫ້ຄຸນຄ່າແກ່ຖານະຕຳແໜ່ງ, ບົດບາດ ແລະ ຄວາມເຂັ້ມແຂງທີ່ມີຢູ່ໃນວັດທະນະທຳ; ໂດຍວາງວັດທະນະທຳໄວ້ໃນສາຍພົວພັນທີ່ກົມກຽວກັບໜ້າທີ່ປະຕິວັດ, ຖືວັດທະນະທຳເປັນແນວຮົບ ແລະກຳນົດຫຼັກການພື້ນຖານທີ່ມີຄວາມສຳຄັນທີ່ສຸດ ແລະມີຄຸນຄ່າໃນການຊີ້ນຳໄລຍະຍາວ ສຳລັບພາລະະກິດການສ້າງສາ ແລະພັດທະນາວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ.

ຕະຫຼອດໄລຍະທາງປະຫວັດສາດຕ່າງໆ, ຕັ້ງແຕ່ການຕໍ່ຕ້ານ, ການປ້ອງກັນຊາດ ແລະການທ້ອນໂຮມປະເທດເປັນເອກະພາບ ຈົນເຖິງໄລຍະເວລາແຫ່ງສັນຕິພາບ, ເອກະລາດ, ການສ້າງສາ ແລະພັດທະນາປະເທດຊາດ, ໂດຍສະເພາະ ໃນໄລຍະການປ່ຽນແປງໃໝ່, ແນວທາງວັດທະນະທໍາຂອງພັກຍັງສືບຕໍ່ໄດ້ຮັບການເພີ່ມເຕີມ ແລະພັດທະນາໃນທິດທາງທີ່ຮອບດ້ານ, ເຊື່ອມໂຍງການພັດທະນາວັດທະນະທໍາກັບການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນມະນຸດ, ການພັດທະນາເສດຖະກິດແລະສັງຄົມ ແລະເສີມສ້າງພື້ນຖານທາງຈິດວິນຍານຂອງສັງຄົມ, ພ້ອມທັງຢືນຢັນຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີເຖິງບົດບາດສໍາຄັນຂອງວັດທະນະທໍາໃນຍຸດທະສາດການພັດທະນາປະເທດ.

ໃນລະບົບທິດສະດີຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມ, ວັດທະນະທຳໄດ້ຮັບການລະບຸວ່າເປັນຂົງເຂດທີ່ມີຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດມາໂດຍຕະຫຼອດ ເຊິ່ງເຊື່ອມໂຍງຢ່າງເປັນລະບົບກັບດ້ານການເມືອງ ແລະເສດຖະກິດ, ເປັນທັງເປົ້າໝາຍແລະແຮງຜັກດັນໃນການພັດທະນາ. ໂຄງຮ່າງກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ (ປີ 1943) ໄດ້ວາງພື້ນຖານຄວາມຄິດທິດສະດີຂອງພັກກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳດ້ວຍຫຼັກການສຳຄັນສາມຢ່າງຄື: ຊາດ, ວິທະຍາສາດ ແລະປະຊາຊົນ; ທັດສະນະທີ່ວ່າ “ແນວຮົບທາງວັດທະນະທຳເປັນໜຶ່ງໃນສາມແນວຮົບ” ເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະປະຕິບັດການປະຕິວັດທາງດ້ານການເມືອງ ແລະວັດທະນະທຳພ້ອມໆ ກັນ, ພ້ອມທັງບົດບາດການນຳພາຂອງພັກໃນຂະບວນການເຄື່ອນໄຫວວັດທະນະທຳ. ສິ່ງນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຄິດທິດສະດີທີ່ກ້າວໜ້າ ແລະມີຄຸນຄ່າທີ່ສຳຄັນຕໍ່ການສ້າງວັດທະນະທຳໃໝ່ໃນຫວຽດນາມ.

ໃນໄລຍະເວລາຂອງການປ່ຽນແປງໃໝ່, ຄວາມຄິດດ້ານວັດທະນະທໍາຂອງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມຍັງສືບຕໍ່ພັດທະນາໄປໃນທິດທາງທີ່ຮອບດ້ານ ແລະທັນສະໄໝກວ່າເກົ່າ. ມະຕິແລະຄໍາສັ່ງຂອງພັກ, ໂດຍສະເພາະມະຕິເລກທີ 5 ຂອງກອງປະຊຸມຄັ້ງທີ 5 ຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກສະໄໝທີ VIII “ກ່ຽວກັບການສ້າງ ແລະພັດທະນາວັດທະນະທໍາຫວຽດນາມທີ່ກ້າວໜ້າແລະເຕັມໄປດ້ວຍເອກະລັກຂອງຊາດ”; ມະຕິເລກທີ 9 ຂອງກອງປະຊຸມຄັ້ງທີ 9 ຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກສະໄໝທີ XI “ກ່ຽວກັບການສ້າງແລະພັດທະນາວັດທະນະທໍາ ແລະຜູ້ຄົນຫວຽດນາມ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງການພັດທະນາປະເທດຢ່າງຍືນຍົງ"... ໄດ້ຄ່ອຍໆ ຊີ້ແຈງບົດບາດຂອງວັດທະນະທໍາ ແລະຜູ້ຄົນຫວຽດນາມໃນຍຸດທະສາດການພັດທະນາປະເທດ, ໂດຍເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການສ້າງວັດທະນະທໍາທີ່ກ້າວຫນ້າແລະເຕັມໄປດ້ວຍເອກະລັກຊາດ; ຖືວ່າປະຊາຊົນເປັນທັງຜູ້ສ້າງສັນ ແລະເປົ້າໝາຍສູງສຸດຂອງການພັດທະນາ, ພ້ອມທັງຢືນຢັນຄວາມຕ້ອງການໃນການປະສົມປະສານການເຕີບໂຕທາງເສດຖະກິດ ເຂົ້າກັບຄວາມກ້າວໜ້າທາງສັງຄົມ ແລະການພັດທະນາທາງວັດທະນະທໍາຢ່າງກົມກຽວ. ໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XIII, ຄວາມຄິດທິດສະດີຂອງພັກກ່ຽວກັບວັດທະນະທໍາ ໄດ້ຮັບການຍົກລະດັບຂຶ້ນໄປອີກຂັ້ນຄື: ການພັດທະນາວັດທະນະທໍາ ແລະຊັບພະຍາກອນມະນຸດແມ່ນພື້ນຖານທາງຈິດວິນຍານທີ່ໝັ້ນຄົງຂອງສັງຄົມ, ເປັນກຳລັງແຮງພາຍໃນສໍາຄັນທີ່ຮັບປະກັນການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວແລະຍືນຍົງຂອງປະເທດ. ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ພັກໄດ້ກຳນົດພາລະກິດຢ່າງເປັນລະບົບໃນການຄົ້ນຄວ້າ, ກຳນົດ ແລະ ຈັດຕັ້ງປະຕິບັດການກໍ່ສ້າງລະບົບຄຸນຄ່າແຫ່ງຊາດ, ລະບົບຄຸນຄ່າທາງວັດທະນະທຳ ແລະມາດຕະຖານຂອງຄົນຫວຽດນາມ ໂດຍເຊື່ອມໂຍງກັບການອະນຸລັກ ແລະພັດທະນາລະບົບຄຸນຄ່າຄອບຄົວຫວຽດນາມໃນຍຸກໃໝ່.

ການພັດທະນາວັດທະນະທໍາໃນທາງປະຕິບັດ ແລະ “ອຸປະສັກ” ທີ່ປະເຊີນ

ການພັດທະນາວັດທະນະທໍາຫວຽດນາມໃນທາງປະຕິບັດ ໃນຊຸມປີທີ່ຜ່ານມາສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ແນວທາງແລະແຜນນະໂຍບາຍຂອງພັກກ່ຽວກັບວັດທະນະທໍາ ໄດ້ຮັບການຫັນເປັນສະຖາບັນ ແລະຈັດຕັ້ງປະຕິບັດເທື່ອລະກ້າວ ສົ່ງຜົນໃຫ້ເກີດຜົນໄດ້ຮັບທີ່ສໍາຄັນຫຼາຍຢ່າງ: ຄວາມຄິດແລະຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບບົດບາດຂອງວັດທະນະທໍາ ສືບຕໍ່ພັດທະນາໄປໃນຮູບແບບໃໝ່ໆ; ສະຖາບັນແລະນະໂຍບາຍໄດ້ຮັບຄວາມສົນໃຈ ແລະປັບປຸງໃຫ້ສົມບູນແບບເທື່ອລະກ້າວ; ຊັບພະຍາກອນທີ່ລົງທຶນໃນການພັດທະນາວັດທະນະທໍາໄດ້ຮັບການເພີ່ມທະວີ; ອຸດສາຫະກໍາວັດທະນະທໍາກໍາລັງເຕີບໂຕ; ຄຸນຄ່າທາງວັດທະນະທໍາແຜ່ລາມໄປທົ່ວທຸກດ້ານຂອງຊີວິດສັງຄົມ, ປຸກຕື່ນມູນເຊື້ອຮັກຊາດ, ປັບປຸງຄວາມເຊື້ອໝັ້ນແລະກຳລັງແຮງແຫ່ງຄວາມສາມັກຄີປວງຊົນທັງຊາດ; ການເຊື່ອມໂຍງທາງວັດທະນະທໍາສາກົນກໍາລັງຂະຫຍາຍຕົວເພີ່ມຂຶ້ນ, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການເສີມຂະຫຍາຍທ່າແຮງ, ຖານະຕໍາແໜ່ງ, ກຽດສັກສີ ແລະ “ອໍານາດນຸ່ມນວນ” ຂອງປະເທດ.

ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ການພັດທະນາວັດທະນະທໍາຍັງເຜີຍໃຫ້ເຫັນຂໍ້ຈຳກັດ ແລະຂໍ້ບົກຜ່ອງ. ຄວາມເຂົ້າໃຈກ່ຽວກັບສະຖານະ ແລະບົດບາດຂອງວັດທະນະທໍາໃນບາງລະດັບ, ຂະແໜງການ ແລະທ້ອງຖິ່ນ ຍັງບໍ່ສອດຄ່ອງກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງສະພາບການພັດທະນາໃໝ່. ໃນທາງປະຕິບັດ, ການວາງແຜນແລະການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍ ຍັງບໍ່ໄດ້ຮັບຄວາມສຳຄັນເທົ່າທຽມກັບເສດຖະກິດແລະການເມືອງ; ສາຍພົວພັນລະຫວ່າງການພັດທະນາວັດທະນະທໍາ ແລະການພັດທະນາເສດຖະກິດແລະສັງຄົມ ຍັງບໍ່ທັນໄດ້ຮັບການແກ້ໄຂຢ່າງກົມກຽວ, ເຊິ່ງນໍາໄປສູ່ສະຖານະການທີ່ການເຕີບໂຕທາງເສດຖະກິດໃນໄລຍະສັ້ນໄດ້ຮັບການໃຫ້ຄວາມສໍາຄັນເປັນອັນດັບຕົ້ນ, ໃນຂະນະທີ່ການລົງທຶນໃນວັດທະນະທໍາຍັງກະແຈກກະຈາຍ, ຂາດຈຸດສຸມ, ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນອາໄສງົບປະມານຂອງລັດ, ແລະລົ້ມເຫຼວໃນການສ້າງກົນໄກທີ່ມີປະສິດທິພາບສໍາລັບການລະດົມຊັບພະຍາກອນທາງສັງຄົມ.

ຂະບວນການຜັນຂະຫຍາຍທັດສະນະແລະແຜນນະໂຍບາຍດ້ານວັດທະນະທຳຂອງພັກ ໃຫ້ເປັນລະບົບກົດໝາຍ ແລະນະໂຍບາຍສະເພາະນັ້ນ ເປັນໄປຢ່າງຊັກຊ້າ, ບໍ່ຄົບຊຸດ ແລະບໍ່ທັນຕໍ່ການປ່ຽນແປງຢ່າງໄວວາໃນຊີວິດທາງສັງຄົມ, ໂດຍສະເພາະ ໃນສະພາບການຂອງເສດຖະກິດຕະຫຼາດຕາມທິດສັງຄົມນິຍົມ ແລະການເຊື່ອມໂຍງສາກົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ກົນໄກແລະນະໂຍບາຍໃນປະຈຸບັນຍັງບໍ່ທັນໄດ້ປຸກລະດົມ ແລະສົ່ງເສີມບົດບາດເຈົ້າຂອງຜູ້ສ້າງສັນຂອງປະຊາຊົນ, ປັນຍາຊົນ ແລະສິລະປິນຢ່າງແທ້ຈິງ; ແລະຍັງບໍ່ໄດ້ສ້າງສະພາບແວດລ້ອມ ແລະລະບົບນິເວດທາງວັດທະນະທຳທີ່ເອື້ອອຳນວຍຕໍ່ການບຳລຸງລ້ຽງ ແລະການເຜີຍແຜ່ຄຸນຄ່າທີ່ກ້າວໜ້າ, ມີມະນຸດສະທຳ ແລະສ້າງສັນ.

ໃນບາງພື້ນທີ່, ສະພາບແວດລ້ອມທາງວັດທະນະທໍາບໍ່ສົມບູນແຂງແຮງຢ່າງແທ້ຈິງ; ບັນທັດຖານທາງສິນທໍາ ແລະວິຖີຊີວິດກໍາລັງຊຸດໂຊມລົງ. ມໍລະດົກທາງວັດທະນະທໍາທີ່ຈັບຕ້ອງໄດ້ ແລະບໍ່ມີຕົວຕົນບາງຢ່າງ ກຳລັງປະເຊີນກັບຄວາມສ່ຽງຕໍ່ການເສື່ອມໂຊມ ແລະການສູນຫາຍ, ໃນຂະນະທີ່ຄວາມພະຍາຍາມໃນການອະນຸລັກ ແລະສົ່ງເສີມ ຍັງຂາດວິທີການທີ່ສົມບູນແບບ ແລະການເຊື່ອມຕໍ່ຢ່າງໃກ້ຊິດກັບການພັດທະນາແບບຍືນຍົງ ແລະການດຳລົງຊີວິດຂອງຊຸມຊົນ. ເຖິງວ່າອຸດສາຫະກໍາວັດທະນະທໍາ ແລະການບັນເທີງຈະຖືກລະບຸວ່າມີທ່າແຮງອັນໃຫຍ່ຫຼວງ, ແຕ່ການພັດທະນາຂອງພວກມັນຍັງບໍ່ສອດຄ່ອງກັບຂໍ້ໄດ້ປຽບທີ່ມີຢູ່ ແລະຍັງບໍ່ກາຍເປັນຂະແໜງເສດຖະກິດທີ່ສໍາຄັນ; ຄວາມສາມາດໃນການແຂ່ງຂັນຂອງຜະລິດຕະພັນ ແລະບໍລິການທາງວັດທະນະທໍາຂອງຫວຽດນາມໃນຕະຫຼາດພາກພື້ນ ແລະ ສາກົນຍັງຄົງມີຈໍາກັດ ແລະຍີ່ຫໍ້ທາງວັດທະນະທໍາທີ່ມີອິດທິພົນຫຼາຍຍີ່ຫໍ້ຍັງບໍ່ທັນເກີດຂຶ້ນ.

ໃນສະພາບການຂອງໂລກາພິວັດ, ການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນ ແລະການລະເບີດຂຶ້ນຂອງເວທີດິຈິຕອນຂ້າມຊາຍແດນ, ວັດທະນະທຳຫວຽດນາມກຳລັງປະເຊີນກັບຄວາມທ້າທາຍໃໝ່ໆ, ສັບສົນຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະຫຼາຍດ້ານ. ການຫຼັ່ງໄຫຼເຂົ້າມາຢ່າງຫຼວງຫຼາຍຂອງຜະລິດຕະພັນ, ຄຸນຄ່າ ແລະຮູບແບບວັດທະນະທຳຕ່າງປະເທດ, ພ້ອມກັບການປ່ຽນແປງຢ່າງໄວວາໃນພື້ນທີ່ສື່ ແລະວິທີການຮັບ ແລະການປະຕິສຳພັນທາງວັດທະນະທຳ, ກຳລັງສ້າງບັນຫາຮີບດ່ວນໃນການຮັກສາເອກະລັກທາງວັດທະນະທຳຂອງຊາດ ແລະສ້າງຄຸນຄ່າ ແລະບັນທັດຖານຂອງຫວຽດນາມໃນຍຸກໃໝ່. ໃນສະພາບການນີ້, ຖ້າບໍ່ມີວິໄສທັດຍຸດທະສາດໄລຍະຍາວ ແລະວິທີແກ້ໄຂທີ່ທັນທ່ວງທີແລະສອດຄ່ອງກັນ, ຄວາມສ່ຽງຂອງການ “ລະລາຍທາງວັດທະນະທຳ”, ການຜິດເຂວຂອງຄຸນຄ່າ ແລະການຫຼຸດລົງຂອງ “ຄວາມຢືດຢຸ່ນ” ທາງວັດທະນະທຳ ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນໄປໄດ້ເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງອາດຈະກາຍເປັນຄວາມທ້າທາຍທີ່ແທ້ຈິງຕໍ່ການພັດທະນາຢ່າງຍືນຍົງຂອງປະເທດ.

 ການປ່ຽນແປງໃໝ່ຄວາມຄິດແລະເນື້ອໃນທີ່ກ້າວໜ້າໃນມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW
ຂອງກົມການເມືອງສູນກາງ.

ການປ່ຽນແປງໃໝ່ຄວາມຮັບຮູ້ ກ່ຽວກັບສະຖານະ ແລະບົດບາດຂອງວັດທະນະທໍາ ໃນການພັດທະນາປະເທດ.

ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW “ກ່ຽວກັບການພັດທະນາວັດທະນະທໍາຫວຽດນາມ” ບໍ່ພຽງແຕ່ເພີ່ມເນື້ອໃນໃໝ່, ແຕ່ທີ່ສໍາຄັນກວ່ານັ້ນແມ່ນການປັບປ່ຽມວິທີການພັດທະນາວັດທະນະທໍາ, ໂດຍຖືວ່າວັດ ທະນະທໍາເປັນອົງປະກອບສຳຄັນຂອງຍຸດທະສາດການພັດທະນາປະເທດ.

ໃນຂະນະທີ່ມະຕິສະບັບກ່ອນໜ້ານີ້ເນັ້ນໜັກເຖິງວັດທະນະທຳໃນຖານະພື້ນຖານທາງຈິດວິນຍານຂອງສັງຄົມ ແລະກຳລັງແຮງພາຍໃນທີ່ສຳຄັນ, ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ກັບໃຫ້ຄວາມສຳຄັນແກ່ວັດທະນະທຳເປັນແຖວໜ້າ, ໂດຍວາງຕຳແໜ່ງໃຫ້ເປັນພື້ນຖານ, ແຮງຂັບເຄື່ອນຫຼັກ, ເສົາຄ້ຳຂອງການພັດທະນາ ແລະຕົວຄວບຄຸມທີ່ສຳຄັນ ສຳລັບການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະຍືນຍົງຂອງປະເທດ. ວັດທະນະທຳຖືກວາງໄວ້ທີ່ສູນກາງຂອງຊີວິດທາງສັງຄົມ, ແຊກຊືມຢູ່ໃນທຸກຂົງເຂດຂອງການພັດທະນາ, ກາຍເປັນ “ອຳນາດນຸ່ມນວນ” ຂອງຊາດໃນສະພາບການຂອງການເຊື່ອມໂຍງຢ່າງເລິກເຊິ່ງ. ການພັດທະນາວັດທະນະທຳມີຄວາມເຊື່ອມໂຍງຢ່າງໃກ້ຊິດກັບການສ້າງຄົນຫວຽດນາມທີ່ສົມບູນແບບບົນພື້ນຖານຂອງຄຸນຄ່າຂອງຊາດ, ຄຸນຄ່າທາງວັດທະນະທຳ, ຄຸນຄ່າຂອງຄອບຄົວ ແລະມາດຕະຖານຂອງຄວາມເປັນມະນຸດຫວຽດນາມ. ພາລະກິດການພັດທະນາວັດທະນະທຳແມ່ນຂອງປະຊາຊົນທັງໝົດ, ນຳພາໂດຍພັກ, ບໍລິຫານໂດຍລັດ, ໂດຍມີປະຊາຊົນເປັນຜູ້ສ້າງ ແລະຜູ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດ; ການລົງທຶນໃນວັດທະນະທຳແມ່ນການລົງທຶນໃນອະນາຄົດ ແລະການພັດທະນາຢ່າງຍືນຍົງຂອງປະເທດຊາດ.

ຈຸດໃໝ່ທີ່ມີຄວາມສຳຄັນທາງທິດສະດີແລະພາກປະຕິບັດຄື ມະຕິສະບັບນີ້ລະບຸເປັນຄັ້ງທຳອິດວ່າ ການລົງທຶນໃນວັດທະນະທຳເປັນການລົງທຶນເພື່ອການພັດທະນາຢ່າງຍືນຍົງຂອງປະເທດ ເພື່ອອະນາຄົດຂອງຊາດ ແລະວາງໄວ້ໃນລະດັບຫຼັກການຊີ້ນຳຍຸດທະສາດ. ໃນມະຕິສະເພາະເລື່ອງກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳກ່ອນໜ້ານີ້, ບັນຫາການລົງທຶນສ່ວນໃຫຍ່ຖືກກ່າວເຖິງໃນແງ່ຂອງວຽກງານ ແລະວິທີແກ້ໄຂ. ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ຢືນຢັນຫຼັກການຊີ້ນຳຍຸດທະສາດວ່າ: “ການປ່ຽນແປງໃໝ່ຄວາມຄິດກ່ຽວກັບການລະດົມຊັບພະຍາກອນທັງໝົດເພື່ອການພັດທະນາວັດທະນະທຳຢ່າງຮອບດ້ານແລະເປັນພື້ນຖານ, ໂດຍທີ່ຊັບພະຍາກອນຂອງລັດມີບົດບາດນຳໜ້າ; ຊັບພະຍາກອນທາງສັງຄົມ ແລະພາກເອກະຊົນ ແມ່ນແຮງຂັບເຄື່ອນທີ່ສຳຄັນ; ສະຖາບັນມີບົດບາດສຳຄັນ, ໂດຍສະເພາະກົນໄກແລະນະໂຍບາຍບຸກທະລຸເພື່ອລະດົມ ແລະນຳໃຊ້ຊັບພະຍາກອນການລົງທຶນເພື່ອວັດທະນະທຳຢ່າງມີປະສິດທິພາບ, ດຶງດູດແລະໃຫ້ຄຸນຄ່າແກ່ຜູ້ມີຄວາມສາມາດ. ການພັດທະນາວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ແລະການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນ ສ້າງພື້ນທີ່ໃໝ່ ແລະແຮງຜັກດັນໃໝ່ ສຳລັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳ”. ການຜັນຂະຫຍາຍການລົງທຶນດ້ານວັດທະນະທຳຢ່າງສະເພາະພາຍໃນກຸ່ມວຽກງານ ແລະວິທີແກ້ໄຂ ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການປ່ຽນແປງທີ່ສຳຄັນ ຈາກການຮັບຮູ້ໄປສູ່ການລົງມືປະຕິບັດ, ໂດຍເອົາຊະນະສະຖານະການທີ່ການລົງທຶນດ້ານວັດທະນະທຳຖືກເບິ່ງວ່າເປັນພຽງການໃຊ້ຈ່າຍທາງສັງຄົມ ແລະສະຫວັດດີການ, ແລະ ຫັນມາເບິ່ງວ່າເປັນການລົງທຶນເພື່ອການພັດທະນາ, ການລົງທຶນເພື່ອເພີ່ມຄວາມສາມາດໃນການແຂ່ງຂັນຂອງຊາດ ແລະເພີ່ມ “ອຳນາດນຸ່ມນວນ” ຂອງຊາດ.

ກ່ຽວກັບເປົ້າໝາຍແລະວິໄສທັດສຳລັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ຍຶດໝັ້ນຢ່າງໃກ້ຊິດກັບເປົ້າໝາຍໂດຍລວມຂອງປະເທດສຳລັບປີ 2030 ແລະ 2045, ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ວິໄສທັດກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳທີ່ຄູ່ຄວນກັບປະເທດທີ່ພັດທະນາແລ້ວແລະມີລາຍໄດ້ສູງ ຕາມທິດສັງຄົມນິຍົມ, ໂດຍມີເປົ້າໝາຍ “ສັນຕິພາບ, ເອກະລາດ, ປະຊາທິປະໄຕ, ຄວາມຮັ່ງມີ, ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ, ອາລະຍະທຳ ແລະ ຄວາມສຸກ”, ເຊິ່ງສອດຄ່ອງກັບມະຕິສະບັບໃໝ່; ໃນນັ້ນ, ມີທັງເປົ້າໝາຍທົ່ວໄປສຳລັບແຕ່ລະໄລຍະ ແລະຕົວຊີ້ວັດດ້ານປະລິມານຈຳນວນໜຶ່ງ, ເຊິ່ງເປັນພື້ນຖານສຳລັບການປະເມີນຜົນ, ການວັດແທກ ແລະ ການປັບຕົວພາຍໃນສະພາບການໃໝ່, ສະແດງໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງເຖິງເປົ້າໝາຍສະເພາະຂອງການພັດທະນາວັດທະນະທຳ.

ໂດຍສືບຕໍ່ອີງໃສ່ທັດສະນະທີ່ໄດ້ວາງໄວ້ແລ້ວໃນມະຕິຂອງພັກທີ່ຜ່ານມາ, ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ສືບຕໍ່ຢືນຢັນວ່າ ວັດທະນະທຳແມ່ນພາລະກິດຂອງປະຊາຊົນທັງໝົດ, ນຳພາໂດຍພັກ, ຄຸ້ມຄອງໂດຍລັດ, ໂດຍມີປະຊາຊົນເປັນຜູ້ສ້າງສັນ; ຊຸມຊົນທາງປັນຍາ ແລະ ສິລະປະມີບົດບາດສຳຄັນເປັນພິເສດ. ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຄວາມແປກໃໝ່ຂອງມະຕິສະບັບນີ້ຢູ່ທີ່ວິທີການທີ່ເປີດກວ້າງ ແລະສ້າງສັນຫຼາຍຂຶ້ນ, ໂດຍເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມຕ້ອງການທີ່ຈະລະດົມ ແລະນຳໃຊ້ຊັບພະຍາກອນທາງສັງຄົມທັງໝົດຢ່າງມີປະສິດທິພາບເພື່ອການພັດທະນາວັດທະນະທຳ; ສົ່ງເສີມບົດບາດ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບ ແລະຄວາມຄິດສ້າງສັນຂອງບຸກຄະລາກອນທາງທະນະທຳທົ່ວທັງສັງຄົມຢ່າງເຕັມທີ່. ວິທີການນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການເອົາຊະນະຂໍ້ຈຳກັດດ້ານຊັບພະຍາກອນ ແລະກົນໄກການດຳເນີນງານທີ່ລະບຸໄວ້ໃນການປະຕິບັດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງການປັບຕົວໃນແນວຄິດໃຫ້ເໝາະສົມກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງການພັດທະນາວັດທະນະທຳໃນສະພາບການຂອງເສດຖະກິດຕະຫຼາດຕາມທິດສັງຄົມນິຍົມ, ການເຊື່ອມໂຍງສາກົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແລະການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນຢ່າງເລິກເຊິ່ງຂຶ້ນເລື້ອຍໆ.  

ບັນດາເນື້ອໃນໃໝ່ ແລະມີລັກສະນະບຸກທະລຸຂອງມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW “ກ່ຽວກັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳຫວຽດນາມ” ເມື່ອປຽບທຽບກັບມະຕິຂອງພັກກ່ອນໜ້ານີ້ໃນຂົງເຂດນີ້ມີດັ່ງນີ້:

ທີໜຶ່ງ, ຈຸດເດັ່ນທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດຂອງມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ແມ່ນການພັດທະນາຄວາມຮັບຮູ້ ແລະທິດທາງການກະທຳທີ່ເດັດຂາດ, ໂດຍການວາງວັດທະນະທຳ ແລະປະຊາຊົນເປັນສູນກາງຂອງຍຸດທະສາດການພັດທະນາ ເພື່ອສ້າງພື້ນຖານແນວຄິດສຳລັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ຮູບແບບການເຕີບໂຕ. ວັດທະນະທຳໄດ້ຮັບການຢືນຢັນບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນຂົງເຂດທາງຈິດວິນຍານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນອົງປະກອບຂອງກຳລັງແຮງສັງລວມ ແລະຄວາມສາມາດໃນການແຂ່ງຂັນຂອງຊາດ. ການສ້າງວັດທະນະທຳແລະຜູ້ຄົນຈະບັນລຸຜົນຢ່າງເປັນຮູບປະທຳໄດ້ ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອປະສົມປະສານເຂົ້າກັບການຄິດຄຸ້ມຄອງການພັດທະນາໂດຍກົງ, ເຊື່ອມໂຍງການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດເປົ້າໝາຍຍຸດທະສາດ ແລະທິດທາງທີ່ສຳຄັນເຂົ້າກັບລະບົບສະຖາບັນ, ກົນໄກ ແລະນະໂຍບາຍທີ່ສອດຄ່ອງກັນ ເພື່ອເພີ່ມປະສິດທິພາບ ແລະປະສິດທິຜົນຂອງການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດ. ວັດທະນະທຳໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຢ່າງຈະແຈ້ງກວ່າໃນການເຊື່ອມໂຍງຢ່າງໃກ້ຊິດກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ຮູບແບບການເຕີບໂຕ, ການປັບປຸງຜົນຜະລິດ, ການພັດທະນາຊັບພະຍາກອນບຸກຄົນທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ, ການສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທາງວັດທະນະທຳທີ່ມີມະນຸດສະທຳ, ມີສຸຂະພາບດີ, ມີອາລະຍະທຳ ແລະທັນສະໄໝ, ການສ້າງຍີ່ຫໍ້ແຫ່ງຊາດ ແລະລະບົບນິເວດທາງວັດທະນະທຳທີ່ສະແດງເຖິງເອກະລັກຂອງຫວຽດນາມ.

ຈາກຄວາມເຂົ້າໃຈດັ່ງກ່າວ, ມະຕິສະບັບນີ້ຈຶ່ງກຳນົດຢ່າງຈະແຈ້ງກ່ຽວກັບຄວາມຕ້ອງການສຳລັບການກໍ່ສ້າງ ແລະຈັດຕັ້ງປະຕິບັດລະບົບຄຸນຄ່າທາງວັດທະນະທຳ (ຊາດ, ປະຊາທິປະໄຕ, ມະນຸດສະທຳ, ວິທະຍາສາດ), ລະບົບຄຸນຄ່າແຫ່ງຊາດ (ສັນຕິພາບ, ເອກະພາບ, ເອກະລາດ, ປະຊາຊົນຮັ່ງມີ, ປະເທດຊາດເຂັ້ມແຂງ, ປະຊາທິປະໄຕ, ຄວາມຍຸຕິທຳ, ອາລະຍະທຳ, ຄວາມສຸກ), ລະບົບຄຸນຄ່າຄອບຄົວ (ຄວາມເປັນຢູ່ທີ່ດີ, ຄວາມສຸກ, ຄວາມກ້າວໜ້າ, ອາລະຍະທຳ), ມາດຕະຖານຂອງຄົນຫວຽດນາມ (ຄວາມຮັກຊາດ, ຄວາມສາມັກຄີ, ການສ້າງຄວາມເຂັ້ມແຂງດ້ວຍຕົນເອງ, ຄວາມເມດຕາ, ຄວາມຊື່ສັດ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ຄວາມມີລະບຽບວິໄນ, ຄວາມຄິດສ້າງສັນ). ໃນຂະນະທີ່ເອກະສານກ່ອນໜ້ານີ້ສ່ວນໃຫຍ່ໄດ້ສຸມໃສ່ການຄົ້ນຄວ້າແລະການສ້າງ, ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ເນັ້ນໜັກໃສ່ການຈັດຕັ້ງຜັນຂະຫຍາຍຢ່າງຄົບຊຸດ, ໂດຍເຊື່ອມໂຍງລະບົບຄຸນຄ່າເຫຼົ່ານີ້ເຂົ້າກັບຊີວິດສັງຄົມຢ່າງໃກ້ຊິດ.

ທີສອງ, ມະຕິສະບັບນີ້ເນັ້ນໜັກວ່າ ປະຊາຊົນເປັນສູນກາງຂອງການຊົມໃຊ້ແລະການສ້າງສັນທາງວັດທະນະທຳ, ການຮັບປະກັນສິດທິຢ່າງເຕັມທີ່ຂອງປະຊາຊົນໃນການເຂົ້າເຖິງ, ເພີດເພີນ ແລະສ້າງວັດທະນະທຳ, ໂດຍມຸ່ງຫຼຸດຜ່ອນຊ່ອງຫວ່າງໃນການເພີດເພີນທາງວັດທະນະທຳລະຫວ່າງພາກພື້ນ, ພື້ນທີ່ ແລະ ກຸ່ມສັງຄົມ, ໂດຍໃຫ້ຄວາມສຳຄັນເປັນພິເສດກັບກຸ່ມດ້ອຍໂອກາດ. ວິທີການນີ້ສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຄິດໃນການພັດທະນາທີ່ຍຶດຖືປະຊາຊົນເປັນສູນກາງຢ່າງຊັດເຈນ, ເຊິ່ງເປັນທັງເປົ້າໝາຍ ແລະແຮງຜັກດັນຂອງການພັດທະນາທາງວັດທະນະທຳ.  

ທີສາມ, ມະຕິສະບັບນີ້ເນັ້ນໜັກເຖິງການປົດປ່ອຍຄວາມຄິດສ້າງສັນທາງວັດທະນະທຳ, ໂດຍຖືວ່າ ນີ້ແມ່ນກ້າວບຸກທະລຸສຳລັບການພັດທະນາຂອງວັນນະຄະດີ, ສິລະປະ ແລະອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ແລະການບັນເທີງ. ຄວາມແປກໃໝ່ບໍ່ພຽງແຕ່ຢູ່ໃນການຢືນຢັນສິດເສລີພາບໃນການສ້າງສັນເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຢູ່ໃນຄວາມຕ້ອງການທີ່ຈະປັບປຸງກົນໄກ ແລະນະໂຍບາຍໃຫ້ສົມບູນແບບເພື່ອກະຕຸ້ນ ແລະສົ່ງເສີມທ່າແຮງໃນການສ້າງສັນຂອງປັນຍາຊົນ, ສິລະປິນ ແລະອົງການສ້າງສັນໃນສັງຄົມຢ່າງແຂງແຮງ, ເພື່ອສ້າງຜົນງານ ແລະຜະລິດຕະພັນທາງວັດທະນະທຳທີ່ມີຄຸນຄ່າສູງ ເຊິ່ງຄູ່ຄວນກັບວັດທະນະທຳຫວຽດນາມໃນຍຸກໃໝ່.

ທີສີ່, ມະຕິສະບັບນີ້ເປັນຄັ້ງທຳອິດທີ່ເຂົ້າຫາການພັດທະນາທາງວັດທະນະທຳຈາກທັດສະນະຂອງການສ້າງລະບົບນິເວດທາງວັດທະນະທຳ, ໂດຍເຊື່ອມໂຍງວັດທະນະທຳເຂົ້າກັບການສຶກສາ ແລະການຝຶກອົບຮົມ, ວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ເສດຖະກິດ, ສິ່ງແວດລ້ອມ, ການປ້ອງກັນປະເທດ, ຄວາມໝັ້ນຄົງ ແລະການຕ່າງປະເທດ ຢ່າງໃກ້ຊິດ. ນີ້ແມ່ນການພັດທະນາແນວຄິດໃໝ່ທີ່ກ້າວຂ້າມວິທີການແບບພາກສ່ວນດຽວແລະສະເພາະທີ່, ໄປສູ່ການພັດທະນາທີ່ເກື້ອກູນແລະຍືນຍົງ ລະຫວ່າງວັດທະນະທຳແລະຂົງເຂດອື່ນໆ ຂອງຊີວິດສັງຄົມ. 

ທີຫ້າ, ມະຕິສະບັບນີ້ກ່າວເຖິງສາຍພົວພັນລະຫວ່າງພື້ນທີ່ວັດທະນະທໍາທາງກາຍະພາບ ແລະພື້ນທີ່ວັດທະນະທໍາດິຈິຕອນ, ໂດຍຖືວ່າສິ່ງນີ້ເປັນຂໍ້ກໍານົດທີ່ສໍາຄັນໃນສະພາບການຂອງການສ້າງຕັ້ງສັງຄົມດິຈິຕອນ ແລະເສດຖະກິດດິຈິຕອນ. ການສ້າງມາດຕະຖານວັດທະນະທໍາໃນສະພາບແວດລ້ອມດິຈິຕອນ. ການເສີມສ້າງຄວາມສາມາດດ້ານສຸນທະລີຍະພາບຂອງປະຊາຊົນ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນຄົນລຸ້ນໃໝ່, ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການຄິດຢ່າງຕັ້ງໜ້າ ແລະການປັບຕົວໃຫ້ເຂົ້າກັບການປ່ຽນແປງຢ່າງເລິກເຊິ່ງໃນຊີວິດທາງວັດທະນະທໍາໃນຍຸກດິຈິຕອນ.

ທີຫົກ, ມະຕິສະບັບນີ້ກຳນົດຄວາມຕ້ອງການທີ່ຈະວາງຕຳແໜ່ງ ແລະພັດທະນາຜະລິດຕະພັນທາງວັດທະນະທໍາທີ່ມີເຄື່ອງໝາຍສິນຄ້າແຫ່ງຊາດ, ສົ່ງເສີມການສົ່ງອອກທາງວັດທະນະທຳ, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການສ້າງ ແລະເພີ່ມພູນ “ອຳນາດນຸ່ມນວນ” ຂອງປະເທດ. ມະຕິສະບັບນີ້ໄດ້ມີຄວາມກ້າວໜ້າຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ, ໂດຍປ່ຽນຈາກການສົ່ງເສີມພຽງຢ່າງດຽວ ໄປສູ່ການພັດທະນາຍຸດທະສາດຂອງຜະລິດຕະພັນ ແລະບໍລິການວັດທະນະທຳທີ່ມີມູນຄ່າເພີ່ມສູງ.

ທີເຈັດ, ມະຕິສະບັບນີ້ໄດ້ເຂົ້າເຖິງຊັບພະຍາກອນທາງວັດທະນະທໍາ ໃນມຸມມອງທີ່ຮອບດ້ານ ແລະທັນສະໄໝຫຼາຍຂຶ້ນ, ໂດຍຖືວ່າມໍລະດົກທາງວັດທະນະທໍາເປັນສູນກາງ ແລະຊັບພະຍາກອນທາງວັດທະນະທໍາດິຈິຕອນເປັນຈຸດແຂງໃໝ່; ຕັ້ງບັນຫາເພື່ອເຊື່ອມໂຍງການອະນຸລັກເຂົ້າກັບການພັດທະນາຢ່າງຍືນຍົງ, ຜ່ານນັ້ນ ປ່ຽນມໍລະດົກໃຫ້ເປັນຊັບສິນທີ່ເອື້ອຕໍ່ການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ ແລະ ການປົກປ້ອງສິ່ງແວດລ້ອມໂດຍກົງ.

ທີແປດ, ມະຕິສະບັບນີ້ກຳນົດແຜນນະໂຍບາຍທີ່ສຸມໃສ່ການພັດທະນາຂົງເຂດອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳທີ່ມີຂໍ້ໄດ້ປຽບໃນການແຂ່ງຂັນ, ການສ້າງຕັ້ງບໍລິສັດອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ ແລະກຸ່ມສ້າງສັນທາງວັດທະນະທຳທັງໃນລະດັບຊາດ ແລະລະດັບສາກົນ, ການປັບປຸງໂຄງສ້າງພື້ນຖານທາງວັດທະນະທຳຂອງຊາດໃຫ້ສົມບູນ (ລວມທັງໂຄງສ້າງພື້ນຖານດ້ານສະຖາບັນ, ໂຄງສ້າງພື້ນຖານດ້ານຂໍ້ມູນ ແລະ ໂຄງສ້າງພື້ນຖານດ້ານດິິຈິຕອນ), ເພື່ອສ້າງຮາກຖານໃຫ້ແກ່ການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳຢ່າງເຂັ້ມແຂງ ແລະມີຂໍ້ໄດ້ປຽບໃນການແຂ່ງຂັນໃນລະບົບຕ່ອງໂສ້ຄຸນຄ່າລະດັບໂລກ.

ທີເກົ້າ, ມະຕິສະບັບນີ້ກຳນົດແຜນງານ ແລະໂຄງການສຳຄັນຈຳນວນໜຶ່ງ ເພື່ອເຮັດໃຫ້ເປົ້າໝາຍແລະໜ້າທີ່ຍຸດທະສາດເປັນຮູບປະທຳ, ຮັບປະກັນຄວາມເປັນໄປໄດ້ ແລະຄວາມສາມາດໃນການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ການກຳນົດແຜນງານ ແລະໂຄງການສຳຄັນເຫຼົ່ານີ້ຢ່າງຈະແຈ້ງພາຍໃນມະຕິ ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງວິທີການນຳພາທີ່ເດັດຂາດ, ເຊິ່ງເຊື່ອມໂຍງການວາງແຜນນະໂຍບາຍ ແລະການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດເຂົ້າດ້ວຍກັນຢ່າງໃກ້ຊິດ.

ທິດທາງທີ່ສຳຄັນກ່ຽວກັບໜ້າທີ່ ແລະວິທີແກ້ໄຂສຳລັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳໃນໄລຍະໃໝ່.

ທີໜຶ່ງ, ການບຸກທະລຸທາງດ້ານສະຖາບັນ, ການຄຸ້ມຄອງ ແລະ ຊັບພະຍາກອນ ເພື່ອການພັດທະນາວັດທະນະທຳ.

ໜຶ່ງໃນທິດທາງບຸກທະລຸທີ່ສຳຄັນຂອງມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ແມ່ນ ຄວາມຕ້ອງການໃນການປ່ຽນແປງໃໝ່ໂດຍພື້ນຖານດ້ານສະຖາບັນ, ກົນໄກ, ນະໂຍບາຍ ແລະຮູບແບບການຄຸ້ມຄອງວັດທະນະທຳໄປສູ່ວິທີການທີ່ມຸ່ງເນັ້ນການພັດທະນາ, ໂດຍໃຊ້ປະສິດທິຜົນແລະຄວາມຍືນຍົງເປັນມາດຕະຖານ. ມະຕິດັ່ງກ່າວເນັ້ນໜັກເຖິງການປັບປຸງລະບົບກົດໝາຍກ່ຽວກັບວັດທະນະທຳ, ວັນນະຄະດີ, ສິລະປະ ແລະອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳໃຫ້ສົມບູນແລະສອດຄ່ອງກັນຢ່າງທັນສະໄໝ, ເພື່ອສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເອື້ອອຳນວຍຕໍ່ການປົດລັອກ ແລະລະດົມຊັບພະຍາກອນທາງສັງຄົມເພື່ອການພັດທະນາວັດທະນະທຳຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.

ຈຸດໃໝ່ທີ່ມີຄວາມໝາຍທາງຍຸດທະສາດຄື ການປ່ຽນແປງຢ່າງແຮງຈາກຄວາມຄິດ "ການຄຸ້ມຄອງ" ໄປສູ່ຄວາມຄິດ “ການກຳກັບດູແລ” ໃນດ້ານວັດທະນະທຳ, ຈາກການກວດກາກ່ອນດຳເນີນການ ໄປສູ່ການກວດກາຫຼັງດຳເນິນການ, ຄຽງຄູ່ກັບການພັດທະນາ ແລະການເປີດເຜີຍມາດຕະຖານ, ຂໍ້ບັງຄັບ ແລະຂັ້ນຕອນການຄຸ້ມຄອງຕໍ່ສາທາລະນະຢ່າງໂປ່ງໃສ. ວິທີການນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການປັບປຸງປະສິດທິພາບ ແລະປະສິດທິຜົນຂອງການຄຸ້ມຄອງວັດທະນະທຳຂອງລັດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສ້າງເງື່ອນໄຂສຳລັບການປົດປ່ອຍຄວາມຄິດສ້າງສັນຂອງຜູ້ມີບົດບາດທາງວັດທະນະທຳພາຍໃນຂອບຂອງກົດໝາຍ ແລະບັນທັດຖານທາງສັງຄົມອີກນຳ.

ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ກຳນົດຂໍ້ກຳນົດໃນການຮັບປະກັນຊັບພະຍາກອນການລົງທຶນທີ່ພຽງພໍສຳລັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳ, ໂດຍຖືວ່າ ນີ້ເປັນເງື່ອນໄຂເບື້ອງຕົ້ນສຳລັບການຮັບຮູ້ບົດບາດສຳຄັນຂອງວັດທະນະທຳໃນການພັດທະນາປະເທດ. ມະຕິດັ່ງກ່າວລະບຸວ່າ ອັດຕາສ່ວນຂອງລາຍຈ່າຍງົບປະມານທີ່ຈັດສັນໃຫ້ແກ່ວັດທະນະທຳຄວນມີຢ່າງໜ້ອຍ 2% ຂອງງົບປະມານລາຍຈ່າຍປະຈຳປີຂອງລັດທັງໝົດ ແລະຄ່ອຍໆ ເພີ່ມຂຶ້ນຕາມຄວາມຕ້ອງການຕົວຈິງ. ການລົງທຶນຄວນສຸມໃສ່ການປັບປຸງໂຄງສ້າງພື້ນຖານທາງວັດທະນະທຳ, ໂດຍໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບສະຖາບັນທາງວັດທະນະທຳລະດັບຊາດທີ່ເທົ່າທຽມກັບມາດຕະຖານພາກພື້ນແລະສາກົນ. ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ສົ່ງເສີມການຮ່ວມມືລະຫວ່າງພາກລັດແລະເອກະຊົນ ແລະການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງສັງຄົມ ໃນການລົງທຶນທາງວັດທະນະທຳ, ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຄິດປ່ຽນແປງໃໝ່ຢ່າງເຂັ້ມແຂງໃນການລະດົມ ແລະໃຊ້ຊັບພະຍາກອນ ເພື່ອເອົາຊະນະສະຖານະການການລົງທຶນທີ່ກະແຈກກະຈາຍ ແລະບໍ່ມີປະສິດທິພາບໃນອະດີດ.

ທີສອງ, ຈຸດສຸມແມ່ນການສ້າງຊັບພະຍາກອນມະນຸດ, ສະພາບແວດລ້ອມທາງວັດທະນະທໍາ ແລະລະບົບນິເວດທາງວັດທະນະທໍາ.

ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ລະບຸວ່າ ການພັດທະນາຢ່າງຮອບດ້ານຂອງປະຊາຊົນຫວຽດນາມເປັນເປົ້າໝາຍຫຼັກ ແລະສອດຄ່ອງທັງໝົດຂອງການພັດທະນາທາງວັດທະນະທໍາ. ບົນພື້ນຖານຂອງການຜັນຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າ ແລະບັນທັດຖານຂອງມະນຸດຊາວຫວຽດນາມຢ່າງສອດຄ່ອງກັນ, ມະຕິດັ່ງກ່າວເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມຈໍາເປັນໃນການສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທາງວັດທະນະທໍາທີ່ມະນຸດສະທໍາ, ມີສຸຂະພາບດີ ແລະທັນສະໄໝ ເຊິ່ງຄຸນຄ່າໃນທາງບວກຂອງຊາດໄດ້ຮັບການບໍາລຸງລ້ຽງ, ເຜີຍແຜ່ ແລະ ກາຍເປັນພື້ນຖານສໍາລັບການພັດທະນາສັງຄົມຢ່າງຍືນຍົງ.

ຈຸດເນັ້ນທີ່ສຳຄັນແມ່ນ ຄວາມຕ້ອງການໃນການສ້າງ “ທ່າສະໜາມຮົບທາງວັດທະນະທຳ” ທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບການປ້ອງກັນປະເທດ ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງ ເພື່ອປົກປ້ອງພື້ນຖານແນວຄິດຂອງພັກຢ່າງໝັ້ນຄົງ ໃນສະພາບການຂອງການເຊື່ອມໂຍງສາກົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ ແລະການແຂ່ງຂັນຢ່າງດຸເດືອດ ເພື່ອຄຸນຄ່າແລະອິດທິພົນທາງວັດທະນະທຳ. ວັດທະນະທຳບໍ່ພຽງແຕ່ຖືກນິຍາມວ່າເປັນ “ອຳນາດນຸ່ມນວນ” ເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນ “ເຄື່ອງປ້ອງກັນທາງຈິດວິນຍານ” ທີ່ຊ່ວຍເສີມຂະຫຍາຍ “ຄວາມຕ້ານທານ” ຂອງສັງຄົມຕໍ່ອິດທິພົນທາງລົບ, ການບິດເບືອນ ແລະການແຊກຊຶມທາງວັດທະນະທຳທີ່ບໍ່ເໝາະສົມ.

ນອກຈາກນັ້ນ, ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ຍັງເຂົ້າເຖິງການພັດທະນາວັດທະນະທໍາໂດຍການສ້າງລະບົບນິເວດທາງວັດທະນະທໍາ ທີ່ຖືປະຊາຊົນເປັນທັງຜູ້ສ້າງ ແລະຜູ້ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກຄຸນຄ່າ ແລະຜົນສຳເລັດທາງວັດທະນະທໍາ. ການເຊື່ອມໂຍງຢ່າງໃກ້ຊິດລະຫວ່າງວັດທະນະທໍາ ກັບການສຶກສາແລະການຝຶກອົບຮົມ, ວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ເສດຖະກິດ, ສິ່ງແວດລ້ອມ ແລະດ້ານອື່ນໆ ຂອງຊີວິດທາງສັງຄົມ ຈະສ້າງພື້ນຖານສໍາລັບການພັດທະນາທີ່ເກື້ອກູນແລະຍືນຍົງ ເຊິ່ງເປັນການຢືນຢັນບົດບາດໃນການດັດສົມ ແລະຊີ້ນໍາຂອງວັດທະນະທໍາໃນການພັດທະນາປະເທດ.

ທີສາມ, ການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳ, ການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນ ແລະການເຊື່ອມໂຍງທາງວັດທະນະທຳສາກົນ.

ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ລະບຸວ່າ ການພັດທະນາອຸດສາຫະກຳວັດທະນະທຳເປັນໜຶ່ງໃນທິດທາງສຳຄັນທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ວັດທະນະທຳເປັນແຮງຂັບເຄື່ອນສຳລັບການພັດທະນາເສດຖະກິດແລະສັງຄົມ. ຈຸດສຸມຂອງທິດທາງນີ້ແມ່ນການສ້າງ ແລະພັດທະນາລະບົບຕ່ອງໂສ້ຄຸນຄ່າທາງວັດທະນະທຳ ແລະຄວາມຄິດສ້າງສັນບົນພື້ນຖານຂອງວິທະຍາສາດ, ເຕັກໂນໂລຊີ, ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ແລະການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນ, ຕັ້ງແຕ່ການສ້າງສັນ ແລະການຜະລິດ ໄປຈົນເຖິງການຈັດຈຳໜ່າຍ ແລະການບໍລິໂພກຜະລິດຕະພັນທາງວັດທະນະທຳ.

ການສົ່ງເສີມການປະຍຸກໃຊ້ເຕັກໂນໂລຊີດິຈິຕອນ, ປັນຍາປະດິດ ແລະ ຂໍ້ມູນຂະໜາດໃຫຍ່ໃນການສ້າງສັນ, ຜະລິດ ແລະເຜີຍແຜ່ວັດທະນະທຳ ບໍ່ພຽງແຕ່ຂະຫຍາຍຂອບເຂດການພັດທະນາວັດທະນະທຳຫວຽດນາມເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການຍົກສູງຄວາມສາມາດໃນການແຂ່ງຂັນຂອງຜະລິດຕະພັນທາງວັດທະນະທຳໃນຕະຫຼາດພາກພື້ນ ແລະສາກົນ. ພ້ອມກັນນັ້ນ ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ກໍ່ໄດ້ກຳນົດຄວາມຕ້ອງການທີ່ຈະສ້າງໂຄບສ້າງພື້ນຖານຂໍ້ມູນທາງວັດທະນະທຳແຫ່ງຊາດ ແລະເວທີດິຈິຕອນຮ່ວມກັນ ເຊິ່ງເປັນການວາງຮາກຖານ ສຳລັບການພັດທະນາວັດທະນະທຳທີ່ສອດຄ່ອງແລະທັນສະໄໝ.

ໃນສະພາບການເຊື່ອມໂຍງສາກົນຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ມະຕິເນັ້ນໜັກເຖິງຄວາມຕ້ອງການທີ່ຈະເປັນເຈົ້າການແລະຕັ້ງໜ້າໃນການເຊື່ອມໂຍງສາກົນດ້ານວັດທະນະທຳ, ໂດຍເຊື່ອມໂຍງການພັດທະນາວັດທະນະທຳກັບການສ້າງ ແລະເຜີຍແຜ່ເຄື່ອງໝາຍການຄ້າແຫ່ງຊາດ. ການສົ່ງອອກຜະລິດຕະພັນ ແລະບໍລິການທາງວັດທະນະທຳທີ່ມີເອກະລັກຂອງຫວຽດນາມ, ຄວບຄູ່ໄປກັບການປະຕິບັດຍຸດທະສາດການສື່ສານ ເພື່ອສົ່ງເສີມພາບພົດຂອງຫວຽດນາມ ແລະປະຊາຊົນຫວຽດນາມສູ່ໂລກ, ຖືເປັນວິທີແກ້ໄຂທີ່ສຳຄັນໃນການເພີ່ມ “ອຳນາດນຸ່ມນວນ” ຂອງຊາດ ແລະ ປະກອບສ່ວນ​ຍົກ​ສູງສະຖານະ​ແລະກຽດສັກສີ​ຂອງ​ຫວຽດນາມ​ໃນ​ເວທີ​ສາກົນ. 

ໃນສະພາບການຂອງການໂລກາພິວັດ, ການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນ ແລະການແຂ່ງຂັນຢ່າງດຸເດືອດເພື່ອຄຸນຄ່າ ແລະອິດທິພົນທາງວັດທະນະທຳ, ມະຕິເລກທີ 80-NQ/TW ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນຖະແຫຼງການທາງການເມືອງ ແລະວັດທະນະທຳ, ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມມຸ່ງໝັ້ນຂອງພັກໃນການເສີມຂະຫຍາຍກຳລັງແຮງທາງວັດທະນະທຳ ແລະປະຊາຊົນຫວຽດນາມ, ສ້າງລະບົບຄຸນຄ່າທີ່ຍືນຍົງ, ປັບປຸງຮາກຖານທາງຈິດວິນຍານຂອງສັງຄົມ ແລະເພີ່ມພູນ “ອຳນາດນຸ່ມນວນ” ຂອງປະເທດ./.