ຄວາມຈຳເປັນໃນການປັບປຸງຍົກສູງຄຸນນະພາບບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ
ໃນສະພາບການຂອງເສດຖະກິດເງິນ

ເສດຖະກິດເງິນ - ເສດຖະກິດຜູ້ສູງອາຍຸ (Silver Economy) ແມ່ນພື້ນຖານເສດຖະກິດທີ່ກວມເອົາກິດຈະກໍາທາງເສດຖະກິດ, ຜະລິດຕະພັນ ແລະບໍລິການທັງໝົດ ທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຜູ້ສູງອາຍຸ. ຜູ້ສູງອາຍຸບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນກຸ່ມຄົນທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການດູແລແລະການປົກປ້ອງເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຊັບພະຍາກອນທີ່ສໍາຄັນໃນພາລະກິດການສ້າງສາ ແລະປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ. ການເອົາໃຈໃສ່ເບິ່ງແຍງດູແລສຸຂະພາບ ແລະການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍທີ່ມີປະສິດທິພາບສໍາລັບຜູ້ສູງອາຍຸ ມີຄວາມໝາຍສຳຄັນດ້ານມະນຸດສະທໍາຢ່າງເລິກເຊິ່ງ, ພ້ອມທັງປະກອບສ່ວນເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດ, ທ່າແຮງ, ປະສົບການ ແລະ ຄວາມຮູ້ຂອງພວກເຂົາໃນການພັດທະນາເສດຖະກິດ, ການເມືອງ, ວັດທະນະທໍາ ແລະ ສັງຄົມຂອງປະເທດ.

ປະຈຸບັນ, ຫວຽດນາມແມ່ນໜຶ່ງໃນປະເທດທີ່ມີປະຊາກອນສູງໄວເພີ່ມຂຶ້ນໄວທີ່ສຸດໃນໂລກ. ຂະບວນການສູງໄວທີ່ວ່ອງໄວນີ້ໄດ້ສະແດງຄວາມຕ້ອງການອັນຮີບດ່ວນໃນການປ່ຽນແປງໃໝ່ ແລະປັບປຸງລະບົບປະກັນສັງຄົມ, ຕະຫຼາດແຮງງານ ແລະ ບໍລິການດ້ານສຸຂະພາບ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບ, ການຟື້ນຟູສຸຂະພາບ ແລະການສະໜັບສະໜູນດ້ານຈິດໃຈສັງຄົມສຳລັບຜູ້ສູງອາຍຸ ໄດ້ດີຍິ່ງຂຶ້ນ.

ປີ 2011 ຫວຽດນາມເຂົ້າສູ່ໄລຍະປະຊາກອນສູງໄວຢ່າງເປັນທາງການ; ໃນປີ 2019, ອັດຕາສ່ວນຂອງຜູ້ສູງອາຍຸກວມເອົາ 11,86% ຂອງປະຊາກອນທັງໝົດ ແລະຄາດວ່າຈະເພີ່ມຂຶ້ນເປັນ 26,1% ພາຍໃນປີ 2049⁽¹⁾. ການເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງໄວວາຂອງອັດຕາສ່ວນຜູ້ສູງອາຍຸໝາຍຄວາມວ່າ ຄວາມຕ້ອງການບໍລິການດູແລແບບຄົບວົງຈອນເພີ່ມຂຶ້ນ. ນີ້ແມ່ນພື້ນຖານສຳຄັນສຳລັບການພັດທະນາບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລສະເພາະທາງຢ່າງພ້ອມພຽງກັນ, ໂດຍຖືວ່າມັນເປັນໜຶ່ງໃນເສົາຄ້ຳໃນການສ້າງ ແລະພັດທະນາລະບົບນິເວດເສດຖະກິດເງິນ.

ການສູງໄວຂອງປະຊາກອນນຳມາເຊິ່ງຄວາມທ້າທາຍ, ແຕ່ກໍ່ເປັນໂອກາດທາງເສດຖະກິດໃໝ່ໆ. ໂຄງສ້າງປະຊາກອນທີ່ປ່ຽນແປງໄປເປັນຮາກຖານສຳລັບການກໍ່ຕົວແລະການພັດທະນາຂອງພາກເສດຖະກິດສະເພາະກຸ່ມ ນັ້ນຄື ເສດຖະກິດເງິນ. ຮູບແບບເສດຖະກິດນີ້ເຊື່ອມໂຍງກັບຄວາມຕ້ອງການ, ຄວາມສາມາດ ແລະ ການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງຜູ້ສູງອາຍຸໃນຊີວິດສັງຄົມ, ໂດຍສຸມໃສ່ການພັດທະນານະໂຍບາຍ, ການພັດທະນາຜະລິດຕະພັນແລະບໍລິການ ເພື່ອໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກພູມປັນຍາ, ປະສົບການຊີວິດ ແລະ ທ່າແຮງດ້ານແຮງງານຂອງຜູ້ສູງອາຍຸ, ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການທີ່ຫຼາກຫຼາຍຫຼາຍຂຶ້ນຂອງພວກເຂົາ. ການເກີດຂຶ້ນແລະການພັດທະນາຂອງເສດຖະກິດເງິນສະທ້ອນໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຫ່ວງໄຍແລະເຄົາລົບຕໍ່ຜູ້ສູງອາຍຸ, ໂດຍຮັບຮູ້ການປະກອບສ່ວນທີ່ສຳຄັນຂອງພວກເຂົາ ແລະຢືນຢັນທ່າແຮງໃນການບໍລິໂພກຂອງພວກເຂົາ. ເສດຖະກິດເງິນບໍ່ພຽງແຕ່ສ້າງຜົນກຳໄລມະຫາສານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງສົ່ງເສີມການກໍ່ຕົວຂອງອຸດສາຫະກຳ ແລະອາຊີບສະເພາະທາງຫຼາຍຢ່າງ, ສ້າງວຽກເຮັດງານທຳໃໝ່ ແລະສ້າງຄວາມຕ້ອງການອັນຮີບດ່ວນ ໃນການສ້າງບຸກຄະລາກອນທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ ແລະເປັນມືອາຊີບ ສຳລັບການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸ. ໃນລະບົບນິເວດທັງໝົດຂອງການບໍລິການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸ, ຊັບພະຍາກອນບຸກຄົນເປັນປັດໄຈສຳຄັນທີ່ກຳນົດຄຸນນະພາບ, ປະສິດທິພາບ ແລະຄວາມສາມາດເຂົ້າເຖິງບໍລິການ. ສຳລັບຫວຽດນາມ, ການພັດທະນາເສດຖະກິດເງິນຍັງຢູ່ໃນໄລຍະເລີ່ມຕົ້ນ, ເຊິ່ງກວມເອົາທັງຄວາມທ້າທາຍ ແລະ ໂອກາດທີ່ສຳຄັນ. ໃນສະພາບການນີ້, ການຍົກລະດັບຄຸນນະພາບຊັບພະຍາກອນບຸກຄົນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸໃນຊຸມຊົນ, ຄວບຄູ່ໄປກັບການລະດົມຊັບພະຍາກອນທາງສັງຄົມຢ່າງມີປະສິດທິພາບ ເພື່ອພັດທະນາບຸກຄະລາກອນ ແລະສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກດ້ານການດູແລສະເພາະທາງ ຈຶ່ງກາຍເປັນບຸລິມະສິດທີ່ສຳຄັນ. ນີ້ບໍ່ເປັນພຽງໜ້າທີ່ຫຼັກຂອງລະບົບການເມືອງເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນຂອງທົ່ວສັງຄົມ, ໂດຍມີຈຸດປະສົງເພື່ອຍົກລະດັບຄຸນນະພາບຊີວິດຂອງຜູ້ສູງອາຍຸ, ປັບປຸງຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມ ແລະ ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການບັນລຸເປົ້າໝາຍການສ້າງປະເທດຊາດທີ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງ ແລະ ປະຊາຊົນຫວຽດນາມທີ່ມີຄວາມສຸກ.

ສະຖານະພາບປັດຈຸບັນຂອງການປັບປຸງຍົກສູງຄຸນນະພາບ
ບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸໃນຫວຽດນາມ 

ຫວຽດນາມຮູ້ດີວ່າ ການສູງໄວຂອງປະຊາກອນແມ່ນທ່າອ່ຽງທີ່ຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໄດ້ ເຊິ່ງທຸກປະເທດຕ້ອງປະເຊີນ ຈຶ່ງໄດ້ອອກນະໂຍບາຍແລະແນວທາງປະຕິບັດຫຼາຍຢ່າງ ເພື່ອຮັບປະກັນການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ, ໂດຍເນັ້ນເປັນພິເສດໃນການສ້າງ ແລະປັບປຸງຍົກສູງຄຸນນະພາບຂອງບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບສະເພາະທາງ. ຫວຽດນາມໄດ້ອອກກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຜູ້ສູງອາຍຸ ເຊິ່ງເປັນການວາງຮາກຖານທາງກົດໝາຍທີ່ສຳຄັນສຳລັບສິດທິຂອງຜູ້ສູງອາຍຸ ລວມທັງສິດໃນການໄດ້ຮັບການດູແລສຸຂະພາບ.

ເພື່ອໃຫ້ບົດບັນຍັດຂອງກົດໝາຍມີຄວາມຊັດເຈນຍິ່ງຂຶ້ນ ຈຶ່ງມີການອອກກົດໝາຍຍ່ອຍຫຼາຍສະບັບ ເຊັ່ນ: ດຳລັດເລກທີ 06/2011/ND-CP, ລົງວັນທີ 14 ມັງກອນ 2011 ຂອງລັດຖະບານ, ເຊິ່ງກຳນົດລາຍລະອຽດແລະຊີ້ນຳການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດມາດຕາບາງສ່ວນຂອງກົດໝາຍວ່າດ້ວຍຜູ້ສູງອາຍຸ; ໜັງສືວຽນເລກທີ 35/2011/TT-BYT, ລົງວັນທີ 15 ຕຸລາ 2011, ຂອງກະຊວງສາທາລະນະສຸກ ວ່າດ້ວຍແນວທາງໃນການດຳເນີການດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ... ລະບຽບຂໍ້ບັງຄັບກ່ຽວກັບການດູແລແລະຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ສູງອາຍຸ, ສະຖານດູແລຜູ້ສູງອາຍຸ; ເນື້ອໃນແລະໜ້າທີ່ຄວາມຮັບຜິດຊອບດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸໃນສະຖານກວດແລະປິ່ນປົວພະຍາດ ເຊັ່ນ: ໂຮງໝໍຜູ້ສູງອາຍຸສູນກາງ (ເຊິ່ງເປັນສະຖານພະຍາບານສະເພາະທາງລະດັບສູງສຸດ), ໂຮງໝໍທົ່ວໄປ, ໂຮງໝໍສະເພາະທາງ (ຍົກເວັ້ນໂຮງໝໍເດັກ ແລະໂຮງໝໍຟື້ນຟູສຸຂະພາບ) ແລະ ໂຮງໝໍແຜນບູຮານທີ່ມີຕຽງ 50 ຕຽງຂຶ້ນໄປ ຕ້ອງຈັດສັນຕຽງຜູ້ປ່ວຍໃນ ແລະຫ້ອງກວດແຍກຕ່າງຫາກ ສຳລັບຜູ້ສູງອາຍຸໃນພະແນກຜູ້ປ່ວຍນອກ ແລະສະຖານີອະນາໄມ... ອີງຕາມຄວາມຕ້ອງການດ້ານການດູແລສຸຂະພາບທີ່ແທ້ຈິງ, ໂຮງໝໍຍັງໄດ້ຮັບການຊຸກຍູ້ໃຫ້ສ້າງຕັ້ງພະແນກເວດຊະສາດຜູ້ສູງອາຍຸ ເມື່ອມີສິ່ງອຳນວຍຄວາມສະດວກ ອຸປະກອນ ແລະ ບຸກຄະລາກອນທີ່ພຽງພໍ. ຂັ້ນຕອນນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມພະຍາຍາມຂອງລັດໃນການສ້າງຂອບນະໂຍບາຍ ແລະໂຄງສ້າງພື້ນຖານດ້ານສາທາລະນະສຸກ ໂດຍມີເປົ້າໝາຍເພື່ອພັດທະນາຊັບພະຍາກອນບຸກຄົນ ແລະບໍລິການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸແບບຄົບວົງຈອນທີ່ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງປະຊາກອນຜູ້ສູງອາຍຸທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງວ່ອງໄວຂອງຫວຽດນາມ.

ຍຸດທະສາດແຫ່ງຊາດວ່າດ້ວຍຜູ້ສູງອາຍຸເຖິງປີ 2035, ວິໄສທັດເຖິງປີ 2045 ເຊິ່ງອອກພາຍໃຕ້ມະຕິທີ 383/QD-TTg ລົງວັນທີ 21 ກຸມພາ 2025 ໂດຍນາຍົກລັດຖະມົນຕີ ກຳນົດເປົ້າໝາຍໄວ້ວ່າ “ເພື່ອສ້າງແລະປັບປຸງບູລະນະລະບົບນະໂຍບາຍກ່ຽວກັບຜູ້ສູງອາຍຸ ທີ່ຄົບຖ້ວນ, ທັນສະໄໝ, ຮອບດ້ານ, ຍືນຍົງ, ຮັບປະກັນຄວາມກ້າວໜ້າແລະຄວາມສະເໝີພາບທາງສັງຄົມ. ເບິ່ງແຍງດູແລແລະປັບປຸງຊີວິດການເປັນຢູ່ທັງດ້ານວັດຖຸ ແລະຈິດໃຈຂອງຜູ້ສູງອາຍຸຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ; ສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທີ່ເອື້ອອຳນວຍໃຫ້ຜູ້ສູງອາຍຸ, ໂດຍສະເພາະຜູ້ທຸກຍາກ, ຜູ້ທີ່ຢູ່ໃນສະພາບຫຍຸ້ງຍາກ ແລະຜູ້ທີ່ອາໄສຢູ່ໃນພື້ນທີ່ທີ່ມີສະພາບເສດຖະກິດ-ສັງຄົມທີ່ຫຍຸ້ງຍາກເປັນພິເສດ ສາມາດເຂົ້າເຖິງບໍລິການທາງສັງຄົມຂັ້ນພື້ນຖານ, ໂດຍສະເພາະການດູແລສຸຂະພາບ, ການຟື້ນຟູສຸຂະພາບ ແລະ ການຊ່ວຍເຫຼືອທາງສັງຄົມ...”. ໜຶ່ງໃນໜ້າທີ່ແລະວິທີແກ້ໄຂທີ່ສຳຄັນທີ່ເນັ້ນໜັກໃນຍຸດທະສາດນີ້ແມ່ນ “ການຍົກສູງຄວາມສາມາດຂອງພະນັກງານ ລັດຖະກອນ ແລະ ຜູ້ຮ່ວມມືທີ່ເຮັດວຽກໃນການຊ່ວຍເຫຼືອຜູ້ສູງອາຍຸ”. ເນື້ອໃນນີ້ໄດ້ຮັບການຫັນເປັນຮູບປະທຳ ໂດຍຜ່ານການສຸມໃສ່ການຝຶກອົບຮົມ ແລະການນຳລຸງສ້າງຄວາມສາມາດຂອງພະນັກງານດ້ານການຊ່ວຍເຫຼືອທາງສັງຄົມ ແລະການຟື້ນຟູສຸຂະພາບ; ເສີມສ້າງທັກສະດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ ໃຫ້ແກ່ພະນັກງານ ລັດຖະກອນ ພາລະກອນທີ່ເຮັດວຽກງານສັງຄົມ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຍຸດທະສາດນີ້ຍັງລະບຸຂໍ້ກຳນົດສຳລັບການຈັດຝຶກອົບຮົມ ແລະການປະຊຸມປະຕິບັດການຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ, ການພັດທະນາຖັນແຖວຄູຝຶກສອນສຳລັບທ້ອງຖິ່ນຕ່າງໆ, ສົ່ງເສີມການຮ່ວມມື ແລະການປະສານງານກັບມະຫາວິທະຍາໄລທາງການແພດແລະເພສັດຊະກຳ ໃນການຝຶກອົບຮົມທ່ານໝໍ ແລະ ພັດທະນາທັກສະຂອງພະນັກງານການແພດ ແລະພະນັກງານທີ່ຊ່ວຍດູແລຜູ້ສູງອາຍຸ.

ເພື່ອປະຕິບັດແຜນນະໂຍບາຍແລະແນວທາງທີ່ຖືກຕ້ອງເຫຼົ່ານີ້, ວຽກງານການປັບປຸງຄຸນນະພາບຊັບພະຍາກອນບຸກຄົນສຳລັບການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸໃນຫວຽດນາມ ໄດ້ຮັບຄວາມເອົາໃຈໃສ່ມາໂດຍຕະຫຼອດ ແລະ ໄດ້ບັນລຸຜົນສຳເລັດເບື້ອງຕົ້ນທີ່ສຳຄັນ. ຖັນແຖວບຸກຄະລາກອນດ້ານນີ້ມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍເພີ່ມຂຶ້ນເລື້ອຍໆ, ປະກອບມີຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານຜູ້ສູງອາຍຸ (ທ່ານໝໍ, ພະຍາບານ) ໃນໂຮງໝໍ; ຜູ້ດູແລທີ່ບໍ່ຊ່ຽວຊານ; ອາສາສະໝັກໃນຊຸມຊົນ; ພະນັກງານທີ່ໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມຂັ້ນພື້ນຖານ ໃນສະຖານດູແລຜູ້ສູງອາຍຸເອກະຊົນ. ນອກຈາກນັ້ນ, ພະນັກງານທາງການແພດໃນລະດັບຮາກຖານ, ລວມທັງຜູ້ທີ່ເຮັດວຽກໃນສະຖານີອະນາໄມຕາແສງ, ສຸກສາລາບ້ານ ແລະ ຜູ້ຮ່ວມງານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸໃນຊຸມຊົນໂດຍກົງ ກໍ່ໄດ້ຮັບການພັດທະນາຄວາມຮູ້ ແລະທັກສະຂັ້ນພື້ນຖານຫຼາຍຂຶ້ນ, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການຂະຫຍາຍເຄືອຂ່າຍການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ.

ສິ່ງທີ່ໜ້າສັງເກດຄື ມີການຈັດຕັ້ງພະແນກເວດຊະສາດຜູ້ສູງອາຍຸຂຶ້ນ ໃນມະຫາວິທະຍາໄລທາງການແພດແລະເພສັດຊະສາດ ຫຼາຍແຫ່ງທົ່ວປະເທດ ແລະມີການບັນຈຸຫຼັກສູດການຝຶກອົບຮົມດ້ານເວດຊະສາດຜູ້ສູງອາຍຸສຳລັບນັກສຶກສາແພດທົ່ວໄປ ແລະນັກສຶກສາປະລິນຍາໂທ ໄວ້ໃນຫຼັກສູດການຮຽນການສອນໃນຊຸມປີມໍ່ໆມານີ້. ນີ້ແມ່ນກ້າວທີ່ສຳຄັນທີ່ຊ່ວຍວາງຮາກຖານເບື້ອງຕົ້ນສຳລັບການສ້າງ ແລະພັດທະນາບຸກຄະລາກອນຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ, ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຕົວຈິງ.

ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ຊັບພະຍາກອນບຸກຄົນດ້ານການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸໃນຫວຽດນາມຍັງມີຈຳກັດ ທັງດ້ານປະລິມານແລະຄຸນນະພາບ. ປະຈຸບັນຍັງບໍ່ມີການຈັດຕັ້ງກຸ່ມບຸກຄະລາກອນດູແລຜູ້ສູງອາຍຸຢ່າງເປັນທາງການ, ບໍ່ມີລະຫັດວິຊາຊີບສະເພາະ ແລະບໍ່ມີຫຼັກສູດຝຶກອົບຮົມຢ່າງເປັນທາງການໃນລະດັບມັດທະຍົມກາງ, ວິທະຍາໄລ ຫຼືມະຫາວິທະຍາໄລ. ສິ່ງນີ້ນຳໄປສູ່ການຂາດແຄນບຸກຄະລາກອນໃນສາຂາການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸຢ່າງຮຸນແຮງ. ຈຳນວນແພດໝໍ, ພະຍາບານ ແລະ ພະນັກງານການແພດທີ່ຊ່ຽວຊານດ້ານເວດຊະສາດຜູ້ສູງອາຍຸ ຍັງມີໜ້ອຍຫຼາຍ, ບໍ່ພຽງພໍຕໍ່ຄວາມຕ້ອງການທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນຂອງປະເທດທີ່ມີປະຊາກອນສູງອາຍຸເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງໄວຄືກັບຫວຽດນາມ.  

ໃນລະດັບຮາກຖານ, ພະນັກງານສາທາລະນະສຸກປະຈຳຕາແສງ ແລະໝູ່ບ້ານ, ຜູ້ຮ່ວມມືດ້ານປະຊາກອນ, ນັກສັງຄົມສົງເຄາະ ແລະອາສາສະໝັກຈຳນວນຫຼາຍ ບໍ່ໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມທີ່ພຽງພໍໃນດ້ານຜູ້ສູງອາຍຸ, ການຟື້ນຟູສະມັດຖະພາບ, ໂພຊະນາການ, ຈິດຕະວິທະຍາຜູ້ສູງອາຍຸ ຫຼືທັກສະການສື່ສານກັບຜູ້ສູງອາຍຸ. ຄວາມເປັນຈິງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຄົນສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ມີສ່ວນຮ່ວມໃນການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸຍັງເຮັດວຽກໂດຍອີງໃສ່ປະສົບການສ່ວນຕົວຢ່າງເປັນທຳມະຊາດ, ຂາດພື້ນຖານທາງວິຊາຊີບ ແລະ ບົດບາດແລະຕຳແໜ່ງຂອງພວກເຂົາບໍ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບຢ່າງເໝາະສົມຈາກສັງຄົມ. ໃນຂະນະດຽວກັນ, ຜູ້ດູແລມັກຈະເຮັດວຽກພາຍໃຕ້ຄວາມກົດດັນທາງຈິດໃຈສູງແລະໜັກໜ່ວງ, ແຕ່ຂາດກົນໄກການສະໜັບສະໜູນ ສົ່ງຜົນໃຫ້ມີອັດຕາການລາອອກສູງ ແລະຂາດແຄນບຸກຄະລາກອນຢ່າງຮ້າຍແຮງ.

ອຸປະສັກໃຫຍ່ທີ່ສຸດໃນການປັບປຸງຄຸນນະພາບບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸໃນປະຈຸບັນຄື ຄວາມຈຳກັດຂອງວຽກງານການຝຶກອົບຮົມ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ວຽກງານການຝຶກອົບຮົມພະຍາບານຜູ້ສູງອາຍຸໃນຫວຽດນາມຍັງ "ບໍ່ໄດ້ມາດຕະຖານ". ໄລຍະເວລາການຝຶກອົບຮົມມີຈຳກັດ, ມາດຕະຖານຜົນຜະລິດບໍ່ໄດ້ຮັບການເອົາໃຈໃສ່ຢ່າງພຽງພໍ, ເອກະສານການສອນສ່ວນໃຫຍ່ມີພື້ນຖານມາຈາກຫຼັກສູດຂອງແພດທົ່ວໄປ, ຂາດຄວາມຊ່ຽວຊານໃນດ້ານຈິດຕະວິທະຍາ, ສະລີລະວິທະຍາ ແລະ ພະຍາທິສະພາບທີ່ສັບສົນສະເພາະຂອງຜູ້ສູງອາຍຸ. ນອກຈາກນີ້ ຍັງບໍ່ມີຫຼັກສູດການຝຶກອົບຮົມມາດຕະຖານລະດັບຊາດສະເພາະດ້ານການພະຍາບານຜູ້ສູງອາຍຸ; ຈຳນວນສະຖານຝຶກອົບຮົມສະເພາະທາງມີໜ້ອຍ ແລະຂາດແຄນຄູສອນທີ່ມີຄຸນວຸດທິສູງ ເພື່ອດຳເນີນການຝຶກອົບຮົມ. ດັ່ງນັ້ນ, ການຂາດແຄນບຸກຄະລາກອນສະເພາະທາງຈຶ່ງເພີ່ມຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ, ສ້າງແຮງກົດດັນຢ່າງຫຼາຍຕໍ່ບຸກຄະລາກອນທີ່ມີຢູ່ ແລະສົ່ງຜົນກະທົບໂດຍກົງຕໍ່ຄຸນນະພາບການບໍລິການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸໃນຊຸມຊົນ ແລະສະຖານພະຍາບານສະເພາະທາງ.

ວິທີແກ້ໄຂເພື່ອປັບປຸງຍົກສູງຄຸນນະພາບບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ
ໃນສະພາບການຂອງການພັດທະນາເສດຖະກິດເງິນໃນຫວຽດນາມ

ເພື່ອປັບຕົວໃຫ້ເຂົ້າກັບແນວໂນ້ມ, ຈັບເອົາໂອກາດ ແລະສົ່ງເສີມການພັດທະນາເສດຖະກິດເງິນ, ຫວຽດນາມຈຳເປັນຕ້ອງສຸມໃສ່ການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດວິທີແກ້ໄຂພື້ນຖານດັ່ງຕໍ່ໄປນີ້:

ທີໜຶ່ງ, ຈຳເປັນຕ້ອງຍົກສູງຄວາມຮັບຮູ້ຂອງຊຸມຊົນ ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງສັງຄົມ ກ່ຽວກັບການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸ, ຕະຫຼອດຈົນຄວາມສຳຄັນຂອງວິຊາຊີບການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸໃນຊີວິດສະໄໝໃໝ່. ການລວມເອົາເນື້ອໃນການສຶກສາກ່ຽວກັບການເຄົາລົບ, ການດູແລ ແລະການຕອບແທນບຸນຄຸນຜູ້ສູງອາຍຸ ເຂົ້າໄວ້ໃນຫຼັກສູດການຮຽນການສອນໃນໂຮງຮຽນ, ສົມທົບກັບສື່ມວນຊົນ ຈະຊ່ວຍສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທາງສັງຄົມທີ່ເປັນມິດ ແລະໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບບົດບາດຂອງຜູ້ສູງອາຍຸ. ຍູ້ແຮງວຽກງານການໂຄສະນາ ແລະການໃຫ້ກຽດແກ່ພະນັກງານດູແລຜູ້ສູງອາຍຸ, ຜ່ານນັ້ນຢືນຢັນວ່າວິຊາຊີບການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸເປັນອາຊີບທີ່ສຳຄັນ, ມີມະນຸດສະທຳ ແລະ ມີສ່ວນຊ່ວຍສ້າງປະໂຫຍດທີ່ແທດຈິງຕໍ່ສັງຄົມ.

ການພັດທະນາ ແລະການກຳນົດມາດຕະຖານວິຊາຊີບບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸເທື່ອລະກ້າວ ຈະຊ່ວຍໃຫ້ຫວຽດນາມສາມາດຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນສະພາບການຂອງປະຊາກອນສູງໄວ ໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ. ສິ່ງນີ້ບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນພື້ນຖານໃຫ້ແກ່ການຮັບປະກັນຄຸນນະພາບການດູແລຢ່າງຮອບດ້ານທັງດ້ານຮ່າງກາຍແລະຈິດໃຈ ຂອງຜູ້ສູງອາຍຸເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປີດໂອກາດໃຫ້ກາຍເປັນຂະແໜງອາຊີບທີ່ມີທ່າແຮງໃນການສ້າງວຽກເຮັດງານທຳຫຼາຍລ້ານຕຳແໜ່ງ, ຊຸກຍູ້ການພັດທະນາລະບົບບໍລິການສັງຄົມ ແລະປະກອບສ່ວນໂດຍກົງຕໍ່ການເຕີບໂຕທາງເສດຖະກິດ-ສັງຄົມຂອງປະເທດ.

ທີສອງ, ຈຳເປັນຕ້ອງປັບປຸງບູລະນະນະໂຍບາຍ ແລະຂອບກົດໝາຍສຳລັບການສ້າງ ແລະພັດທະນາບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ. ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຕົວຈິງ, ຫວຽດນາມຈຳເປັນຕ້ອງເລັ່ງສ້າງຍຸດທະສາດການພັດທະນາເສດຖະກິດເງິນທີ່ເໝາະສົມກັບສະພາບການ ແລະລັກສະນະສະເພາະຂອງປະຊາກອນ ໂດຍສຸມໃສ່ການພັດທະນາບຸກຄະລາກອນດ້ານເວດຊະສາດຜູ້ສູງອາຍຸ ແລະຜູ້ຊ່ຽວຊານດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ. ແຜນຍຸດທະສາດນີ້ຕ້ອງເປັນໄລຍະຍາວ, ມີລັກສະນະບຸກທະລຸ ແລະເຊື່ອມໂຍງຢ່າງໃກ້ຊິດກັບການປັບປຸງລະບົບກົດໝາຍ ພ້ອມກັບການລົງທຶນທີ່ເຂັ້ມແຂງໃນການຝຶກອົບຮົມສະເພາະທາງ. ເສດຖະກິດເງິນບໍ່ພຽງແຕ່ຮັບໃຊ້ການເຕີບໂຕທາງເສດຖະກິດເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງເປັນເຄື່ອງມືຂອງລັດໃນການປະຕິບັດໜ້າທີ່ທາງສັງຄົມ ແລະ ຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພທາງສັງຄົມຂອງຜູ້ສູງອາຍຸ. ຈຳເປັນຕ້ອງມີຄວາມມຸ່ງໝັ້ນທາງດ້ານການເມືອງສູງ, ພ້ອມກັບການເພີ່ມຄວາມຮັບຮູ້ໃນບັນດາຜູ້ກຳນົດນະໂຍບາຍ ແລະຜູ້ບໍລິຫານທຸກລະດັບກ່ຽວກັບການອອກນະໂຍບາຍ ແລະການຈັດຕັ້ງປະຕິບັດນະໂຍບາຍແຮງງານ, ການຈ້າງງານແລະປະກັນສັງຄົມຢ່າງມີປະສິດທິພາບ ເພື່ອປັບຕົວເຂົ້າກັບປະຊາກອນສູງໄວໃນໄລຍະໃໝ່ນີ້.

ໜຶ່ງໃນໜ້າທີ່ສຳຄັນຄືການທົບທວນ, ເພີ່ມເຕີມ ແລະ ປັບປຸງຂອບກົດໝາຍທີ່ກ່ຽວຂ້ອງ, ພ້ອມທັງພັດທະນາກົນໄກ ແລະນະໂຍບາຍສະເພາະກ່ຽວກັບເງິນເດືອນ, ເງິນອຸດໜູນ ແລະສະຫວັດດີການທີ່ເໝາະສົມ ເພື່ອດຶງດູດແລະຮັກສາບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ, ໂດຍສະເພາະໃນລະດັບຮາກຖານ ແລະໃນດ້ານເວດຊະສາດປ້ອງກັນ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ລັດຈຳເປັນຕ້ອງປັບປຸງຂອບກົດໝາຍທີ່ສົມບູແບບ ເພື່ອຊຸກຍູ້ການຫັນເປັນສັງຄົມ, ດຶງດູດອົງການຈັດຕັ້ງແລະບຸກຄົນ ໃຫ້ລົງທຶນໃນການພັດທະນາສະຖານດູແລຜູ້ສູງອາຍຸ ແລະສະຖານພະຍາບານທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ, ເພື່ອເພີ່ມຄວາມຫຼາກຫຼາຍຂອງປະເພດບໍລິການດູແລໃນບ້ານແລະຊຸມຊົນ, ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການທີ່ນັບມື້ນັບຫຼາກຫຼາຍຂອງຜູ້ສູງອາຍຸໄດ້ດີຂຶ້ນ.

ທີສາມ, ການສ້າງມາດຕະຖານວິຊາຊີບສຳລັບພະນັກງານດູແລຜູ້ສູງອາຍຸ ມີຄວາມສຳຄັນຫຼາຍ ຕໍ່ການຍົກລະດັບການເປັນມືອາຊີບ ຂອງບຸກຄະລາກອນໃນຂົງເຂດນີ້. ການພັດທະນາມາດຕະຖານວິຊາຊີບເປັນສິ່ງຈຳເປັນເພື່ອກຳນົດມາດຖານ, ພາລະບົດບາດ, ໜ້າທີ່, ຂອບເຂດເຄື່ອນໄຫວ ແລະ ເນື້ອໃນການຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບສຳລັບພະນັກງານດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸຢ່າງຊັດເຈນ. ມາດຕະຖານວິຊາຊີບນີ້ຄວນກຳນົດຄຸນສົມບັດ, ຄວາມສາມາດ ແລະ ຄຸນທຳທາງຈະລິຍະທຳທີ່ຈຳເປັນສຳລັບຜູ້ດູແລຢ່າງສະເພາະເຈາະຈົງ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງດ້ານບໍລິການສຸຂະພາບທີ່ເພີ່ມຂຶ້ນໃນສະພາບການຂອງປະຊາກອນສູງໄວ.

ຜູ້ທີ່ໃຫ້ການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸຕ້ອງມີຄວາມເຂົ້າໃຈຢ່າງໜັກແໜ້ນດ້ານຄວາມຮູ້ທາງການແພດຂັ້ນພື້ນຖານຢ່າງດີ ເພື່ອຮັບປະກັນສຸຂະພາບແລະຄວາມປອດໄພຂອງຄົນເຈັບ ລວມທັງການກວດສຸຂະພາບ ແລະຕິດຕາມອາການຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ, ການຄຸ້ມຄອງດ້ານໂພຊະນາການ, ການຄຸ້ມຄອງຢາ ແລະ ເຕັກນິກການດູແລຂັ້ນພື້ນຖານ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ນອກເໜືອຈາກຄວາມຮູ້ທາງການແພດແລ້ວ, ທັກສະດ້ານມະນຸດສຳພັນທັງດ້ານສະຕິປັນຍາ ແລະອາລົມກໍ່ມີຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງ ຕໍ່ການປັບປຸງຄຸນນະພາບບໍລິການ ເຊ່ນ ການສື່ສານຢ່າງມີປະສິດທິພາບ, ການຄຸ້ມຄອງທາງດ້ານອາລົມ ແລະ ການສະແດງຄວາມເຫັນອົກເຫັນໃຈຕໍ່ຜູ້ສູງອາຍຸ. ອາຊີບການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸຕ້ອງການຄວາມມຸ່ງໝັ້ນທາງຈັນຍາບັນທີ່ເຂັ້ມແຂງ, ຄວາມສຸດອົກສຸດໃຈ, ຄວາມຊື່ສັດ ແລະ ຄວາມຮັກໃນວຽກງານ ເນື່ອງຈາກວຽກງານທີ່ໜັກ, ມີຄວາມກົດດັນສູງ ແລະ ອາດຈະນຳໄປສູ່ຄວາມອິດເມື່ອຍທາງຮ່າງກາຍ ແລະ ຈິດໃຈໄດ້ງ່າຍ.

ການກຳນົດມາດຕະຖານວິຊາຊີບພ້ອມຂໍ້ກຳນົດສະເພາະດ້ານຄຸນສົມບັດ, ທັກສະ ແລະ ຄຸນລັກສະນະ ບໍ່ພຽງແຕ່ຊ່ວຍຍົກລະດັບຄວາມເປັນມືອາຊີບຂອງບຸກຄະລາກອນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງສ້າງຮາກຖານສຳລັບການສ້າງບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງ, ມີຄວາມສາມາດໃນການໃຫ້ບໍລິການທີ່ຄົບຖ້ວນ ແລະ ມີປະສິດທິພາບ ເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການທີ່ຫຼາກຫຼາຍຂອງຜູ້ສູງອາຍຸ.

ທີສີ່, ເພີ່ມທະວີວຽກງານການຝຶກອົບຮົມສະເພາະທາງດ້ານເວດຊະສາດຜູ້ສູງອາຍຸ ແລະການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ. ບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການຝຶກອົບຮົມຢ່າງເລິກເຊິ່ງໃນຂົງເຂດສະເພາະຕ່າງໆ ລວມທັງການດູແລດ້ານຮ່າງກາຍ, ການດູແລສຸຂະພາບຈິດ ແລະການສະໜັບສະໜູນກິດຈະກຳໃນຊີວິດປະຈຳວັນ. ດັ່ງນັ້ນ, ຈຶ່ງຈຳເປັນຕ້ອງຄົ້ນຄວ້າແລະພັດທະນາໂຄງການ ແລະຫຼັກສູດການຝຶກອົບຮົມດ້ານການດູແລ ແລະຟື້ນຟູສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ ຢ່າງເປັນລະບົບ ແລະເປັນວິທະຍາສາດ, ພ້ອມທັງເນັ້ນໜັກທັກສະດ້ານວຽກງານສັງຄົມສົງເຄາະ ເພື່ອສະໜັບສະໜູນກຸ່ມຄົນພິເສດນີ້. ເນື້ອໃນການຝຶກອົບຮົມຕ້ອງເປັນມາດຕະຖານ, ປະສົມປະສານທິດສະດີແລະການປະຕິບັດຢ່າງໃກ້ຊິດ, ຮັບປະກັນຄວາມເໝາະສົມກັບລັກສະນະສຸຂະພາບກາຍ ແລະສຸຂະພາບຈິດ ແລະ ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການທີ່ຫຼາກຫຼາຍຂອງຜູ້ສູງອາຍຸ.

ມະຫາວິທະຍາໄລແລະວິທະຍາໄລການແພດຈຳເປັນຕ້ອງຂະຫຍາຍຫຼັກສູດການຝຶກອົບຮົມດ້ານເວດຊະສາດຜູ້ສູງອາຍຸ, ວຽກງານສັງຄົມສົງເຄາະ ແລະ ການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຄວນຈັດຫຼັກສູດຝຶກອົບຮົມໄລຍະສັ້ນ ແລະໂຄງການພັດທະນາທັກສະສຳລັບບຸກຄະລາກອນທີ່ກຳລັງເຮັດວຽກຢູ່ໃນຂະແໜງການນີ້; ຄວນເນັ້ນໜັກການຝຶກອົບຮົມສະເພາະທາງ ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າພະນັກງານມີຄວາມຮູ້ ແລະທັກສະທີ່ຈຳເປັນໃນການສະໜັບສະໜູນທັງສຸຂະພາບກາຍ ແລະສຸຂະພາບຈິດຂອງຜູ້ສູງອາຍຸ. ນອກຈາກນັ້ນ, ຍັງຈຳເປັນຕ້ອງສົ່ງເສີມໃຫ້ບຸກຄະລາກອນໃນຂະແໜງການພະຍາບານ ແລະການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸເຂົ້າຮ່ວມໂຄງການຝຶກອົບຮົມຢ່າງສະໝ່ຳສະເໝີ, ເພີ່ມທະວີການແລກປ່ຽນປະສົບການສາກົນ, ປະກອບສ່ວນເຂົ້າໃນການປັບປຸງຄຸນນະພາບບໍລິການດູແລ ແລະ ຄ່ອຍໆສ້າງສະພາບແວດລ້ອມການເຮັດວຽກທີ່ມີມາດຕະຖານສູງ ເຊິ່ງຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການທີ່ນັບມື້ນັບຫຼາກຫຼາຍຂອງຜູ້ສູງອາຍຸ.

ທີຫ້າ, ພັດທະນານະໂຍບາຍເພື່ອຊ່ວຍເຫຼືອທາງການເງິນ, ການປະກັນສຸຂະພາບ ແລະ ການປະກັນສັງຄົມ ເພື່ອໃຫ້ໝັ້ນໃຈວ່າ ບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ ຈະມີສະຫວັດດີການແລະລາຍໄດ້ທີ່ໝັ້ນຄົງ. ການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸແມ່ນຂົງເຂດພິເສດສະເພາະທີ່ຕ້ອງໃຊ້ຄວາມທຸ່ມເທໃນການເຮັດວຽກສູງ, ມີຄວາມກົດດັນສູງ ແລະ ມັກປະເຊີນກັບຄວາມສ່ຽງຕໍ່ພະຍາດຕິດຕໍ່ ແລະອັນຕະລາຍຈາກອາຊີບ. ຖ້າຫາກປາສະຈາກຄວາມຮູ້, ທັກສະ, ຄວາມຮັກໃນງານ, ຄວາມທຸ່ມເທ, ຄວາມອົດທົນ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບ, ພະນັກງານກໍ່ຍາກທີ່ຈະຢູ່ກັບບໍລິສັດໃນໄລຍະຍາວ. ດັ່ງນັ້ນ, ການອອກແບບ ແລະ ການປະກາດໃຊ້ນະໂຍບາຍເພື່ອສະໜັບສະໜູນທາງການເງິນ, ກົນໄກປະກັນສຸຂະພາບ, ປະກັນສັງຄົມ ແລະລະບົບຄ່າຕອບແທນທີ່ເໝາະສົມ ຈຶງເປັນສິ່ງຈຳເປັນຮີບດ່ວນເພື່ອສົ່ງເສີມ, ຮັກສາ ແລະພັດທະນາບຸກຄະລາກອນທີ່ມີຄຸນນະພາບສູງໃນຂະແໜງການນີ້.

ຄຽງຄູ່ກັບການຮັບປະກັນຂອງລັດນັ້ນ, ຍັງມີຄວາມຈຳເປັນທີ່ຈະຕ້ອງຂະຫຍາຍກົນໄກການລະດົມທາງສັງຄົມ ເພື່ອດຶງດູດຊັບພະຍາກອນຈາກພາກເອກະຊົນໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນການພັດທະນາບໍລິການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸ. ນີ້ເປັນທັງວິທີແກ້ໄຂເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນພາລະງົບປະມານ ແລະຊ່ວຍໃຫ້ປະເພດຂອງບໍລິການມີຄວາມຫຼາກຫຼາຍຫຼາຍຂຶ້ນ, ພ້ອມກັນນັ້ນກໍ່ສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງການຍອມຮັບ ແລະການຊົມເຊີຍຂອງສັງຄົມ ຕໍ່ການປະກອບສ່ວນທີ່ສຳຄັນຂອງບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ ຕໍ່ການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມຢ່າງຍືນຍົງ.

ທີຫົກ, ຊຸກຍູ້ການປະຍຸກໃຊ້ວິທະຍາສາດ ແລະເຕັກໂນໂລຊີໃນການຝຶກອົບຮົມ, ການດູແລສຸຂະພາບ ແລະການຕິດຕາມສຸຂະພາບຂອງຜູ້ສູງອາຍຸ, ໂດຍມີຈຸດປະສົງເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນພາລະວຽກງານຂອງພະນັກງານ ພ້ອມທັງປັບປຸງປະສິດທິພາບການເຮັດວຽກ ແລະຄຸນນະພາບຂອງບໍລິການດູແລຢ່າງຄົບຖ້ວນ ແລະເປັນສ່ວນບຸກຄົນ. ການປະຍຸກໃຊ້ວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີສະໄໝໃໝ່ ເຊັ່ນ ບັນທຶກທາງການແພດເອເລັກໂຕຣນິກ, ການກວດສຸຂະພາບອອນໄລນ໌, ການກວດແລະປິ່ນປົວພະຍາດ ແລະການໃຫ້ຄຳປຶກສາອອນໄລນ໌ ເຖິງວ່າຈະບໍ່ສາມາດທົດແທນບົດບາດສຳຄັນຂອງມະນຸດໃນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບໄດ້, ແຕ່ກໍ່ເປັນເຄື່ອງມືທີ່ມີປະສິດທິພາບ ເຊິ່ງຊ່ວຍໃຫ້ພະນັກງານສາທາລະສຸກເຮັດວຽກໄດ້ຢ່າງມີປະສິດທິພາບຫຼາຍຂຶ້ນ, ຕັດສິນໃຈໄດ້ຖືກຕ້ອງຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະ ຮັບປະກັນການດູແລຜູ້ສູງອາຍຸຢ່າງທັນການແລະຮອບຄອບ.

ຈາກການວິເຄາະຂ້າງເທິງສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ເພື່ອເປັນເຈົ້າການໃນການຮັບມືກັບກະແສເສດຖະກິດເງິນ, ຫວຽດນາມຈຳເປັນຕ້ອງພັດທະນາ ແລະຜັນຂະຫຍາຍລະບົບນະໂຍບາຍລະດັບຊາດທີ່ກ່ຽວຂ້ອງກັບຜູ້ສູງອາຍຸຢ່າງວ່ອງໄວ ໂດຍເຊື່ອມໂຍງກັບທິດທາງການພັດທະນາຢ່າງຍືນຍົງ. ການພັດທະນາບຸກຄະລາກອນດ້ານການດູແລສຸຂະພາບຜູ້ສູງອາຍຸ, ທັງໃນຊຸມຊົນແລະໃນສະຖານພະຍາບານສະເພາະທາງ, ຕ້ອງໄດ້ຮັບການໃຫ້ຄວາມສຳຄັນໃນດ້ານຂະໜາດ, ຄຸນນະພາບ ແລະ ລະດັບຄວາມຊ່ຽວຊານ. ໃນສະພາບການຂອງໂຄງສ້າງປະຊາກອນທີ່ປ່ຽນແປງຢ່າງໄວວາ, ເມື່ອ “ຍຸກຄຳ” ຂອງປະຊາກອນຄ່ອຍໆ ສິ້ນສຸດລົງ ແລະສັງຄົມກຳລັງເຂົ້າສູ່ໄລຍະຜູ້ສູງອາຍຸ, ລັດ ວິສາຫະກິດ ແລະສັງຄົມໂດຍລວມ ຈຳເປັນຕ້ອງໃຊ້ໂອກາດຈາກເສດຖະກິດເງິນຢ່າງມີປະສິດທິພາບ.

ດ້ວຍການຮຽນຮູ້ຈາກປະສົບການຂອງປະເທດທີ່ກ້າວໜ້າກວ່າ, ພ້ອມກັນນັ້ນການຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດວິທີແກ້ໄຂຕ່າງໆ ດ້ານການກຳນົດມາດຕະຖານການຝຶກອົບຮົມ, ການພັດທະນານະໂຍບາຍຈູງໃຈທີ່ເໝາະສົມ, ການປັບປຸງກອບກົດໝາຍໃຫ້ສົມບູນແບບ, ການສົ່ງເສີມການປະຍຸກໃຊ້ວິທະຍາສາດແລະເຕັກໂນໂລຊີ, ຫວຽດນາມສາມາດປ່ຽນຄວາມທ້າທາຍຂອງປະຊາກອນສູງໄວໃຫ້ກາຍເປັນແຮງຂັບເຄື່ອນໃໝ່ ສຳລັບການພັດທະນາເສດຖະກິດເງິນ, ປະກອບສ່ວນຍົກລະດັບຄຸນນະພາບຊີວິດ ແລະຄວາມສຸກຂອງຜູ້ສູງອາຍຸ, ແລະ ປະກອບສ່ວນໃນທາງບວກຕໍ່ການພັດທະນາທີ່ຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງແລະຍືນຍົງຂອງປະເທດ./.

-------------------------------------

 (1) ເບິ່ງ: ກົມໃຫຍ່ສະຖິຕິ “ການຄາດຄະເນປະຊາກອນຫວຽດນາມສຳລັບໄລຍະປີ 2019-2069”, ຮ່າໂນ້ຍ, 11-2020, https://vietnam.unfpa.org/sites/default/files/pubpdf/sach_dan_so_va_du_bao_dan_so_a4_vn_2106.pdf