ປະສົບການສາກົນກ່ຽວກັບການປ່ຽນແປງໃໝ່ ການພົວພັນການຜະລິດ ໃນຍຸກດິຈິຕອນ

ປະສົບການສາກົນສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ການປັບການພົວພັນການຜະລິດນັ້ນ ບໍ່ຄວນຕາມຫຼັງກຳລັງການຜະລິດ ແຕ່ຕ້ອງໄດ້ດຳເນີນຢ່າງເປັນເຈົ້າການ, ນຳໜ້າ ມີບົດບາດໃນການຊີ້ນຳ ແລະກຳນົດທິດທາງ. ຂ້າງລຸ່ມນີ້ແມ່ນປະສົບການບາງຢ່າງຈາກຫຼາຍປະເທດທີ່ອາດຈະໃຫ້ຂໍ້ມູນທີ່ສຳຄັນໃນການປັບປຸງການພົວພັນການຜະລິດໃຫ້ສົມບູນແບບໃນຍຸກດິຈິຕອນ.

ຈີນ: ລັດເປັນຜູ້ຊີ້ນຳເສດຖະກິດດິຈິຕອນ ແລະ ຄວບຄຸມການພົວພັນການຜະລິດທີ່ດຳເນີນການບົນແພລດຟອມດິຈິຕອນ.

ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 2019, ຈີນເປັນປະເທດທຳອິດທີ່ຮັບຮູ້ຢ່າງເປັນທາງການວ່າ ຂໍ້ມູນເປັນປັດໄຈການຜະລິດຍຸດທະສາດ ໂດຍໃຫ້ຄວາມສຳຄັນເທົ່າທຽມກັບທີ່ດິນ, ແຮງງານ, ທຶນ ແລະ ເຕັກໂນໂລຊີ. ນີ້ຖືເປັນຈຸດປ່ຽນທາງທິດສະດີທີ່ສຳຄັນ ເຊິ່ງກຳນົດແນວທາງໃນການພັດທະນາເສດຖະກິດດິຈິຕອນ ຕາມຮູບແບບການນຳພາຂອງລັດ. ຈິດໃຈນີ້ໄດ້ຮັບການຫັນເປັນນິຕິກຳຜ່ານຍຸດທະສາດລະດັບຊາດຫຼາຍຊຸດ ເຊັ່ນ "ອິນເຕີເນັດບວກ", "ເມດອິນຈີນ 2025" ແລະ "ແຜນດິຈິຕອນຂອງຈີນ 2035".

ອີກປະເດັນທີ່ໜ້າສົນໃຈຄື ການລວມເອົາການພົວພັນແຮງງານບົນແພລດຟອມດິຈິຕອນເຂົ້າມາຢູ່ພາຍໃຕ້ຂອບເຂດຂອງກົດໝາຍຢ່າງເປັນທາງການ. ສານປະຊາຊົນສູງສຸດຂອງຈີນ ໄດ້ອອກຄຳພິພາກສາໃຫ້ທຸລະກິດແພລດຟອມດິຈິຕອນ ຕ້ອງຮັບປະກັນຄ່າແຮງງານຂັ້ນຕ່ຳ, ຈຳກັດຊົ່ວໂມງເຮັດວຽກທີ່ເໝາະສົມ ແລະໃຫ້ມີປະກັນສັງຄົມສຳລັບຄົນຂັບລົດຮັບສົ່ງຜູ້ໂດຍສານ. ສິ່ງນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ຈີນເປັນໜຶ່ງໃນປະເທດນຳໜ້າໃນການຍອມຮັບອັດຕະພາບໃໝ່ໃນການພົວພັນການຜະລິດ ແລະສ້າງຂອບການຄຸ້ມຄອງແຮງງານທີ່ເໝາະສົມກັບການດຳເນີນງານຕົວຈິງຂອງແພລດຟອມດິຈິຕອນ.

ບົດຮຽນທີ່ໄດ້ຮຽນຮູ້ຈາກຈີນປະກອບມີ: ຄວາມຈຳເປັນໃນການສ້າງຂອບກົດໝາຍທີ່ເໝາະສົມແລະທັນທ່ວງທີ ເພື່ອກຳນົດກຳມະສິດຂໍ້ມູນ ແລະກົນໄກການຄຸ້ມຄອງຂໍ້ມູນ; ກຳນົດພັນທະແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບທາງສັງຄົມ ຂອງວິສາຫະກິດແພລດຟອມ ໃຫ້ຊັດເຈນ; ຂະຫຍາຍຂອບເຂດຂອງກົດໝາຍແຮງງານໃຫ້ກວມເອົາຮູບແບບການຈ້າງງານທີ່ບໍ່ແມ່ນແບບດັ້ງເດີມໃນເສດຖະກິດດິຈິຕອນ.

ເກົາຫຼີໃຕ້: ການພັດທະນາລະບົບດິຈິຕອນທີ່ເຊື່ອມໂຍງກັບການຄຸ້ມຄອງແຮງງານທີ່ຍືດຫຍຸ່ນ.

ພາຍໃຕ້ແຜນຍຸດທະສາດດິຈິຕອນໃໝ່ (2020-2025), ລັດຖະບານເກົາຫຼີໃຕ້ໄດ້ກຳນົດທິດທາງການພັດທະນາລະບົບຂໍ້ມູນສາທາລະນະ ເປັນໂຄງສ້າງພື້ນຖານຍຸດທະສາດ ເພື່ອຊຸກຍູ້ການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະດິດສ້າງ ໃນພາກເອກະຊົນ. ການເປີດໃຫ້ເຂົ້າເຖິງຖານຂໍ້ມູນລະດັບຊາດ ແລະ ການຮັບຮອງກົນໄກການເຂົ້າເຖິງຢ່າງເທົ່າທຽມກັນໄດ້ວາງຮາກຖານສຳລັບການເຕີບໂຕຢ່າງເຂັ້ມແຂງຂອງບໍລິສັດເລີ່ມຕົ້ນດິຈິຕອນ ແລະບໍລິການນະວັດຕະກຳທີ່ຂັບເຄື່ອນດ້ວຍຂໍ້ມູນ.

ຈຸດເດັ່ນອີກຈຸດໜຶ່ງແມ່ນ ການຮັບຮອງທາງກົດໝາຍສຳລັບຜູ້ເຮັດວຽກບົນແພລດຟອມ ລວມມີກຸ່ມຕ່າງໆ ເຊັ່ນ ຜູ້ສົ່ງຂອງ, ຜູ້ສ້າງເນື້ອຫາ ແລະ ຄົນຂັບລົດຮັບສົ່ງຜູ້ໂດຍສານ. ລັດກຳນົດໃຫ້ມີການປະກັນສັງຄົມ ແລະຜັນຂະຫຍາຍປະຕິບັດມາດຕະການຄຸ້ມຄອງທາງສັງຄົມອື່ນໆ ສຳລັບແຮງງານກຸ່ມນີ້. ໃນເວລາດຽວກັນ, ເກົາຫຼີໃຕ້ໄດ້ສ້າງ "ແພລດຟອມແລກປ່ຽນວຽກເຮັດງານທຳດິຈິຕອນສາທາລະນະ" ເຊິ່ງເປັນແພລດຟອມທີ່ລັດດຳເນີນການເພື່ອປະສານງານການສະໜອງແລະຄວາມຕ້ອງການດ້ານແຮງງານດິຈິຕອນ, ຕິດຕາມກວດກາສະພາບການເຮັດວຽກ, ການຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພໃນການເຮັດວຽກ ແລະ ການເພີ່ມຄວາມໂປ່ງໃສໃນຂະບວນການຈັດສັນວຽກເຮັດງານທຳ.

ບົດຮຽນທີ່ໄດ້ຈາກເກົາຫຼີໃຕ້ແມ່ນ ຄວາມຈຳເປັນໃນການພັດທະນາລະບົບປະກັນໄພທີ່ຍືດຫຍຸ່ນ ເຊິ່ງສາມາດຄອບຄຸມກຸ່ມແຮງງານນອກລະບົບ, ໃນຂະນະດຽວກັນກໍ່ສ້າງຖານຂໍ້ມູນວຽກງານທຳດິຈິຕອນ ເພື່ອເຊື່ອມຕໍ່ແລະຄຸ້ມຄອງແຮງງານໃນສະພາບແວດລ້ອມດິຈິຕອນ.

ເອສໂຕເນຍ: ລັດດິຈິຕອນ ແລະຄວາມໂປ່ງໃສໃນການພົວພັນການຜະລິດຜ່ານຂໍ້ມູນ

ເອສໂຕເນຍແມ່ນຕົວຢ່າງສຳຄັນຂອງລັດດິຈິຕອນສົມບູນແບບ, ບ່ອນທີ່ການພົວພັນການຜະລິດສ່ວນໃຫຍ່, ຕັ້ງແຕ່ການກຳມະສິດ, ແຮງງານ ຈົນເຖິງການທຸລະກຳ ລ້ວນໄດ້ຮັບການປ່ຽນເປັນດິຈິຕອນ ແລະດຳເນີນການບົນແພລດຟອມຂໍ້ມູນເປີດ. ໂຄງສ້າງພື້ນຖານດິຈິຕອນສ່ວນກາງທີ່ເອີ້ນວ່າ "X-Road" ຊ່ວຍໃຫ້ຖານຂໍ້ມູນສາທາລະນະ ແລະເອກະຊົນສາມາດເຊື່ອມຕໍ່ແລະປະຕິສຳພັນກັນ ຜ່ານລະບົບລະບຸຕົວຕົນທາງເອເລັກໂຕຣນິກພຽງລະບົບດຽວ ເຊິ່ງຊ່ວຍຫຼຸດຜ່ອນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການເຮັດທຸລະກຳ ແລະ ກຳຈັດຕົວກາງທາງການບໍລິຫານສ່ວນໃຫຍ່.

ລັກສະນະເດັ່ນຢ່າງໜຶ່ງຂອງຮູບແບບລັດດິຈິຕອນຂອງເອສໂຕເນຍແມ່ນ ລັດຖະບານບໍ່ພຽງແຕ່ສົ່ງເສີມການຫັນເປັນດິຈິຕອນເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ຍັງໃຫ້ຄວາມສຳຄັນຢ່າງຍິ່ງຕໍ່ການຄວບຄຸມຂໍ້ມູນຂອງປະຊາຊົນອີກນຳ. ແຕ່ລະບຸກຄົນມີສິດທີ່ຈະຮູ້ວ່າ ໃຜເຂົ້າເຖິງຂໍ້ມູນຂອງຕົນ, ເວລາໃດ ແລະ ເພື່ອຈຸດປະສົງຫຍັງ; ພ້ອມກັນນັ້ນ, ເຂົາເຈົ້າມີສິດທີ່ຈະປະຕິເສດຫຼືປ້ອງກັນການໃຊ້ຂໍ້ມູນຂອງຕົນ ໂດຍບໍ່ມີເຫດຜົນອັນຊອບທຳ. ວິທີເຂົ້າເຖິງນີ້ໄດ້ສ້າງຮູບແບບການພົວພັນການຜະລິດດິຈິຕອນທີ່ຕັ້ງຂຶ້ນບົນຫຼັກການຂອງຄວາມໂປ່ງໃສ, ການເຮັດໃຫ້ຂໍ້ມູນເປັນປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ການກະຈາຍອຳນາດຂໍ້ມູນໄປຍັງປະຊາຊົນ.

ບົດຮຽນທີ່ໄດ້ຈາກຮູບແບບຂອງເອສໂຕເນຍ ເນັ້ນຢ້ຳເຖິງຄວາມຈຳເປັນໃນການເລັ່ງພັດທະນາລັດຖະບານດິຈິຕອນ, ເລັ່ງລັດການອອກກົດໝາຍຂໍ້ມູນ ແລະກົດໝາຍຄຸ້ມຄອງຂໍ້ມູນສ່ວນບຸກຄົນ ໃຫ້ສຳເລັດ ແລະ ບັງຄັບໃຊ້ໂດຍໄວ ແລະພັດທະນາໂຄງສ້າງພື້ນຖານຂໍ້ມູນທີ່ເຊື່ອມຕໍ່ກັນໄປພ້ອມໆກັນ. ນີ້ແມ່ນອົງປະກອບຫຼັກໃນການຮັບປະກັນຄວາມໂປ່ງໃສ, ຄວາມຍຸຕິທຳ ແລະ ປະສິດທິພາບໃນການປະສານງານການພົວພັນການຜະລິດໃນສະພາບການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນ.

ເຢຍລະມັນ: ຄວາມເຫັນດີເປັນເອກະພາບທາງສັງຄົມ ແລະ ການປະສານງານສາມຝ່າຍໃນການຜະລິດດິຈິຕອນ

ເຢຍລະມັນເປັນຜູ້ບຸກເບີກໃນການເຊື່ອມໂຍງການພັດທະນາອຸດສາຫະກໍາດິຈິຕອນກັບການປະຕິຮູບການພົວພັນການຜະລິດຕາມຮູບແບບ "ເສດຖະກິດສັງຄົມ - ຕະຫຼາດ". ຜ່ານໂຄງການອຸດສາຫະກໍາ 4.0, ເຢຍລະມັນບໍ່ພຽງແຕ່ສຸມໃສ່ການລົງທຶນໃນໂຄງສ້າງພື້ນຖານທາງເຕັກໂນໂລຢີ ແລະລະບົບອັດຕະໂນມັດເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງປະຕິຮູບການພົວພັນດ້ານແຮງງານ ແລະ ກົນໄກການເຈລະຈາຕໍ່ລອງທາງສັງຄົມໄປພ້ອມໆກັນ ເພື່ອປັບໃຫ້ເຂົ້າກັບວິທີການຜະລິດດິຈິຕອນ. ຮູບແບບ "ສາມຫຼ່ຽມນະວັດຕະກໍາ" ເຊິ່ງປະກອບດ້ວຍພາກລັດ, ວິສາຫະກິດ ແລະ ສະຖາບັນຄົ້ນຄວ້າ ເຮັດໜ້າທີ່ເປັນກົນໄກການປະສານງານທີ່ຄົບຊຸດໃນດ້ານເຕັກໂນໂລຢີ, ບຸກຄະລາກອນ ແລະ ສະຖາບັນທາງກົດໝາຍ. ພາຍໃນຂອບນີ້, ສະຫະພາບແຮງງານແລະສະມາຄົມທຸລະກິດທີ່ສຳຄັນ ດຳເນີນການເຈລະຈາຕໍ່ລອງຮ່ວມກັນ ເພື່ອປັບໂຄງສ້າງສະພາບການເຮັດວຽກ, ສະຫວັດດີການ ແລະ ການແຈກຢາຍຜົນປະໂຫຍດໃນດ້ານຕ່າງໆເຊັ່ນ: ການຜະລິດອັດສະລິຍະ, ໂລຈິສະຕິກດິຈິຕອນ ແລະ ການຜະລິດທີ່ຂັບເຄື່ອນດ້ວຍຂໍ້ມູນ. ໃນເວລາດຽວກັນ, ລັດຖະບານເຢຍລະມັນຍັງໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຂໍ້ມູນຂະໜາດໃຫຍ່ ເພື່ອເພີ່ມປະສິດທິພາບລະບົບສະຫວັດດີການສັງຄົມ ແລະ ປະສານງານໂຄງການຝຶກອົບຮົມໃໝ່ ຊ່ວຍໃຫ້ກຳລັງແຮງງານແບບດັ້ງເດີມປັບຕົວເຂົ້າກັບສະພາບແວດລ້ອມການຜະລິດທີ່ມີລະບົບອັດຕະໂນມັດ ແລະປັນຍາປະດິດເພີ່ມຫຼາຍຂຶ້ນ.

ບົດຮຽນທີ່ໄດ້ຈາກຮູບແບບຂອງເຢຍລະມັນນັ້ນແມ່ນຄວາມຈຳເປັນໃນການສ້າງກົນໄກການປະສານງານສາມຝ່າຍ (ລັດ - ວິສາຫະກິດ - ຜູ້ອອກແຮງງານ) ໃນສະພາບແວດລ້ອມດິຈິຕອນ; ການເຊື່ອມໂຍງຍຸດທະສາດການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນກັບການປະຕິຮູບສະຫວັດດີການສັງຄົມ ແລະ ນະໂຍບາຍການຝຶກອົບຮົມໃໝ່ທີ່ຄົບຊຸດ ເພື່ອຫຼຸດຜ່ອນຄວາມສ່ຽງຂອງການກີດກັນ ແລະເສີມຂະຫຍາຍການລວມເອົາສັງຄົມຂອງຂະບວນການຫັນເປັນດິຈິຕອນ.

ປະສົບການຈາກບັນດາປະເທດຜູ້ບຸກເບີກສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ:

ກ່ອນອື່ນໝົດ, ການພົວພັນການຜະລິດໃນຍຸກດິຈິຕອນບໍ່ສາມາດປັບປ່ຽນໄດ້ໂດຍບໍ່ຕັ້ງໃຈ. ຄວາມເປັນເຈົ້າການຂອງລັດ ພ້ອມດ້ວຍສະຖາບັນທາງກົດໝາຍນຳໜ້າ ເປັນເງື່ອນໄຂເບື້ອງຕົ້ນສໍາລັບການນໍາພາ, ແທນທີ່ຈະໄລ່ຕາມການຫັນປ່ຽນຢ່າງວ່ອງໄວຂອງກໍາລັງການຜະລິດດິຈິຕອນ. ນະໂຍບາຍຈຳເປັນຕ້ອງມີວິໄສທັດຍຸດທະສາດ ແລະ ຄວາມສາມາດໃນການປັບຕົວຢ່າງຍືດຫຍຸ່ນໃຫ້ເຂົ້າກັບຮູບແບບໃໝ່ຂອງການກຳມະສິດ, ການຈັດຕັ້ງ ແລະ ການແຈກຢາຍ.

ຕໍ່ມາ, ກອບກົດໝາຍແບບດັ້ງເດີມ ເຊິ່ງກຳນົດຂຶ້ນພາຍໃນສະພາບການຂອງການພົວພັນການຜະລິດສະໄໝໃໝ່ ຍັງບໍ່ທັນຕໍ່ການປ່ຽນແປງຢ່າງໄວວາທີ່ເກີດຈາກການປ່ຽນແປງທາງດິຈິຕອນ. ການເກີດຂຶ້ນຂອງຂໍ້ມູນ, ອັລກໍຣິທຶມ ແລະ ແພລດຟອມດິຈິຕອນ ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີ “ກົດເກນໃໝ່” ສຳລັບເສດຖະກິດຂໍ້ມູນ, ລວມທັງສິດກຳມະສິດແລະການຄຸ້ມຄອງຂໍ້ມູນ, ຄວາມຮັບຜິດຊອບຂອງທຸລະກິດແພລດຟອມ ແລະ ກອບກົດໝາຍສຳລັບຮູບແບບແຮງງານທີ່ບໍ່ແມ່ນແບບດັ້ງເດີມ.

ສຸດທ້າຍ, ບົດບາດຂອງລັດຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການກຳນົດໃໝ່ໃຫ້ເປັນ “ລັດຜູ້ສ້າງສັນດິຈິຕອນ”. ລັດບໍ່ພຽງແຕ່ມີບົດບາດດ້ານຄວບຄຸມດູແລເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງກາຍເປັນໜ່ວຍງານທີ່ສ້າງໂຄງສ້າງພື້ນຖານດິຈິຕອນ, ປົກປ້ອງກຸ່ມເປາະບາງ ແລະ ຮັບປະກັນການແຈກຢາຍຢ່າງເປັນທຳ ໃນຂະບວນການປັບໂຄງສ້າງການພົວພັນການຜະລິດອີກນຳ.

ຂໍ້ສະເໜີແນະນະໂຍບາຍ ແລະທິດທາງການພັດທະນາບາງປະການ

ການປັບໂຄງສ້າງການພົວພັນການຜະລິດບໍ່ພຽງແຕ່ເປັນວິທີແກ້ໄຂທາງດ້ານເຕັກນິກ ຫຼືການບໍລິຫານເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງເປັນຄວາມຕ້ອງການດ້ານການປັບໂຄງສ້າງພື້ນຖານເພື່ອຮັບປະກັນຄວາມເໝາະສົມ, ຄວາມເຂົ້າກັນໄດ້ ແລະ ທິດທາງການພັດທະນາແບບຍືນຍົງຂອງເສດຖະກິດໃນຍຸກດິຈິຕອນ.

ການສ້າງສະຖາບັນຂໍ້ມູນ ແລະ ການກຳນົດສິດກຳມະສິດ ໃນພື້ນທີ່ດິຈິຕອນ.

ເມື່ອຂໍ້ມູນກາຍເປັນປັດໄຈການຜະລິດຫຼັກໃນເສດຖະກິດດິຈິຕອນ, ການສ້າງສະຖາບັນຂໍ້ມູນທີ່ທັນສະໄໝແມ່ນຄວາມຕ້ອງການອັນຮີບດ່ວນ ໃນການສ້າງຮູບແບບໃໝ່ ຂອງການພົວພັນການຜະລິດ ທີ່ສອດຄ່ອງກັບລັກສະນະຂອງກຳລັງການຜະລິດທີ່ປ່ຽນແປງໄປຢ່າງໄວວາ. ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ລະບົບກົດໝາຍໃນປະຈຸບັນຍັງບໍ່ສົມບູນໃນການລະບຸ, ການຈັດປະເພດ ແລະ ການຄວບຄຸມຊັບສິນຂໍ້ມູນຢ່າງຄົບຖ້ວນ. ເພື່ອສ້າງພື້ນຖານທາງກົດໝາຍທີ່ໝັ້ນຄົງ ສຳລັບເສດຖະກິດຂໍ້ມູນ, ຈຳເປັນຕ້ອງພັດທະນາເອກະສານທາງກົດໝາຍສະເພາະທາງ ທີ່ມີມູນຄ່າທາງກົດໝາຍສູງກ່ຽວກັບຊັບສິນຂໍ້ມູນ, ໃນນັ້ນ ກຳນົດລະບົບອຳນາດໃນຂົງເຂດດິຈິຕອນຢ່າງຈະແຈ້ງ ເຊັ່ນ ສິດກຳມະສິດ (ສິດໃນການເປັນເຈົ້າຂອງ), ສິດໃນການນຳໃຊ້ ແລະ ສິດໃນການຖ່າຍໂອນຂໍ້ມູນຂອງໜ່ວຍງານຕ່າງໆ ໂດຍເຊື່ອມໂຍງກັບການພັດທະນາກົນໄກໃນການໃຫ້ສິດ, ການກຳນົດລາຄາ ແລະການກວດສອບການໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຂໍ້ມູນບົນພື້ນຖານຂອງຫຼັກການຄວາມໂປ່ງໃສ, ຄວາມເປັນທຳ ແລະ ຄວາມຮັບຜິດຊອບ. ການສົ່ງເສີມກົນໄກການແບ່ງປັນຂໍ້ມູນ ລະຫວ່າງພາກລັດ ແລະ ເອກະຊົນແບບມີເງື່ອນໄຂ, ຄວບຄູ່ກັບການຮັບປະກັນຄວາມປອດໄພຂອງຂໍ້ມູນສ່ວນບຸກຄົນ ຈະຊ່ວຍເພີ່ມປະສິດທິພາບໃນການໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຊັບພະຍາກອນຂໍ້ມູນ ແລະ ຈຳກັດຄວາມສ່ຽງຂອງການກະຈຸກຕົວຂອງຂໍ້ມູນບົນແພລດຟອມເຕັກໂນໂລຊີຂະໜາດໃຫຍ່ພຽງບາງແຫ່ງ. ເສດຖະກິດທີ່ຂັບເຄື່ອນດ້ວຍຂໍ້ມູນຈະພັດທະນາໄປໃນທິດທາງທີ່ໂປ່ງໃສ, ເປັນທຳ ແລະຍືນຍົງໄດ້ ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອສິດທິໃນຂໍ້ມູນໄດ້ຮັບການບັນຍັດແລະຄຸ້ມຄອງຢ່າງຖືກຕ້ອງເໝາະສົມເທົ່ານັ້ນ.

ການປັບກົດໝາຍແຮງງານໃຫ້ເໝາະສົມກັບຮູບແບບແຮງງານໃໝ່

ການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວຂອງເສດຖະກິດດິຈິຕອນໄດ້ເຮັດໃຫ້ເກີດຮູບແບບແຮງງານໃໝ່ໆ ເຊັ່ນ: ແຮງງານບົນແພລດຟອມດິຈິຕອນ ຫຼືແຮງງານດິຈິຕອນຂ້າມຊາຍແດນ ເຊິ່ງເປັນຮູບແບບການດຳເນີນກິດຈະກຳແຮງງານທີ່ແຕກຕ່າງຈາກຮູບແບບການພົວພັນແຮງງານແບບດັ້ງເດີມ. ກົດລະບຽບແຮງງານໃນປະຈຸບັນສ່ວນໃຫຍ່ຂຶ້ນກັບການພົວພັນສອງຝ່າຍ ລະຫວ່າງຜູ້ອອກແຮງງານແລະນາຍຈ້າງ ທີ່ຈັດຕັ້ງຂຶ້ນໃນລັກສະນະແບບດັ້ງເດີມ, ເຊິ່ງເຜີຍໃຫ້ເຫັນຂໍ້ຈຳກັດ ແລະຂໍ້ບົກຜ່ອງບາງຢ່າງ. ໃນຄວາມເປັນຈິງ, ແຮງງານຈຳນວນຫຼາຍດຳເນີນງານໃນແພລດຟອມດິຈິຕອນມີຮູບແບບເຮັດວຽກທີ່ຍືດຫຍຸ່ນ, ມີການຜູກພັນທາງສະຖາບັນໜ້ອຍກວ່າ.

ສິ່ງນີ້ຈຳເປັນຕ້ອງມີການພັດທະນາກົດລະບຽບທີ່ມີຂອບເຂດກວ້າງຂວາງກວ່າເກົ່າ. ກົດລະບຽບທີ່ຄວບຄຸມກິດຈະກຳແຮງງານບົນແພລດຟອມດິຈິຕອນ ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການອອກແບບຄວບຄູ່ໄປກັບກົນໄກປະກັນສັງຄົມທີ່ຍືດຫຍຸ່ນ ເຊິ່ງບໍ່ຂຶ້ນກັບການພົວພັນແຮງງານທີ່ໝັ້ນຄົງ. ຮູບແບບນີ້ຊ່ວຍໃຫ້ຜູ້ອອກແຮງງານສາມາດປະກອບສ່ວນ ແລະ ໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດຈາກລະບົບປະກັນສັງຄົມຕາມຫຼັກການ "ການປະກອບສ່ວນ-ຜົນປະໂຫຍດ" ທີ່ສອດຄ່ອງກັນແລະຍືດຫຍຸ່ນໄດ້. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ຈຳເປັນຕ້ອງມີການຄົ້ນຄວ້າກ່ຽວກັບຮູບແບບໃໝ່ຂອງການເຈລະຈາຕໍ່ລອງຮ່ວມກັນ ທີ່ເໝາະສົມກັບສະພາບແວດລ້ອມແຮງງານດິຈິຕອນ ເຊິ່ງສາມຝ່າຍຄື: ຜູ້ອອກແຮງງານ, ຜູ້ປະກອບການແພລດຟອມດິຈິຕອນ ແລະ ລູກຄ້າ, ພ້ອມກັນເຂົ້າຮ່ວມໃນກົນໄກເພື່ອປະສານງານຜົນປະໂຫຍດ ແລະສະພາບການເຮັດວຽກ. ນີ້ແມ່ນບາດກ້າວທີ່ສຳຄັນໃນການຮັບປະກັນຄວາມສະເໝີພາບທາງສັງຄົມ, ຄວາມປອດໄພໃນການເຮັດວຽກ ແລະ ຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງກຳລັງແຮງງານພາຍໃນໂຄງສ້າງການຜະລິດໃໝ່.

ການປ່ຽນແປງໃໝ່ການພົວພັນແຈກຢາຍໃນເສດຖະກິດດິຈິຕອນ

ໃນເສດຖະກິດດິຈິຕອນ, ມູນຄ່າເພີ່ມຖືກສ້າງຂຶ້ນຫຼາຍຂຶ້ນເລື້ອຍໆ ຜ່ານຂໍ້ມູນ, ການເຊື່ອມຕໍ່ ແລະການປະຕິສຳພັນທາງດິຈິຕອນ, ແທນທີ່ຈະອີງໃສ່ແຮງງານໂດຍກົງ ຫຼືທຶນທາງກາຍະພາບແບບດັ້ງເດີມພຽງຢ່າງດຽວ. ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ກົນໄກການແຈກຢາຍຜົນປະໂຫຍດໃນປະຈຸບັນຍັງອີງໃສ່ກຳມະສິດທາງວັດຖຸ, ໃນຂະນະທີ່ມູນຄ່າດິຈິຕອນສ່ວນໃຫຍ່ກະຈຸກຕົວຢູ່ໃນກຸ່ມຜູ້ທີ່ຄວບຄຸມຂໍ້ມູນ ແລະ ດຳເນີນງານແພລດຟອມດິຈິຕອນ. ສິ່ງນີ້ເຮັດໃຫ້ຊ່ອງຫວ່າງລະຫວ່າງຜົນປະໂຫຍດຂອງຜູ້ສ້າງມູນຄ່າ (ຜູ້ໃຊ້, ພະນັກງານແພລດຟອມ) ແລະຜູ້ເປັນເຈົ້າຂອງມູນຄ່າ (ເຈົ້າຂອງແພລດຟອມ, ບໍລິສັດເຕັກໂນໂລຢີ) ກວ້າງຂວາງຂຶ້ນ. ເພື່ອປັບຄວາມສຳພັນດ້ານການແຈກຢາຍຜົນປະໂຫຍດໃນສະພາບການໃໝ່, ຈຳເປັນຕ້ອງສ້າງກົນໄກການແບ່ງປັນມູນຄ່າຂໍ້ມູນເທື່ອລະກ້າວ ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າ ຜູ້ສ້າງຂໍ້ມູນ ລວມທັງຜູ້ໃຊ້ແລະພະນັກງານແພລດຟອມ ຈະໄດ້ຮັບສ່ວນແບ່ງຜົນປະໂຫຍດຕາມອັດຕາສ່ວນຈາກຂະບວນການໃຊ້ປະໂຫຍດຈາກຂໍ້ມູນເຫຼົ່ານີ້. ນອກຈາກນັ້ນ, ຈຳເປັນຕ້ອງຄົ້ນຄວ້າແລະນຳໃຊ້ເຄື່ອງມືທາງກົດໝາຍທີ່ເໝາະສົມ ເຊັ່ນ ການເກັບພາສີແພລດຟອມຂ້າມຊາຍແດນ, ການຈັດຕັ້ງຖານພາສີໃໝ່ໂດຍອີງໃສ່ມູນຄ່າດິຈິຕອນ ແລະ ການສົ່ງເສີມຮູບແບບທຸລະກິດ ແລະອົງກອນທີ່ອີງໃສ່ກຳມະສິດລວມໝູ່ກ່ຽວກັບຂໍ້ມູນ, ຕົວຢ່າງເຊັ່ນ ສະຫະກອນຂໍ້ມູນ ຫຼື ແພລດຟອມຊຸມຊົນ.

ການກຳນົດບົດບາດຂອງລັດ

ການດັດປັບການພົວພັນການຜະລິດໃນຍຸກດິຈິຕອນບໍ່ປະສົບຄວາມສຳເລັດຫາກປາສະຈາກບົດບາດນຳພາ, ການປະສານງານ ແລະການຄຸ້ມຄອງຂອງລັດ. ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ບົດບາດນີ້ຈຳເປັນຕ້ອງໄດ້ຮັບການກຳນົດໃໝ່ ໂດຍປ່ຽນຈາກຮູບແບບການບໍລິຫານແລະການຄວບຄຸມ ໄປສູ່ຮູບແບບ "ລັດສ້າງສັນດິຈິຕອນ".  ລັດສ້າງສັນດິຈິຕອນບໍ່ພຽງແຕ່ສຸມໃສ່ການອອກກົດໝາຍ ແລະກອບກົດໝາຍເທົ່ານັ້ນ, ແຕ່ຍັງຄວນເປັນເຈົ້າການໃນການລົງທຶນ ແລະພັດທະນາໂຄງສ້າງພື້ນຖານດິຈິຕອນຫຼັກ ເຊິ່ງລວມມີ ຂໍ້ມູນເປີດ, ສູນຂໍ້ມູນແຫ່ງຊາດ, ລະບົບລະບຸຕົວຕົນເອເລັກໂຕຣນິກ ແລະ ຄວາມປອດໄພທາງໄຊເບີ ໂດຍຖືວ່າສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ເປັນໂຄງສ້າງພື້ນຖານທີ່ຈຳເປັນ, ຄ້າຍຄືກັບໄຟຟ້າ, ຖະໜົນຫົນທາງ, ໂຮງຮຽນ ແລະ ໂຮງໝໍໃນໄລຍະອຸດສາຫະກຳກ່ອນໜ້າ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ລັດຖະບານດິຈິຕອນຕ້ອງໄດ້ຮັບການພັດທະນາໃຫ້ສົມບູນແບບໃນລັກສະນະທີ່ການເຊື່ອມໂຍງ, ການດຳເນີນງານໃນເວລາຈິງ, ຄວາມໂປ່ງໃສໃນຂະບວນການ ແລະ ການເພີ່ມປະສິດທິພາບການບໍລິການສາທາລະນະອອນລາຍ ເພື່ອແນໃສ່ປັບປຸງປະສິດທິພາບ ແລະຫຼຸດຜ່ອນຄ່າໃຊ້ຈ່າຍໃນການເຮັດທຸລະກຳທາງສັງຄົມ. ນອກຈາກນັ້ນ, ລັດຈຳເປັນຕ້ອງມີບົດບາດນຳພາໃນການປົກປ້ອງກຸ່ມຄົນທີ່ມີຄວາມສ່ຽງໃນສະພາບແວດລ້ອມດິຈິຕອນ, ຄວບຄຸມຜົນກະທົບທາງລົບຂອງຕະຫຼາດດິຈິຕອນ ແລະ ສົ່ງເສີມການແຂ່ງຂັນທີ່ເປັນທຳ ລະຫວ່າງໜ່ວຍງານພາຍໃນປະເທດ ແລະຕ່າງປະເທດ. ການຈັດຕັ້ງສູນປະສານງານການຫັນເປັນດິຈິຕອນລະຫວ່າງຂະແໜງການ ຈະຊ່ວຍປັບປຸງຄວາມສາມາດໃນການຄາດຄະເນ ແລະການຕອບສະໜອງນະໂຍບາຍຕໍ່ບັນຫາທີ່ເກີດຂຶ້ນໃໝ່, ພ້ອມທັງຮັບປະກັນຄວາມຄົບຊຸດແລະຄວາມສອດຄ່ອງໃນການປັບຕົວຂອງສະຖາບັນດິຈິຕອນ.

ການປ່ຽນແປງໃໝ່ລະບົບການສຶກສາ ແລະການຝຶກອົບຮົມໃຫ້ເໝາະສົມກັບກຳລັງການຜະລິດດິຈິຕອນ

ກຳລັງການຜະລິດດິຈິຕອນບໍ່ສາມາດພັດທະນາໄດ້ຫາກປາສະຈາກຊັບພະຍາກອນບຸກຄົນທີ່ມີທັກສະດ້ານດິຈິຕອນ, ການຄິດດ້ານເຕັກໂນໂລຢີ ແລະຄວາມສາມາດໃນການຮຽນຮູ້ທີ່ຍືດຫຍຸ່ນ. ຢ່າງໃດກໍ່ຕາມ, ລະບົບການສຶກສາແລະການຝຶກອົບຮົມໃນປະຈຸບັນຍັງຄົງອອກແບບມາເພື່ອຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງການຜະລິດແບບດັ້ງເດີມເປັນຫຼັກ ຈຶ່ງຍັງບໍ່ທັນໄດ້ປັບຕົວໃຫ້ເຂົ້າກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງເສດຖະກິດດິຈິຕອນຢ່າງແທ້ຈິງ. ໃນໄລຍະຕໍ່ໄປ, ຈຳເປັນຕ້ອງມີການປັບໂຄງສ້າງລະບົບການສຶກສາດ້ານອາຊີວະສຶກສາ ແລະມະຫາວິທະຍາໄລຢ່າງຄົບຖ້ວນ, ໂດຍສຸມໃສ່ການສ້າງຂອບທັກສະດິຈິຕອນລະດັບຊາດ, ການປັບປຸງຫຼັກສູດການຝຶກອົບຮົມໃຫ້ສອດຄ່ອງກັບການເຊື່ອມໂຍງເຕັກໂນໂລຢີ, ການຮຽນຮູ້ແບບສະຫະວິທະຍາ ແລະການຮຽນຮູ້ຕະຫຼອດຊີວິດ. ການພັດທະນາຮູບແບບ "ການສຶກສາແບບເປີດ" ປະສົມປະສານກັບແພລດຟອມການຮຽນຮູ້ອອນໄລນ໌ ແລະ ກົນໄກການຮັບຮອງທີ່ຍືດຫຍຸ່ນ ຈະຊ່ວຍສົ່ງເສີມການຍົກລະດັບທັກສະຢ່າງວ່ອງໄວສຳລັບຜູ້ອອກແຮງງານ ແລະສະໜັບສະໜູນການປ່ຽນສາຍອາຊີບໃນສະພາບການຂອງເຕັກໂນໂລຊີທີ່ປ່ຽນແປງຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ.

ນອກຈາກນັ້ນ, ຈຳເປັນຕ້ອງເສີມສ້າງກົນໄກການຮ່ວມມືລະຫວ່າງໂຮງຮຽນ, ວິສາຫະກິດ, ສະຖາບັນຄົ້ນຄວ້າ ແລະ ມະຫາວິທະຍາໄລ ເພື່ອຮັບປະກັນວ່າ ການຝຶກອົບຮົມເຊື່ອມໂຍງກັບການຜະລິດຕົວຈິງ ເຊິ່ງຈະຊ່ວຍສ້າງກຳລັງແຮງງານທີ່ຕອບສະໜອງຄວາມຕ້ອງການຂອງວິສາຫະກິດໃນຍຸກດິຈິຕອນໄດ້ທັນທີ. ໂດຍສະເພາະ, ບັນດາກຸ່ມທີ່ມີຄວາມສ່ຽງ ເຊັ່ນ ແມ່ຍິງ, ຊົນເຜົ່າສ່ວນນ້ອຍ, ຜູ້ສູງອາຍຸແລະຜູ້ພິການ ຄວນໄດ້ຮັບບຸລິມະສິດໃນການເຂົ້າເຖິງໂຄງການຝຶກອົບຮົມທັກສະດິຈິຕອນ ເພື່ອຫຼຸດຄວາມສ່ຽງທີ່ຈະຖືກປັດເຂ່ຍອອກຈາກຂະບວນການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນຂອງຊາດ.

ທົດລອງແລະຜັນຂະຫຍາຍຮູບແບບການພົວພັນການຜະລິດດິຈິຕອນເປັນນິຕິກຳ.

ໃນສະພາບການຂອງເຕັກໂນໂລຊີດິຈິຕອນທີ່ພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວ, ແຕ່ລະບົບກົດໝາຍບໍ່ສາມາດຕາມໃຫ້ທັນໄດ້ທັນທີ, ການອະນຸຍາດໃຫ້ທົດລອງຮູບແບບການຜະລິດໃໝ່ໃນ "ພື້ນທີ່ທົດລອງທາງກົດໝາຍ" (regulatory sandbox) ຈຶ່ງກາຍເປັນຍຸດທະສາດທີ່ສຳຄັນ. ຮູບແບບຕ່າງໆ ເຊັ່ນ "ທະນາຄານຂໍ້ມູນສ່ວນບຸກຄົນ", "ສະຫະກອນດິຈິຕອນ", ເຂດການຜະລິດສິນຄ້າໄຮ້ຕົວຕົນ ຫຼືແພລດຟອມດິຈິຕອນທີ່ບໍ່ສະແຫວງຫາຜົນກຳໄລ ສາມາດນຳມາທົດລອງໃຊ້ໃນສູນນະວັດຕະກໍາໄດ້. ໂຄງການທົດລອງເຫຼົ່ານີ້ຈຳເປັນຕ້ອງເຊື່ອມໂຍງກັບກົນໄກປະເມີນຜົນກະທົບຂອງນະໂຍບາຍ, ຜົນຕອບຮັບຈາກພາກປະຕິບັດ ແລະແຜນງານການຫັນເປັນສະຖາບັນເທື່ອລະກ້າວ ເມື່ອຮູບແບບໄດ້ຮັບການພິສູດວ່າມີປະສິດທິພາບ. ວິທີການ "ຮຽນຮູ້ຈາກການທົດລອງ" ເຮັດໃຫ້ນະໂຍບາຍມີຄວາມຍືດຫຍຸ່ນຫຼາຍຂຶ້ນ ແລະຫຼຸດຊ່ອງຫວ່າງທາງສະຖາບັນກັບປະເທດທີ່ພັດທະນາແລ້ວໃນການຄວບຄຸມການພົວພັນການຜະລິດດິຈິຕອນ.

ໂດຍລວມແລ້ວ, ທິດທາງແລະຂໍ້ສະເໜີແນະນະໂຍບາຍທີ່ສະເໜີມານັ້ນບໍ່ໄດ້ສຸມໃສ່ການປັບປ່ຽນເທື່ອລະກ້າວໃນແຕ່ລະພາກສ່ວນຂອງລະບົບເສດຖະກິດແລະສັງຄົມ, ແຕ່ແມ່ນການສ້າງລະບົບນິເວດທາງສະຖາບັນໃໝ່ ເຊິ່ງເປັນບ່ອນທີ່ກຳລັງການຜະລິດດິຈິຕອນ ແລະການພົວພັນການຜະລິດທີ່ສອດຄ່ອງກັນ ສາມາດພັດທະນາໄດ້ຢ່າງກົມກຽວ. ນີ້ແມ່ນເງື່ອນໄຂຕັດສິນເບື້ອງຕົ້ນໃນການບັນລຸເປົ້າໝາຍຂອງການພັດທະນາທີ່ວ່ອງໄວ, ຍືນຍົງ ແລະຮອບດ້ານ ໃນສະພາບການຂອງການປະຕິວັດອຸດສາຫະກຳຄັ້ງທີ 4 ເຊິ່ງກຳລັງແຜ່ຂະຫຍາຍ ແລະປ່ຽນແປງໂຄງສ້າງເສດຖະກິດ-ສັງຄົມທົ່ວໂລກຢ່າງວ່ອງໄວ.

ສະຫຼຸບແລ້ວ, ຂະບວນການຫັນປ່ຽນການພົວພັນການຜະລິດໃນສະພາບການຂອງການພັດທະນາກຳລັງການຜະລິດດິຈິຕອນ ຈຳເປັນຕ້ອງວາງຢູ່ໃນວິໄສທັດໄລຍະຍາວ ແລະສອດຄ່ອງກັນ. ກ່ອນອື່ນໝົດ, ລະບົບທິດສະດີແລະທິດທາງຍຸດທະສາດຈຳເປັນຕ້ອງລະບຸຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ ກຳລັງການຜະລິດດິຈິຕອນເປັນແຮງຂັບເຄື່ອນຫຼັກຂອງໄລຍະການພັດທະນາໃໝ່ ແລະ ການພົວພັນການຜະລິດດິຈິຕອນເປັນພື້ນທີ່ນະໂຍບາຍທີ່ຕ້ອງໄດ້ຮັບການຄວບຄຸມຢ່າງຕັ້ງໜ້າ. ການລົງທຶນຢ່າງລວມສູນໃນໂຄງສ້າງພື້ນຖານດ້ານຂໍ້ມູນ, ການພັດທະນາການສຶກສາດິຈິຕອນ, ການຝຶກອົບຮົມໃໝ່ ແລະການຍົກລະດັບທັກສະຂອງກຳລັງແຮງງານ ແມ່ນເງື່ອນໄຂຕັດສິນເບື້ອງຕົ້ນເພື່ອຮັບປະກັນວ່າ ຜົນປະໂຫຍດຈາກການຫັນປ່ຽນດິຈິຕອນຈະກະຈາຍຢ່າງເທົ່າທຽມແລະຄອບຄຸມ. ຈຳເປັນຕ້ອງສ້າງສະຖາບັນປະສານງານພິເສດສະເພາະ ສຳລັບການພົວພັນການຜະລິດດິຈິຕອນໃນລະດັບຊາດ ທີ່ສາມາດປະສານງານຂ້າມຂະແໜງການ, ປຶກສາຫາລືກັບຜູ້ມີສ່ວນໄດ້ສ່ວນເສຍຫຼາຍຝ່າຍ ແລະ ຫຼີກລ່ຽງບໍ່ໃຫ້ນະໂຍບາຍຖືກກະຈັດກະຈາຍ, ສະເພາະຂະແໜງດຽວ ຫຼືທັບຊ້ອນກັນ. ຄຽງຄູ່ກັນນັ້ນ, ການຄົ້ນຄວ້າຢ່າງເລິກເຊິ່ງກ່ຽວກັບຮູບແບບກຳມະສິດຂໍ້ມູນ, ການວາງແຜນຂະແໜງການແລະອາຊີບດິຈິຕອນ ແລະ ກົນໄກການແຈກຢາຍຄຸນຄ່າໃນສະພາບການທີ່ຊັບສິນດິຈິຕອນກາຍເປັນສິ່ງສຳຄັນ ກໍ່ເປັນທິດທາງຍຸດທະສາດເຊັ່ນກັນ. ເບິ່ງລວມແລ້ວ, ການປັບການພົວພັນການຜະລິດໃນຍຸກດິຈິຕອນແມ່ນການປ່ຽນແປງຄັ້ງສຳຄັນທາງປະຫວັດສາດ ເຊິ່ງມີສ່ວນຊ່ວຍໃນການປັບປ່ຽນໂຄງສ້າງຂອງສັງຄົມທັງໝົດ. ຂະບວນການນີ້ຮຽກຮ້ອງໃຫ້ມີການເຂົ້າຮ່ວມຂອງຜູ້ມີສ່ວນໄດ້ສ່ວນເສຍທຸກຝ່າຍ, ການຮ່ວມມື ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບຮ່ວມກັນຂອງຊຸມຊົນທຸລະກິດ, ການມີສ່ວນຮ່ວມຂອງປະຊາຊົນ ແລະ ການປັບຕົວຢ່າງຕັ້ງໜ້າຂອງຜູ້ອອກແຮງງານ. ຄວາມສົມດຸນລະຫວ່າງການພັດທະນາແລະຄວາມສະເໝີພາບ, ລະຫວ່າງການປ່ຽນແປງໃໝ່ແລະຄວາມໝັ້ນຄົງ, ລະຫວ່າງປະສິດທິພາບທາງເສດຖະກິດແລະຄວາມຍືນຍົງທາງສັງຄົມ ຈະເປັນຕົວຊີ້ວັດຄວາມສຳເລັດທີ່ສຳຄັນໃນການປັບໂຄງສ້າງການພົວພັນການຜະລິດໃຫ້ທັນກັບການປ່ຽນແປງຢ່າງວ່ອງໄວຂອງກຳລັງການຜະລິດໃນເສດຖະກິດດິຈິຕອນ./.