ວກ. - ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນກ່ຽວກັບຄວາມເຊື່ອແລະສາສະໜາ ແມ່ນພື້ນຖານທາງທິດສະດິແລະວິທີວິທະຍາ ເພື່ອໃຫ້ພັກແລະລັດຫວຽດນາມ ໝູນໃຊ້ໃນການແກ້ໄຂບັນຫາຄວາມເຊື່ອແລະສາສະໜາ ໃນຂະບວນການສ້າງສັງຄົມນິຍົມຢູ່ຫວຽດນາມ ຢ່າງມີປະສິດທິພາບ

ກຳມະການກົມການເມືອງສູນກາງພັກ, ປະທານປະເທດ ຫວໍວັນເຖືອງ ພົບປະກັບຄະນະຜູ້ມີກຽດ ແລະ ເຈົ້າໜ້າທີ່ຂອງສາສະໜາ, ຊົນເຜົ່າສ່ວນໜ້ອຍ, ຜູ້ຊົງຄຸນວຸດທິ, ປັນຍາຊົນ, ບຸກຄົນທີ່ໂດດເດັ່ນຂອງນະຄອນໂຮ່ຈີມິນ _ພາບ: TTXVN

ເຄົາລົບເສລີພາບໃນຄວາມເຊື່ອແລະສາສະໜາຂອງປະຊາຊົນ

ໃນເວລາທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ ປະທານໂຮ່ຈີມິນຍາມໃດກໍ່ຖືເສລີພາບໃນຄວາມເຊື່ອແລະສາສະໜາແມ່ນສິດທິພື້ນຖານຂອງປະຊາຊົນ, ແຕ່ສິດນັ້ນຈະຕ້ອງຕິດພັນຢ່າງແໜ້ນແຟ້ນ ແລະ ຄຽງຄູ່ກັບຜົນປະໂຫຍດຂອງປະເທດຊາດ ແລະ ປະຊາຊົນຫວຽດນາມ. ດັ່ງນັ້ນ, ສິດດັ່ງກ່າວຈະມີຄຸນຄ່າທີ່ແທ້ຈິງກໍ່ຕໍ່ເມື່ອມີຄວາມກ່ຽວຂ້ອງກັບເອກະລາດແຫ່ງຊາດເທົ່ານັ້ນ, ຖ້າ​ປະ​ເທດ​ໃດ​ບໍ່ມີ​ເອກະລາດ, ສາສະໜາ​ກໍ່​ຈະ​ບໍ່​ເສລີພາບ. ປະທານໂຮ່ຈີມິນຊີ້ໃຫ້ເຫັນວ່າ, ການຕໍ່ສູ້​ເພື່ອ​ເອກະລາດ​ແຫ່ງ​ຊາດ ແມ່ນການ​ຕໍ່ສູ້​ເພື່ອ​ຄວາມເປັນອິດສະລະ ​ແລະເສລີພາບ​ໃນ​ການ​ນັບຖື​ສາສະໜາ, ດັ່ງນັ້ນ, ການ​ຕໍ່ສູ້​ຍາດ​ເອົາ​ເອກະລາດ​ໃຫ້​ປະ​ເທດ​ກໍ່ແມ່ນ​ຄວາມ​ຮັບຜິດຊອບ​ຂອງ​ບຸກຄົນ ​ແລະ ອົງການ​ສາສະໜາ. ຕາມທີ່ປະທານໂຮ່ຈີມິນກ່າວໄວ້, ສິດເສລີພາບໃນຄວາມເຊື່ອແລະສາສະໜາຂອງປະຊາຊົນຕ້ອງໄດ້ຮັບການເຄົາລົບ ແລະ ຮັບປະກັນ ບົນພື້ນຖານການເຄົາລົບນັບຖືສາສະໜາຂອງແຕ່ລະຄົນ ແລະຈະບໍ່ມີໃຜລະເມີດ ບັງຄັບ ຫຼືກີດຂວາງສິດດັ່ງກ່າວໄດ້. ເຖິງ​​ວ່າພວກ​ເຮົາ​ມີໂລກກະທັດ​ທີ່​ແຕກ​ຕ່າງ​ກັນ ແລະ ​ຄວາມ​ເຊື່ອ​ຈະ​ແຕກ​ຕ່າງ​ກັນ, ແຕ່​ນັ້ນ​ບໍ່ແມ່ນເຫດທີ່​ເຮັດ​ໃຫ້​ເກີດ​ການ​ປະ​ເຊີນ​ໜ້າ ​ຫຼື​ຄວາມ​ສົງ​ໃສກັນ, ກົງກັນຂ້າມພວກເຮົາ​ຕ້ອງ​ເຄົາລົບ​ຄວາມ​ເຊື່ອ​ຂອງ​ແຕ່​ລະ​ຄົນ(1). ນັ້ນ​ແມ່ນ​ເຫດຜົນ​ທີ່ໃນ​ກອງ​ປະຊຸມ​ຄັ້ງ​ທຳ​ອິດ​ຂອງ​ລັດຖະບານແຫ່ງ ສາທາລະນະ​ລັດປະຊາທິປະ​ໄຕ ຫວຽດນາມ (ປະຈຸ​ບັນ​ແມ່ນ ສາທາລະນະ​ລັດ ສັງຄົມ​ນິຍົມ ຫວຽດນາມ) (ວັນ​ທີ 3 ກັນຍາ 1945) ປະທານ ​ໂຮ່ຈີ​ມິນ ສະ​ເໜີ​ໃຫ້​ລັດຖະບານ​ປະກາດ “​ເສລີ​ພາບໃນຄວາມ​ເຊື່ອ ແລະ ຄວາມສາມັກຄີລະຫວ່າງສາສະໜາ”.

ສືບທອດແນວຄິດຂອງປະທານໂຮ່ຈີມິນ, ໃນມະຕິຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມໝາຍເລກ 25-NQ/2003/TW ລົງວັນທີ 12 ມີນາ 2003 “ວ່າດ້ວຍວຽກງານສາສະໜາ” (ມະຕິໝາຍເລກ 25) ພັກ​ຖື​ວ່າ: ຄວາມ​ເຊື່ອ​​ແລະ​ສາສະໜາ​ແມ່ນ​ຄວາມ​ຕ້ອງການ​ທາງ​ດ້ານ​ຈິດ​ໃຈ​ຂອງ​ປະຊາຊົນ​ສ່ວນ​ໜຶ່ງ, ກຳລັງ​ແລະຈະດຳລົງຢູ່ຮ່ວມ​ກັບ​ປະ​ເທດ​ຊາດ​ ໃນ​ຂະ​ບວນການ​ກໍ່ສ້າງ​ສັງຄົມ​ນິຍົມ​ຢູ່​ປະ​ເທດ​ເຮົາ. ປະຊາຊົນຈາກທຸກໆສາສະຫນາເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງຄວາມສາມັກຄີແຫ່ງຊາດທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່. ປະຕິບັດ​ນະ​ໂຍບາຍການ​ເຄົາລົບ ​ແລະ ຮັບປະກັນ​ສິດ​ເສລີພາບ​ໃນ​ຄວາມ​ເຊື່ອ, ​ຈະເຊື່ອຕາມ​ສາສະໜາຫຼືບໍ່ຕາມສາສະໜາ​ໃດໆ, ​ແລະ ສິດ​ໃນ​ການ​ເຄື່ອນ​ໄຫວ​ທາງ​ສາສະໜາທີ່ເປັນປົກກະຕິຕາມກົດໝາຍຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ບັນດາສາສະໜາ​ດຳ​ເນີນງານພາຍໃຕ້​ຂອບ​ກົດໝາຍ ​ແລະ ​ເທົ່າ​ທຽມ​ກັນພາຍໃຕ້​ກົດໝາຍ. ທັດສະນະນີ້ສະແດງອອກໂດຍສະເພາະໃນບັນຫາການປະຕິບັດຕາມສາສະໜາ ແລະເທດສະໜາວ່າ "ພົນລະເມືອງທຸກຄົນມີສິດທີ່ຈະປະຕິບັດສາສະໜາຢ່າງເສລີຢູ່ເຮືອນ ແລະໃນສະຖານທີ່ນະມັດສະການທີ່ຖືກກົດໝາຍ ຕາມຂໍ້ກໍານົດຂອງກົດຫມາຍ”. ບັນດາ​ອົງການ​ສາສະໜາ​ທີ່​ລັດ​ຍອມຮັບໄດ້​ຮັບ​ອະນຸຍາດ​ໃຫ້​ດຳເນີນການ​ຕາມ​ກົດໝາຍ ​ແລະ ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ປົກ​ປ້ອງ​ດ້ວຍ​ກົດໝາຍ, ​ໄດ້​ຮັບ​ອະນຸຍາດ​ໃຫ້​ດຳ​ເນີນ​ກິດຈະກຳທາງ​ສາສະໜາ, ​ເປີດ​ໂຮງຮຽນເພື່ອ​​ຝຶກ​ອົບຮົມຜູ້ມີຕຳແໜ່ງທາງສາສະໜາ ​ແລະ​ພະ​ສົງ, ຈັດພິມພະຄຳພີ, ອະນຸລັກ ສ້ອມ​ແປງ ແລະ ກໍ່ສ້າງ​ສະຖານທີ່ທີ່ສັກກາລະທາງສາສະໜາ​ຂອງ​ຕົນເອງ ​ຕາມ​ຂໍ້​ກຳນົດ​ຂອງ​ກົດໝາຍ. ລັດຖະທຳ​ມະນູນ​ປີ 2013 ມີ​ບາດກ້າວ​ໃໝ່​ ໃນ​ການ​ຂະຫຍາຍເສລີພາບໃນຄວາມ​ເຊື່ອ​ແລະສາສະໜາ. ມາດຕາ 24 ຂອງລັດຖະທຳມະນູນປີ 2013 ຢືນຢັນວ່າ: ທຸກຄົນມີສິດເສລີພາບໃນຄວາມເຊື່ອແລະສາສະໜາ; ລັດເຄົາລົບແລະປົກປ້ອງເສລີພາບໃນຄວາມເຊື່ອແລະສາສະໜາ... ມາດຕາ 14 ຂອງລັດຖະທຳມະນູນປີ 2013 ຢືນຢັນວ່າ: ໃນປະເທດສັງຄົມນິຍົມຫວຽດນາມ, ສິດ​ທິ​ມະ​ນຸດ ແລະ ສິດ​ພົນ​ລະ​ເມືອງ​ໃນ​ດ້ານ​ການ​ເມືອງ, ພົນ​ລະ​ເຮືອນ, ເສດ​ຖະ​ກິດ, ວັດ​ທະ​ນະ​ທຳ ແລະ ສັງ​ຄົມ ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ຍອມຮັບ, ເຄົາ​ລົບ, ປົກປ້ອງ ແລະ ຮັບ​ປະ​ກັນ​ຕາມ​ລັດ​ຖະ​ທຳ​ມະ​ນູນ ແລະ ກົດ​ໝາຍ.

ຈາກພື້ນຖານແນວຄິດຂອງປະທານໂຮ່ຈີມິນ, ທັດສະນະ​ຂອງ​ພັກ​ກອມ​ມູນິດ​ຫວຽດນາມ ຈົນ​ເຖິງພຶດຕິກຳຕົວຈິງ​ໃນ​ປະຈຸ​ບັນ ​ສະ​ແດງ​ໃຫ້​ເຫັນ​ວ່າ ຫວຽດນາມຍາມ​ໃດ​ກໍ່​ເອົາ​ໃຈ​ໃສ່​ເຖິງຊີວິດ​ຄວາມ​ເຊື່ອ​ ແລະຊີວິດທາງ​ສາສະໜາ​ ຂອງ​ປະຊາຊົນ. ຊາວ​ຫວຽດ​ນາມ 95% ມີ​ຄວາມ​ເຊື່ອແລະ​ສາ​ສະ​ໜາ. ສໍາລັບສາສະໜາພຽງຢ່າງດຽວ ມີອົງການຈັດຕັ້ງ 41 ອົງການທີ່ຂຶ້ນກັບ 16 ສາສະໜາ ທີ່ໄດ້ຮັບການຍອມຮັບ ແລະໄດ້ຮັບການລົງທະບຽນປະຕິບັດການ, ມີສາສະນິກະຊົນຫຼາຍກ່ວາ 26 ລ້ານຄົນ, ກວມເອົາ 27% ຂອງປະຊາກອນ; ຜູ້ມີຕຳແໜ່ງທາງສາສະໜາປະມານ 58.000 ຄົນ ແລະຜູ້ດຳເນີນງານ 148.000 ຄົນຢູ່ 63 ແຂວງ, ນະຄອນໃນທົ່ວປະເທດ(2). ການເຄື່ອນໄຫວທາງສາສະໜາ ແລະ ງານບຸນທາງສາສະໜາ ດຳເນີນໄປຕະຫຼອດປີ ແລະ ກາຍເປັນຄວາມງາມທາງດ້ານວັດທະນະທຳໃນຊີວິດສັງຄົມ ເຊັ່ນ: ບຸນວັນເກີດຂອງພະພຸດທະເຈົ້າ ແລະ ສະມາຄົມພຸດທະສາສະໜາແຫ່ງດິນແດນບໍລິສຸດ; ຄຣິສມັສ ແລະ ອີສເຕີຂອງສາສະໜາກາໂຕລິກ ແລະ ໂປຮເຕດສະແຕນ; ບຸນຊົນຊະນາມຖະເມິຍ ຂອງຊາວຂະເໝນ; ເດືອນຮອມດອນຂອງຊຸມຊົນມຸດສະລິມ (ອິດສະລາມ) ແລະ ເດືອນຮອມດອນຂອງຊຸມຊົນມຸດສະລິມບານີ...

ແນວຄິດເຄົາລົບເສລີພາບໃນຄວາມເຊື່ອແລະສາສະໜາຂອງປະທານໂຮ່ຈີມິນ ຍາມໃດກໍ່ຕິດແໜ້ນກັບການເບິ່ງແຍງດູແລຊີວິດທາງວັດຖຸແລະຈິດໃຈ ຂອງສາສະນິກະຊົນ. ປະທານໂຮ່ຈີມິນເຄີຍຕັກເຕືອນພະນັກງານ ສະມາຊິກພັກ ແລະ ອຳນາດການປົກຄອງໃຫ້ເບິ່ງແຍງດູແລຊີວິດທາງວັດຖຸແລະຈິດໃຈ ຂອງເພື່ອນຮ່ວມຄວາມເຊື່ອສາສະໜາ, ເຮັດໃຫ້ພວກເຂົາ “ສຸກກາຍສະບາຍໃຈ(3). ຈິດໃຈຂອງເພິ່ນໄດ້ຍົກສູງຄວາມຮັບຮູ້ກ່ຽວກັບມະຫາສາມັກຄີປວງຊົນທັງຊາດໃນໝູ່ຜູ້ນັບຖືສາສະໜາ ເມື່ອແນະນໍາຄວາມສໍາພັນແບບສັດຈະວິພາກລະຫວ່າງ “ການເຄົາລົບພະເຈົ້າ ແລະ ຄວາມຮັກປະເທດ” ແລະຖ່າຍທອດຈິດວິນຍານນັ້ນໃຫ້ເໝາະສົມກັບຍຸກສະໄໝ ແລະຄວາມເຊື່ອທາງສາສະໜາຂອງສາສະນິກະຊົນ ແລະຜູ້ມີຕຳແໜ່ງທາງສາສະໜາ. ແນວຄິດຂອງປະທານໂຮ່ຈີມິນຖືກຜັນເປັນຮູບປະທຳໂດຍບັນດາຂະແໜງການ, ບັນດາໜ່ວຍງານທີ່ກ່ຽວຂ້ອງໃນວຽກງານຊີ້​ນຳ​ບັນດາ​ອົງການ ​ແລະ ບຸກຄົນ ​ໃຫ້ດຳ​ເນີນ​ກິດຈະກຳ​ທາງ​ສາສະໜາ ​ຕາມ​ນະ​ໂຍບາຍ ​ແລະ ກົດໝາຍ, ສະໜັບສະໜູນ​ຄະຕິ​ທຳ, ​ເປົ້າ​ໝາຍ, ທິດ​ທາງ​ການ​ປະຕິບັດ​ສາສະໜາ​ທີ່​ໃກ້ຊິດຕິດພັນ​ກັບ​​ຊາດ ​ແລະ ເຕັມໄປດ້ວຍຄຸນສົມບັດມະນຸດສະທຳຂອງສາສະໜາ. ໂດຍສະເພາະ ພຸດທະສາສະໜາກຳນົດທິດທາງການປະຕິບັດສາສະໜາ “ທຳມະ - ຊາດ - ສັງຄົມນິຍົມ”, ກາ​ໂຕ​ລິກ ດຳ​ລົງ​ຊີ​ວິດ​ຕາມ​ພຣະ​ກິດ​ຕິ​ຄຸນ​ໃນ​ໃຈ​ຂອງ​ຊາດ ເພື່ອ​ຮັບ​ໃຊ້​ຄວາມ​ຜາ​ສຸກ​ຂອງ​ພີ່​ນ້ອງ​ຮ່ວມ​ຊາດ”; ໂປຮເຕດສະແຕນມີທິດທາງດໍາລົງຊີວິດຕາມພະກິດຕິຄຸນ, ຮັບໃຊ້ພະເຈົ້າ, ຮັບໃຊ້ຊາດ ແລະປະເທດຊາດ”; ກາວດ່າຍມີທິດທາງ “ປະເທດສະຫງ່າລາສີ, ສາສະໜາສົດໃສ”...

ສາມາດເຫັນໄດ້ວ່າ ແນວຄິດຂອງປະທານໂຮ່ຈີມິນ ເປັນທັງຄຳໝັ້ນສັນຍາທາງການເມືອງຂອງປະມຸກແຫ່ງລັດຕໍ່ປະຊາຊົນ ກ່ຽວກັບເສລີພາບໃນຄວາມເຊື່ອແລະສາສະໜາ, ທັງແມ່ນທັດສະນະໂດຍລວມທີ່ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມໄດ້ປົກປ້ອງແລະສືບທອດໃນວຽກງານສາສະໜາ. ແນວຄິດນີ້ເປັນທິດທາງປະຕິບັດໃຫ້ເຈົ້າໜ້າທີ່ສາສະໜາຮັບຮູ້ຄຸນຄ່າຂອງສາສະໜາຢ່າງຖືກຕ້ອງ ແລະພາວະວິໄສ, ແກ້ໄຂຄວາມຮັບຮູ້ທີ່ຜິດ ແລະອ່ຽງຊ້າຍຂອງເຈົ້າໜ້າທີ່ສາສະໜາບາງຄົນໃນເວລານັ້ນ ແລະ ໃນວຽກງານສາສະໜາໃນປັດຈຸບັນ.

ຄວາມສາມັກຄີບັນດາສາສະໜາ, ຄວາມສາມັກຄີລະຫວ່າງສາສະໜາແລະຊາດ

ຕັ້ງແຕ່ມື້ທຳອິດຂອງການສະຖາປະນາປະເທດ, ແນວຄິດຂອງປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ລະບຸທັດສະນະຢ່າງຈະແຈ້ງ ແລະ ຕັ້ງໝັ້ນໃນການປະຕິບັດຄວາມສາມັກຄີລະຫວ່າງສາສະໜາ, ຄວາມສາມັກຄີປວງຊົນທັງຊາດ ບົນຈິດໃຈ ຄວາມສາມັກຄີລະຫວ່າງຜູ້ບໍ່ມີສາສະໜາ ກັບຊາວກາໂຕລິກ”. ປະທານໂຮ່ຈີມິນຍາມໃດກໍ່​ຖື​ວ່າ ​ຄົນ​ທຸກ​ສາສະໜາ​ເປັນ​ສ່ວນ​ໜຶ່ງ​ຂອງ​ປະຊາ​ຄົມ​ແຫ່ງ​ຊາດທີ່ແຍກຈາກກັນ​ບໍ່​ໄດ້​ ​ແລະ ​ເປັນ​ກຳລັງ​ສຳຄັນ​ຂອງ​ການ​ປະຕິວັດ. ສິ່ງດັ່ງກ່າວ​ບໍ່​ພຽງ​ແຕ່​ມີ​ຜົນ​ດີ​ຕໍ່​ການ​ຊຸກ​ຍູ້​ໃຫ້​ຄົນ​ທຸກ​ສາ​ສະ​ໜາ​ເຂົ້າ​ຮ່ວມ​ການ​ປະ​ຕິ​ວັດ​ຢ່າງ​ຕັ້ງ​ໜ້າ​ເທົ່າ​ນັ້ນ, ແຕ່​ຍັງເປັນການ​ທັບມ້າງຖ້ອຍທຳນອງຂອງອິດທິກຳລັງປະຕິການ ທີ່ເສກສັນປັ້ນແຕ່ງ ບິດເບືອນ ສ້າງການ​ແບ່ງ​ແຍກ​ພັກ​ກອມ​ມູນິດ ​ແລະ ຜູ້ນັບຖືສາສະໜາ​. ຈາກຄຸນຄ່າແນວຄິດດັ່ງກ່າວຂອງໂຮ່ຈີມິນ, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມຢືນຢັນ ແລະ ພັດທະນາໃນມະຕິໝາຍເລກ 25: “ພັກແລະລັດດຳເນີນນະໂຍບາຍມະຫາສາມັກຄີປວງຊົນທັງຊາດຢ່າງຕໍ່ເນື່ອງ. ສາມັກຄີປະຊາຊົນຈາກສາສະໜາຕ່າງໆ; ສາມັກຄີປະຊາຊົນຕາມສາສະໜາ ແລະ​ຜູ້ຄົນນອກສາສະໜາ ແລະ ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ປະຕິບັດ​ແລະ​ແຜ່ກະຈາຍ​ໃນ​ຊີວິດ​ທາງ​ສາສະໜາ​ ໃນ​ທຸກພູມພາກ​ຂອງ​ປະ​ເທດ. ກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XIII ຂອງພັກສືບຕໍ່ຢືນຢັນບັນດາທັດສະນະດັ່ງກ່າວໃນວຽກງານສາສະໜາ: “ປະຕິບັດເປັນຢ່າງດີເປົ້າໝາຍສາມັກຄີບັນດາສາສະໜາ ແລະ ມະຫາສາມັກຄີປວງຊົນທັງຊາດ. ຮັບປະກັນສິດເສລີພາບໃນຄວາມເຊື່ອແລະສາສະໜາຂອງປະຊາຊົນທຸກຄົນຕາມຂໍ້ກຳນົດຂອງກົດໝາຍ(4).

ເພື່ອປະຕິບັດການສາມັກຄີລະຫວ່າງຜູ້ບໍ່ມີສາສະໜາກັບຊາວກາໂຕລິກ, ປະທານໂຮ່ຈີມິນພະຍາຍາມເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນເຂົ້າໃຈວ່າ ສັດທາທາງສາສະໜາ ແລະ ອຸດົມຄະຕິກອມມູນິດນິຍົມ ມີຄວາມຄ້າຍຄືກັນຫຼາຍປະການ.ແນວທາງ ແລະ ເປົ້າໝາຍຂອງລັດຖະບານ ມຸ່ງສູ່ສາມເປົ້າໝາຍດັ່ງນີ້: (1) ປົດປ່ອຍປະຊາຊົນໃຫ້ພົ້ນຈາກຄວາມອຶດຫີວ, ຄວາມໝາວເຢັນ (ຄວາມທຸກ) ແລະ ຄວາມໂງ່ຈ້າ; (2) ນຳມາໃຫ້ປະຊາຊົນມີເສລີພາບ ເສລີພາບໃນການດຳລົງຊີວິດ, ເສລີພາບໃນຄວາມເຊື່ອ; (3) ປົກປັກຮັກສາເອກະລາດຂອງປະເທດຊາດ(5). ເພິ່ນຍາມໃດກໍ່ຄົ້ນຫາ ແລະຊີ້ໃຫ້ເຫັນບັນດາຄຸນຄ່າທາງສິນທຳ, ວັດທະນະທຳຂອງຊາດ ແລະປັດຊະຍາສາສະໜາ ເພື່ອຂົນຂວາຍແລະສາມັກຄີຜູ້ນັບຖືສາສະໜາໃຫ້ໄປຕາມການປະຕິວັດ, ປົດປ່ອຍຊາດ ແລະສ້າງປະເທດ. ຈາກການຮ່ຳຮຽນແລະປະຕິບັດຕາມແນວຄິດຂອງໂຮ່ຈີມິນ, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມຖືເອົາ “ເປົ້າໝາຍປະຊາຊົນຮັ່ງມີ, ປະເທດຊາດເຂັ້ມແຂງ, ສັງຄົມມີຍຸຕິທຳ ປະຊາທິປະໄຕ ແລະ ອາລະຍະທຳ ເປັນຈຸດທີ່ຄ້າຍຄືກັນ ເພື່ອຜູກມັດຄົນທຸກສາສະໜາກັບພາລະກິດຮ່ວມກັນ. ພົນລະ​ເມືອງ​ທຸກ​ຄົນ, ໂດຍບໍ່ຈຳແນກຄວາມ​ເຊື່ອ​ສາສະໜາ, ລ້ວນແຕ່ມີ​ສິດ​ແລະພັນທະ​ ໃນ​ການ​ກໍ່ສ້າງ ​ແລະ ປົກ​ປັກ​ຮັກສາ​ປະ​ເທດ​ຊາດ(6). ເຮັດໃຫ້ປະຊາຊົນທຸກສາສະໜາເຊື່ອໝັ້ນໃນການນຳພາຂອງພັກ, ສະໜັບສະໜູນ ແລະປະກອບສ່ວນອັນຕັ້ງໜ້າ ເຂົ້າໃນການປ່ຽນແປງໃໝ່ປະເທດໃຫ້ບັນລຸຜົນສຳເລັດທີ່ສຳຄັນຄືທຸກວັນນີ້.

ເສີມຂະຫຍາຍບົດບາດຂອງຜູ້ຊົງຄຸນວຸດທິ, ປັນຍາຊົນ ແລະ ຜູ້ມີຕຳແໜ່ງທາງສາສະໜາ

ປະທານໂຮ່ຈີມິນຍາມໃດກໍ່ຮັບຮູ້ຢ່າງຖືກຕ້ອງກ່ຽວກັບບົດບາດທາງສັງຄົມ ແລະສິນທຳຂອງສາສະໜາສຳລັບສ່ວນໜຶ່ງຂອງປະຊາຊົນ, ໂດຍສະເພາະ ເພິ່ນຍາມໃດກໍ່ເຄົາລົບນັບຖື ແລະ ຍ້ອງຍໍຊົມເຊີຍບັນດາຜູ້ມີຕຳແໜ່ງທາງສາສະໜາ (ສັງຄະລາດ) ຂອງສາສະໜາຕ່າງໆ: ພະເຢຊູຊົງສອນວ່າ: ຄຸນທຳແມ່ນຈິດກຸສົນ. ພະພຸດທະເຈົ້າສາກະຍະມຸນີຊົງສອນວ່າ: ສິນທຳແມ່ນຄວາມເມດຕາ. ຂົງຈື໊ສອນວ່າ: “ຈະລິຍະທຳແມ່ນມະນຸດສະທຳ”(7). ຂົງຈື໊, ພະເຢຊູ, ກາກມາກ ແລະ ຊຸນຢັດເຊນ ມີສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ຄືກັນບໍ່ແມ່ນບໍ? ພວກເຂົາຕ່າງກໍ່ຢາກສະແຫວງຫາຄວາມສຸກມາໃຫ້ທຸກຄົນ, ສະແຫວງຫາສະຫວັດດີການມາໃຫ້ສັງຄົມ... ຂ້ອຍພະຍາຍາມທີ່ຈະເປັນນັກຮຽນຕົວນ້ອຍຂອງພວກເຂົາ(8). ດ້ວຍແນວຄິດດັ່ງກ່າວ, ​ໃນ​ການ​ພົບ​ປະ​ກັບ​ຜູ້​ແທນ​ສາສະໜາ​ເມື່ອ​ປີ 1946, ປະທານ ​ໂຮ່ຈີ​ມິນ ​ໄດ້​ເນັ້ນ​ໜັກ​ເຖິງ​ບົດບາດ​ຂອງ​ສາສະໜາ​ໃນ​ພາລະກິດ​ປົດ​ປ່ອຍ​ຊາດ ໂດຍກ່າວວ່າ: ຖ້າປະເທດບໍ່ມີເອກະລາດ ສາສະໜາກໍ່ບໍເສລີພາບ, ດັ່ງ​ນັ້ນ ​ພວກ​ເຮົາ​ຕ້ອງ​ເຮັດ​ໃຫ້​ປະ​ເທດ​ເປັນ​ເອ​ກະ​ລາດ​ກ່ອນ​(9), ເມື່ອປະເທດຊາດໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍ, ສາສະໜາຈຶ່ງໄດ້ຮັບການປົດປ່ອຍ, ເວລານີ້ມີພຽງຊາດດຽວທີ່ບໍ່ມີການແບ່ງແຍກສາສະໜາ, ທຸກຄົນເປັນພົນລະເມືອງຫວຽດນາມ ມີໜ້າທີ່ຕໍ່ສູ້ເພື່ອເອກະລາດຂອງປະເທດຊາດໂດຍສົມບູນ. ວຽກ​ງານ​ຂົນຂວາຍ​ປະຊາຊົນ​ທຸກ​ສາສະໜາ​ ຈະຕ້ອງ​ຊຸກຍູ້​ໃຫ້​ປະຊາຊົນ​ເຊີດ​ຊູ​ຈິດ​ໃຈ​ຮັກ​ຊາດ ​ແລະ ຈິດສຳນຶກໃນການປົກປ້ອງຄວາມເປັນເອກະລາດ ແລະເອກະພາບຂອງປະເທດຊາດ; ຜ່ານ​ການ​ປະຕິບັດນະ​ໂຍບາຍ​ເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ, ການປ້ອງ​ກັນຊາ​ດ ແລະ ປ້ອງ​ກັນ​ຄວາມ​ໝັ້ນຄົງເປັນ​ຢ່າງ​ດີ, ຮັບປະກັນ​ຜົນ​ປະ​ໂຫຍ​ດດ້ານ​ວັດຖຸ ​ແລະ ຈິດ​ໃຈ​ຂອງ​ປະຊາຊົນ​ໂດຍ​ທົ່ວ​ໄປ, ​ລວມທັງຜູ້ນັບຖື​ສາສະໜາ.

ໂດຍໝູນໃຊ້ແນວຄິດດັ່ງກ່າວຂອງປະທານໂຮ່ຈີມິນ, ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມໄດ້ຫັນເປັນທັດສະນະ​ໃນ​ມະຕິ​ເລກທີ 25 ວ່າດ້ວຍ​ວຽກ​ງານ​ສາສະໜາ ເຊິ່ງລະບຸຢ່າງຈະແຈ້ງວ່າ: ​ເນື້ອ​ໃນ​ຫຼັກ​ຂອງ​ວຽກ​ງານ​ສາສະໜາ​ແມ່ນ​ວຽກ​ງານ​ຂົນຂວາຍ​ມະຫາຊົນ. ຖືວຽກງານການຂົນຂວາຍຜູ້ມີຕຳແໜ່ງທາງສາສະໜາ ແລະສາສະນິກະຊົນ ແມ່ນວຽກງານສຳຄັນໃນວຽກງານຂົນຂວາຍປະຊາຊົນ. ໃນ​ການ​ເຮັດ​ວຽກ​ກັບ​ບັນດາ​ຜູ້​ມີຕຳແໜ່ງ​ທາງ​ສາສະໜາ,​ປະທານໂຮ່ຈີມິນ ໄດ້​ຊີ້​ອອກ​ເຖິງ​ຄວາມ​ຈຳ​ເປັນ​ຕ້ອງຍາດແຍ່ງ​​ການ​ສະໜັບສະໜູນ​ຂອງ​ບັນດາ​ນັກ​ບວດ, ​ໂດຍ​ສະ​ເພາະ​ແມ່ນ ​ບັນດາ​ນັກບວດ​ອາວຸ​ໂສ ​ດ້ວຍ​ການ​ເຊື້ອ​ເຊີນພວກເຂົາໃຫ້​ເຂົ້າ​ຮ່ວມໃນ​ການ​ປະຕິວັດ ​ດ້ວຍຄວາມຈິງໃຈ ​ແລະ ຄວາມ​ໄວ້​ເນື້ອ​ເຊື່ອ​ໃຈ​ເຊິ່ງກັນ​ແລະ​ກັນ; ສ້າງ​ເງື່ອນ​ໄຂ​ໃຫ້​ນັກ​ບວດ​ປະ​ຕິ​ບັດ​ພາ​ລະ​ກິດດ້ານ​ສາ​ສະ​ໜາ ແລະປະ​ຕິ​ບັດ​ພາ​ລະ​ກິດ​ຂອງ​ຕົນ​ໃນ​ຖາ​ນະ​ພົນ​ລະ​ເມືອງ, ປຸກ​ລະ​ດົມ​ຈິດ​ໃຈ​ແຫ່ງ​ຊາດ ຂອງຜູ້ນັບຖືສາສະໜາ. ​ເຮົາ​ຕ້ອງຖື​ວຽກ​ງານການ​ຂົນ​ຂວາຍ​ຜູ້ມີຕຳແໜ່ງ​ທາງ​ສາດ​ສະ​ໜາ ແມ່ນວຽກງານທາງປັນຍາ, ເພາະທີມງານຜູ້ມີຕຳແໜ່ງ​ທາງ​ສາດ​ສະ​ໜາ ມີທັງ “ອໍານາດສັດສິດ” ແລະ “ກຽດສັກສີແລະວິທີການ” ຂອງຜູ້ມີປັນຍາ.

ດ້ວຍຈິດໃຈແຫ່ງການຖ່ອມຕົວແລະທ່າທີຈິງໃຈ, ປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ເຕົ້າໂຮມຜູ້ຊົງຄຸນວຸດທິ ແລະປັນຍາຊົນຕາມສາສະໜາຈຳນວນຫຼາຍ ລວມທັງນັກບວດກາໂຕລິກ ໃຫ້ເຂົ້າຮ່ວມໃນການຕໍ່ຕ້ານ ແລະສະໜັບສະໜູນການປະຕິວັດ. ການປະກົດຕົວຂອງຜູ້ຊົງຄຸນວຸດທິ, ປັນຍາຊົນ ແລະ ຜູ້ມີຕຳແໜ່ງທາງສາສະໜາກາໂຕລິກ ເຊັ່ນ ຫງວຽນແມັ້ງຮ່າ, ໂງຕື໋ຫ້າ, ຫວຸດິ່ງຕຸ້ງ, ໂຮ່ດັກກີ, ຫງວຽນແທັ່ງວິ້ງ, ບັນດານັກບວດ ຟ້າມບ໋າຈຶກ, ຫງວຽນບ໋າລັວດ..., ໂດຍສະເພາະແມ່ນ ມຸກຂະນາຍົກ ເລຫືວຕື່, ໂຮ່ງ້ອກເກີ໋ນ ທີ່ມີ​ຜົນ​ດີ​ຫຼາຍຕໍ່​ການ​ປຸກລະດົມ ​ແລະ ສົ່ງເສີມ​ຊາວ​ກາ​ໂຕ​ລິກ​ເຂົ້າ​ຮ່ວມ​ການ​ຕໍ່ຕ້ານ, ສ້າງ​ປະ​ເທດ ​ແລະ ຈຳກັດ​ການ​ໃຊ້​ສາສະໜາ​ໂດຍ​ກຳລັງ​ສັດຕູ​ທີ່ຫວັງ​ທຳລາຍ​ການ​ປະຕິວັດ.

ໂດຍສືບ​ທອດ​ແລະປະຍຸກໃຊ້ແນວຄິດ​ຂອງ​ປະທານ​ໂຮ່ຈີ​ມິນ, ພັກ​ກອມ​ມູນິດ​ຫວຽດນາມໄດ້ຈັດໃຫ້ການຍາດແຍ່ງ ແລະຂົນຂວາຍ​​ຜູ້​ມີຕຳແໜ່ງ ແລະຜູ້ດຳເນີນງານທາງສາສະໜາ, ​ນັກບວດ ​ພະ​ສົງ ​ແລະ ສາສະນິກະຊົນ​ຂອງສາສະໜາຕ່າງໆ ກາຍເປັນທັດສະນະ​ແລະໜ້າທີ່ທີ່ສອດຄ່ອງກັນ ​ໃນ​ວຽກ​ງານ​ສາສະໜາ​ ຕະຫຼອດໄລຍະການປະຕິວັດ ​ແລະ ການກໍ່ສ້າງ​ປະ​ເທດ. ພິເສດແມ່ນຂົນຂວາຍ ແລະ ສ້າງເງື່ອນໄຂໃຫ້ບັນດາຜູ້ມີຕຳແໜ່ງທາງສາສະໜາ ແລະ ສາສະນິກະຊົນ ເຂົ້າຮ່ວມໃນຜູ້ແທນສະພາແຫ່ງຊາດ, ສະພາປະຊາຊົນທຸກຂັ້ນ ແລະ ສະມາຊິກຂອງອົງການທາງການເມືອງ-ສັງຄົມ ເພື່ອເປັນຕົວແທນສຽງຂອງພາກສາສະໜາ ໃນການສ້າງ ແລະ ປົກປັກຮັກສາປະເທດຊາດ. ນັບຕັ້ງແຕ່ກໍ່ຕັ້ງສາທາລະນະລັດ ປະຊາທິປະໄຕ ຫວຽດນາມ ເຊິ່ງປະຈຸບັນແມ່ນສາທາລະນະລັດ ສັງຄົມນິຍັມ ຫວຽດນາມ, ສະພາແຫ່ງຊາດຫວຽດນາມໄດ້ຜ່ານການກໍ່ສ້າງແລະພັດທະນາມາແລ້ວ 15 ສະໄໝ, ຕັ້ງແຕ່ສະໄໝທີ 1 ເຖິງສະໄໝທີ 15 ມີຜູ້ມີຕຳແໜ່ງແລະຜູ້ດຳເນີນງານທາງສາສະໜາ ແລະ ນັກບວດ ຈາກທຸກສາສະໜາເຂົ້າຮ່ວມ. ໂດຍສະເພາະ ສະໄໝທີ 15 ມີຜູ້ຜູ້ມີຕຳແໜ່ງທາງສາສະໜາ 5 ຄົນ ທີ່ໄດ້ຮັບເລືອກເຂົ້າສູ່ສະພາແຫ່ງຊາດ. ຜູ້ທີ່ໄດ້ຮັບການແນະນຳໂດຍສະມາຄົມສາສະໜາ ແລະ ໄດ້ຮັບການເລືອກຕັ້ງໂດຍປະຊາຊົນ ໃຫ້ເປັນສະມາຊິກ​ສະພາ​ແຫ່ງ​ຊາດ ​ແລະ ສະພາ​ປະຊາຊົນ​ທຸກ​ຂັ້ນນັ້ນ ແມ່ນຜູ້​ດີ​ເດັ່ນ​ທີ່​ໄດ້​ປະກອບສ່ວນ​ຫຼາຍ​ຢ່າງ​ ໃຫ້​ແກ່​ວຽກ​ງານ​ນິຕິບັນຍັດ ​ແລະການ​ກໍ່ສ້າງ​ປະ​ເທດ, ເຊິ່ງຍາມ​ໃດ​ກໍ່​ສະ​ແດງ​ໃຫ້​ເຫັນ​ຢ່າງ​ຈະ​ແຈ້ງເຖິງ ຄວາມ​ຮັບຜິດຊອບຂອງຜູ້ແທນທີ່ເປັນຕົວແທນເຈດຈຳນົງ​, ຄວາມປາຖະໜາ ແລະ ສິດເປັນເຈົ້າຂອງຂອງປະຊາຊົນໂດຍທົ່ວໄປ ແລະໂດຍສະເພາະແມ່ນ ຂອງຜູ້ທີ່ນັບຖືສາສະໜາ. ດ້ວຍຈິດໃຈດັ່ງກ່າວ, ຕັ້ງແຕ່ປີ 2016 ເຖິງປີ 2022, ນາຍົກລັດຖະມົນຕີຫວຽດນາມໄດ້​ມີ​ການ​ພົບ​ປະ 3 ຄັ້ງ ແລະ ຍ້ອງ​ຍໍ​ບັນດາ​ຜູ້​ມີຕຳແໜ່ງ ແລະຜູ້ດຳເນີນງານທາງສາສະໜາ, ນັກບວດ ​ພະສົງ​ແລະ ບັນດາ​ອົງການ​ສາສະໜາໂດດເດັ່ນ ​ທີ່​ໄດ້​ປະກອບສ່ວນ​ສ້າງສາ ​ແລະ ປົກ​ປັກ​ຮັກສາ​ປະ​ເທດ​ຊາດ. ບັນດາກະຊວງ ຂະແໜງການ ແລະ ອຳນາດການປົກຄອງທ້ອງຖິ່ນ ເຄີຍປະຊຸມ ພົບປະຫາລື ແລະ ຮັບຟັງຄວາມຄິດ ແລະຄວາມປາຖະໜາ ຂອງຜູ້ມີຕຳແໜ່ງທາງສາສະໜາ ແລະ ນັກບວດ ພະສົງ ເຊິ່ງປະກອບສ່ວນສົ່ງເສີມໃຫ້ສາສະໜາຕ່າງໆ ເຂົ້າມາມີສ່ວນຮ່ວມ ແລະຕິດພັນກັບປະເທດຫຼາຍຂຶ້ນ.

ເສີມຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າທາງສິນທຳ ແລະ ວັດທະນະທຳ ຂອງສາສະໜາ

​ໃນ​ການ​ພົວພັນ​ກັບ​ສາສະໜາ, ປະທານ ​ໂຮ່ຈີ​ມິນ ຍາມ​ໃດ​ກໍ່​ຮັບ​ຮູ້​ແລະ​ເສີມຂະຫຍາຍ​ບັນດາ​ຄຸນຄ່າ​ອັນ​ດີງາມ​ຂອງ​ສາສະໜາ, ໂດຍ​ຖື​ເປັນ​ຈຸດຮ່ວມ​ເພື່ອສາມັກຄີ​ສາສະໜາ ​ແລະ ປະຊາ​ຊາດ. ເພິ່ນມັກຈະຊອກຫາຄຸນຄ່າມະນຸດນິຍົມຂອງສາສະໜາ ເພື່ອປຸກລະດົມ ສົ່ງເສີມໃຫ້ຜູ້ມີຕຳແໜ່ງທາງສາສະໜາ ແລະ ຜູ້ນັບຖືສາສະໜາ ເສີມຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າດັ່ງກ່າວ ໃນການສ້າງຈະລິຍະທຳທາງສັງຄົມ. ເພິ່ນຕີລາຄາສູງຈິດກຸສົນ ແລະການເສຍສະຫຼະຂອງບັນດາຜູ້ກໍ່ຕັ້ງສາສະໜາ, ສ້າງຄຸນຄ່າຂອງຄວາມຈິງ - ຄວາມດີ - ຄວາມງາມ ໃນປັດຊະຍາທາງສາສະໜາ ດ້ວຍຈຸດປະສົງລວມເພື່ອສະແຫວງຫາຄວາມສຸກໃຫ້ກັບຜູ້ຄົນ. ປະທານໂຮ່ຈີມິນຖືວ່າ ການຮັບໃຊ້ພະເຈົ້າ ແລະການຮັບໃຊ້ປະເທດຊາດ ແມ່ນໜ້າທີ່ອັນສັກສິດຂອງຊາວກາໂຕລິກ. ພຣະບັນຍັດສິບປະການຂອງພະເຈົ້າຖືກຫຼອມລວມເປັນ 2 ສິ່ງຄື: ເຄົາລົບພະເຈົ້າ - ຮັກຜູ້ຄົນ ເຊິ່ງປະທານ ໂຮ່ຈີມິນ ຫັນຈິດໃຈຮັກຜູ້ຄົນໃຫ້ກາຍເປັນ​ຈິດ​ໃຈ​ຮັກ​ຊາດ​ຢ່າງ​ຊໍາ​ນິ​ຊໍາ​ນານ​, ເພື່ອໃຫ້ຊາວກາໂຕລິກຜຸກພັນກັບບ້ານເກີດ ແລະ ປະເທດຊາດຂອງຕົນ. ເພິ່ນຖືວ່າ ສັນຍາລັກທາງສາສະໜາແມ່ນວັດທະນະທຳ, ແມ່ນຄວາມເຊື່ອຂອງສາສະນິກະຊົນທີ່ຕ້ອງອະນຸລັກໄວ້. ໃນເວລາຕໍ່ຕ້ານພວກລ່າເມືອງຂຶ້ນເພື່ອກູ້ຊາດ, ເພິ່ນຕັກເຕືອນ​ເຮົາ​ບໍ່​ໄດ້​ທຳລາຍຍອດລະຄັງ​ຂອງໂບດ​ຍ້ອນ​ສົງຄາມ​ຕໍ່ຕ້ານ, ເວັ້ນ​ເສຍ​ແຕ່​ສາສະນິກະຊົນ​ຈະ​ຮັບ​ຮູ້​ຢ່າງ​ຈະ​ແຈ້ງ​ວ່າເປັນ​ເພື່ອ​ປົກ​ປ້ອງ​ທ້ອງ​ຖິ່ນ ​ແລະ​ໄດ້​ຮັບ​ອະນຸມັດ. ກ່ອນ​ຈະ​ເຮັດ​ສິ່ງ​ນັ້ນ ​ຕ້ອງ​ມີ​ຂະບວນແຫ່​ໄມ້​ກາງ​ເຂນ​ໄປ​ບ່ອນ​ອື່ນກ່ອນ(10). ແນວຄິດຂອງປະທານໂຮ່ຈີມິນ ໄດ້ຮັບການຮັກສາແລະພັດທະນາ ໂດຍພັກແລະລັດຫວຽດນາມ ໃຫ້ກາຍເປັນທັດສະນະ ໃນໃນມະຕິໝາຍເລກ 25, “ຮັກສາແລະເສີມຂະຫຍາຍບັນດາຄຸນຄ່າອັນດີງາມ ຂອງປະເພນີບູຊາບັນພະບຸລຸດ ແລະ ການຍົກຍ້ອງໃຫ້ກຽດຜູ້ມີຄຸນງາມຄວາມດີຕໍ່ປະເທດຊາດ ແລະ ປະຊາຊົນ”. ໃນລາຍງານຍຸດທະສາດການພັດທະນາເສດຖະກິດ-ສັງຄົມ 10 ປີ 2021-2030 ໃນກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XIII ຂອງພັກຍັງຄົງສືບທອດ ແລະພັດທະນາ ບັນດາທັດສະນາທີ່ສຳຄັນຂອງພັກກ່ຽວກັບສາສະໜາ, ໂດຍສະເພາະ ການພັດທະນາທັດສະນະໃໝ່ ແມ່ນການເສີມຂະຫຍາຍແຫຼ່ງ​ກຳ​ລັງ​ສາ​ສະ​ໜາ ​ໃນກິດຈະກຳທາງ​ສັງ​ຄົມ​ສະ​ເພາະການເສີມຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າທາງວັດທະນະທຳ ແລະ ສິນທຳທີ່ດີ ຂອງສາສະໜາ ໃນການຮັກສາແລະສົ່ງເສີມມູນເຊື່ອສັງຄົມ ແລະ ສ້າງຊີວິດທາງວັດທະນະທຳໃນພື້ນທີ່ຢູ່ອາໄສ, ປະກອບສ່ວນກີດກັ້ນຄວາມຊົ່ວຮ້າຍທາງສັງຄົມ(11). ຈາກແນວຄິດດັ່ງກ່າວນັ້ນ ໃນວຽກງານສາສະໜາ, ບັນດາຂັ້ນ ບັນດາຂະແໜງການໄດ້ໝູນໃຊ້ ແລະເສີມຂະຫຍາຍຄຸນຄ່າທາງສິນທຳແລະວັດທະນະທຳ ຂອງສາສະໜາ ໃນການດຳເນີນຊີວິດທີ່ມີຄວາມກະຕັນຍູ, ຄວາມຊື່ສັດ, ຄວາມກະລຸນາ, ຄວາມເມດຕາ ທີ່ມຸ່ງຫວັງສິ່ງດີ, ຫຼີກລ່ຽງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍ, ປະກອບສ່ວນເສີມສ້າງເອກະລັກທາງວັດທະນະທຳຂອງຊາດ. ປຸກລະດົມ​ການ​ປະກອບສ່ວນ​ຢ່າງ​ຕັ້ງໜ້າ​ຂອງ​ສາສະໜາ​ ເຂົ້າ​ໃນ​ການ​ຮັບປະກັນ​ຊີວິດ​ສັງຄົມ, ການ​ກຸສົນ ​ແລະ ກິດຈະກຳ​ມະນຸດສະທຳ. ໃນປະຈຸບັນ, ທົ່ວປະເທດມີໂຮງຮຽນ ຊັ້ນຮຽນອະນຸບານ 300 ແຫ່ງ, ຊັ້ນຮຽນຄວາມຮັກ 2.000 ແຫ່ງ, ສະຖານທີ່ຝຶກອົບຮົມວິຊາຊີບ 12 ແຫ່ງ; ສະຖານທີ່ກວດແລະປິ່ນປົວ ທາງການແພດ 500 ແຫ່ງ ທີ່ຈັດຕັ້ງແລະດຳເນີນການໂດຍບຸກຄົນ ແລະ ອົງການທາງສາດສະໜາ; ສະຖານຄຸ້ມຄອງທາງສັງຄົມເກືອບ 800 ແຫ່ງທີ່ເບິ່ງແຍງດູແລຜູ້ຄົນ 12.000 ຄົນທີ່ຕ້ອງການຄວາມຊ່ວຍເຫຼືອ(12) ເຊິ່ງມີສ່ວນຊ່ວຍໃຫ້ລັດເບິ່ງແຍງດູແລຊີວິດ​ການ​ເປັນ​ຢູ່​ຂອງ​ປະຊາຊົນ​ທີ່​ປະສົບ​ກັບ​ຄວາມ​ຫຍຸ້ງຍາກ.

ເດັດ​ດ່ຽວ​ຕ້ານ​ການ​ໃຊ້​ສາ​ສະ​ໜາເພື່ອ​ທຳລາຍພາລະກິດ​ການ​ປະ​ຕິ​ວັດ​ຂອງ​ປະ​ຊາ​ຊົນ

ໃນປະຫວັດສາດແລະປະຈຸບັນ, ບັນດາອິດທິກຳລັງຫົວຮຸນແຮງແລະສັດຕູ ຍາມໃດກໍ່ພະຍາຍາມແບ່ງແຍກຄວາມສາມັກຄີໃນຊາດ, ສວຍໃຊ້ສາສະໜາເພື່ອຕ້ານຢັນທຳລາຍການປະຕິວັດໃນຮູບແບບຕ່າງໆຫຼາຍຢ່າງ; ໂຄສະນາບິດເບືອນແຜນນະໂຍບາຍ, ນະໂຍບາຍຂອງພັກແລະລັດ ເພື່ອດຶງດູດແລະຍຸຍົງສາສະນິກະຊົນຂອງສາສະໜາຕ່າງໆ ໂດຍມີເປົ້າໝາຍໃນການຕ້ານຢັນທຳລາຍຫວຽດນາມຈາກພາຍໃນ, ທຳລາຍ​ຜົນສຳ​ເລັດ​ການ​ປະຕິວັດ​ຂອງ​ປະ​ເທດ​. ຕໍ່ໜ້າສະຖານະການດັ່ງກ່າວ, ປະທານໂຮ່ຈີມິນຕີລາຄາສູງການປະກອບສ່ວນຂອງສາສະໜາຕໍ່ການປະຕິວັດ, ​ແຕ່​ເດັດດ່ຽວ​ຄັດຄ້ານຕ້ານ​ການ​ສວຍ​ໃຊ້​ສາສະໜາ ​ແລະ ຄວາມ​ເຊື່ອ​ຂອງສາສະນິກະຊົນ ​ເພື່ອ​ທຳລາຍ​ພາລະກິດ​ການ​ປະຕິວັດ​ຂອງ​ຊາດ. ເພິ່ນໄດ້ສອນພະນັກງານສະເໝີວ່າ: ທາດແທ້ຂອງສາສະນິກະຊົນແມ່ນດີ, ຖ້າຜູ້ໃດບໍ່ໝັ້ນຄົງ ບໍ່ເດີນຄຽງຂ້າງຊາດ ເປັນພຽງຍ້ອນຄົນບໍ່ດີບົງການ ເຮົາຈຶ່ງຕ້ອງມີຄວາມອະນຸໂລມແລະເມດຕາອະໄພຕໍ່ຜູ້ທີ່ຫຼົງທາງນັ້ນ. ພວກ​ເຮົາ​ຕ້ອງ​ເຮັດ​ໃຫ້​ມະຫາຊົນເຂົ້າ​ໃຈ​ຢ່າງ​ຈະ​ແຈ້ງ​ວ່າ ທັດສະນະ​ຂອງ​ພັກ​ກອມ​ມູນິດ​ຫວຽດນາມ ​ແລະລັດຫວຽດນາມ ບໍ່ໄດ້​ຄັດຄ້ານຕ້ານ​ສາສະໜາ, ​ແຕ່​ຄັດຄ້ານຕ້ານ​ການສວຍໃຊ້​ສາສະໜາໃນທາງທີ່ບໍ່ດີ, ຕ້ານ​ລະບອບຄົນຂູດຮີດຄົນ. ແນວຄິດຂອງປະທານໂຮ່ຈີມິນໄດ້ກາຍເປັນທັດສະນະຂອງພັກແລະລັດຫວຽດນາມ ໃນວຽກງານສາສະໜາ ດັ່ງ​ທີ່​ໄດ້​ສະ​ແດງ​ອອກ​ໃນ​ມະຕິ​ເລກທີ 25: ຫ້າມການຈຳແນກປະພຶດຕໍ່ພົນລະເມືອງຕາມຄວາມເຊື່ອຫຼືສາສະໜາຢ່າງເຂັ້ມງວດ. ພ້ອມກັນນັ້ນ, ເດັດດ່ຽວຫ້າມການສວຍໃຊ້ຄວາມເຊື່ອແລະສາສະໜາ ໃນກິດຈະກຳເຊື່ອຖືງົມງວາຍ, ການເຄື່ອນໄຫວທີ່ຂັດຕໍ່ກົດໝາຍແລະນະໂຍບາຍຂອງລັດ, ຍຸຍົງໃຫ້ເກີດການແບ່ງແຍກໃນໝູ່ປະຊາຊົນ, ​ແບ່ງ​ແຍກ​ຊົນ​ເຜົ່າ, ກໍ່​ໃຫ້​ເກີດ​ຄວາມ​ວຸ້ນວາຍ ​ແລະການລະເມີດ​ຄວາມ​ໝັ້ນຄົງ​ຂອງ​ຊາດ”. ທັດສະນະດັ່ງກ່າວສ້າງສະພາບແວດລ້ອມທີ່ໝັ້ນຄົງແລະສົດໃສ ສຳລັບການເຄື່ອນໄຫວທາງສາສະໜາອັນບໍລິສຸດຂອງປະຊາຊົນ. ຄວາມເປັນຈິງໄດ້ພິສູດໃຫ້ເຫັນວ່າ ຫວຽດນາມບໍ່ເຄີຍມີຄວາມຂັດແຍ້ງ, ການປະທະ ຫຼືສົງຄາມທາງສາສະໜາ ຄືກັບຫຼາຍປະເທດໃນພາກພື້ນແລະໃນໂລກ, ແລະ ໝາກຜົນຂອງວຽກງານສາສະໜາ ແມ່ນການທີ່ຫວຽດນາມເປັນຈຸດໝາຍປາຍທາງທີ່ປອດໄພ, ໜ້າດຶງດູດ ແລະເປັນມິດ ສຳລັບການປະຊຸມແລະສຳມະນາທາງສາສະໜາທີ່ສຳຄັນລະດັບສາກົນ ແລະພາກພື້ນໃນຫຼາຍປີຜ່ານມາ.

ໃນການຕໍ່ສູ້​ຕ້ານ​ການ​ກະທຳ​ທີ່​ຜິດພາດ​ຂອງ​ສາສະນິກະຊົນ, ປະທານ ​ໂຮ່ຈີ​ມິນ ຍາມ​ໃດ​ກໍ່ຕັກເຕືອນພະນັກງານໃຫ້​ຍຶດໝັ້ນ, ​ໃກ້ຊິດ​ກັບ​ປະຊາຊົນ ແລະ ​ເຂົ້າ​ໃຈ​ປະຊາຊົນ ​ເພື່ອ​ປຸກລະດົມ​ປະຊາຊົນ. ພວກເຮົາຕ້ອງອະທິບາຍໃຫ້ປະຊາຊົນຂອງພວກເຮົາເຂົ້າໃຈກົນອຸບາຍອັນໂຫດຮ້າຍຂອງສັດຕູ ໃນການສວຍໃຊ້ສາສະໜາແລະຄວາມເຊື່ອຂອງປະຊາຊົນ ເພື່ອທໍລະຍົດຕໍ່ປະເທດ, ທໍາຮ້າຍປະຊາຊົນ ແລະທໍາລາຍສາສະໜາ. ມີພຽງແຕ່ການປະຕິວັດເທົ່ານັ້ນທີ່ເປັນເສັ້ນທາງປົດປ່ອຍປະຊາຊົນຈາກການກົດຂີ່ຂູດຮີດ, ລົງໂທດຜູ້ທີ່ໃຊ້ສາສະໜາເພື່ອທໍາລາຍຄວາມສາມັກຄີແຫ່ງຊາດອັນຍິ່ງໃຫຍ່. ເພື່ອປົກປ້ອງແລະພັດທະນາແນວຄິດຂອງປະທານໂຮ່ຈີມິນ, ໃນວຽກງານສາສະໜາປະຈຸບັນ ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາມຮຽກຮ້ອງໃຫ້ວຽກງານສາສະໜາກ່ຽວຂ້ອງກັບຫຼາຍດ້ານຂອງຊີວິດທາງສັງຄົມ, ບັນດາຂັ້ນ, ບັນດາຂະແໜງການ ແລະ ທ້ອງຖິ່ນ”. ການເຮັດວຽກງານສາສະໜາໃຫ້ດີນັ້ນ ແມ່ນໜ້າທີ່ຮັບຜິດຊອບຂອງລະບົບການເມືອງທັງໝົດ ທີ່ນຳໂດຍພັກກອມມູນິດ. ອົງການຈັດຕັ້ງກົງຈັກ ແລະຖັນແຖວພະນັກງານວິຊາ​ການ ​ທີ່​ຮັບຜິດຊອບ​ວຽກ​ງານ​ສາສະໜາ ​ຕ້ອງ​ໄດ້​ຮັບ​ການ​ເສີມສ້າງແລະປັບປຸງ​ໃຫ້​ສົມບູນ. ການ​ຄຸ້ມ​ຄອງ​ລັດ​ກ່ຽວ​ກັບ​ສາສະໜາ ​ແລະ ການ​ຕໍ່ສູ້​ຕ້ານ​ການສວຍໃຊ້​ສາສະໜາ​ເພື່ອ​ຕ້ານ​ລະບອບ​ການ​ເມືອງ​ຈະ​ປະສົບ​ຜົນສຳ​ເລັດ​ໄດ້ກໍ່ຕໍ່ເມື່ອ​ການ​ຂົນຂວາຍ​ມະຫາຊົນ​ໄດ້​ຮັບ​ຜົນ​ດີ” (ມະຕິເລກທີ 25). ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຄັ້ງທີ XIII ຂອງພັກກໍ່ໄດ້ຊີ້ແຈງວ່າຈັດການກັບບັນດາບັນຫາຊົນເຜົ່າ, ສາສະໜາ ແລະຄວາມຮ້ອນເຄືອງທາງສັງຄົມ ຢ່າງກົດກຽວ, ຫຼືກລ່ຽງບໍ່ປະໃຫ້ “ຈຸດຮ້ອນ” ເກີດຂຶ້ນ. ຄົ້ນພົບໃນທັນທີ ແລະເປັນເຈົ້າການໃນການຈັດການກັບເຫດການທີ່ສັບສົນ​ດ້ານ​ຄວາມ​ໝັ້ນຄົງ​ ແລະ ຄວາມ​ສະຫງົບ​ຮຽບຮ້ອຍ ທີ່​ເຮັດ​ໃຫ້​ເກີດ​ຄວາມບໍ່ພໍໃຈໃນ​ຄວາມ​ຄິດເຫັນ​ຂອງ​ປະຊາຊົນ ​ແລະ ​ເພີ່ມ​ຄວາມ​ເຊື່ອໝັ້ນ​ຂອງ​ປະຊາຊົນຢ່າງມີປະສິດທິຜົນ(13).

ປະທານໂຮ່ຈີມິນເປັນສັນຍາລັກແຫ່ງແກ່ນສານຂອງຊາດຫວຽດນາມ. ແນວຄິດຂອງເພີ່ນກ່ຽວກັບສາສະໜາແມ່ນຄຸນຄ່າທາງການເມືອງທີ່ຍິ່ງໃຫຍ່ ທີ່ພັກກອມມູນິດຫວຽດນາ ແລະລັດຫວຽດນາມ ໄດ້ໝູນໃຊ້ຢ່າງເຖິງຖອງແລະປະດິດສ້າງ ໃນວຽກງານສາສະໜາໃນຂະບວນການກໍ່ສ້າງສັງຄົມນິຍົມຢູ່ຫວຽດນາມໃນປະຈຸບັນ./.   

----------------------

(1) ເບິ່ງ: ເຈິ່ນຕາມຕິ໋ງໄມ້ກາງເຂນແລະດາບ, ສພຈ. ຊາວໜຸ່ມນະຄອນໂຮ່ຈີມິນ, 1988, ເຫຼັ້ມ 73

(2) ຄະນະກຳມະການສາສະໜາຂອງລັດຖະບານລາຍງານສະຫຼຸບສະຖານະການ ແລະວຽກງານໃນປີ 2019 ແລະທິດທາງໜ້າທີ່ການງານໃນປີ 2020 ຂອງຂະແໜງການຄຸ້ມຄອງພາກລັດດ້ານສາສະໜາ

(3) ເບິ່ງ: ໂງຫຶວຖາວວຽກງານສາສະໜາຈາກທັດສະນະຂອງລັດທິມາກ-ເລນິນເຖິງພຶດຕິກຳຕົວຈິງຂອງຫວຽດນາມ, ສພຈ. ການເມືອງ-ການປົກຄອງ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2012, ໜ້າ 74 

(4) ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XIII, ສພຈ. ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2021, ເຫຼັ້ມ 1, ໜ້າ 272.

(5) ເຈິ່ນຕາມຕິ໋ງໄມ້ກາງເຂນແລະດາບ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ໜ້າ 74

(6) ມະຕິເລັກທີ 25-NQ/2003/TW ລົງວັນທີ 12 ມີນາ 2003, ຂອງຄະນະບໍລິຫານງານສູນກາງພັກ “ວ່າດ້ວຍວຽກງານສາສະໜາ”

(7) ໂຮ່ຈີມິນນິພົນຄົບຊຸດສພຈ. ການເມືອງແຫ່ງຊາດ ສື້ເຖິ້ດ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2011, ເຫຼັ້ມ 7, ໜ້າ 95

(8) ເລຫຶວເງ້ຍ - ຫງວຽນດຶກຫຼື້ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນກ່ຽວກັບສາສະໜາ ແລະວຽກງານສາສະໜາ, ສພຈ. ສາສະໜາ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2003, ໜ້າ 285

(9) ໜັງສືພິມກຶ້ວກວັກ (ກູ້ຊາດ), ອອກວັນທີວັນທີ 14 ມັງກອນ 1946

(10) ເບິ່ງ: ເລຫຶວເງ້ຍ - ຫງວຽນດຶກຫຼື້ແນວຄິດໂຮ່ຈີມິນກ່ຽວກັບສາສະໜາ ແລະວຽກງານສາສະໜາ, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ໜ້າ 271

(11) ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XIII, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 1, ໜ້າ 272

(12) ຄະນະກຳມະການສາສະໜາຂອງລັດຖະບານສາສະໜາ ແລະ ນະໂຍບາຍສາສະໜາຢູ່ຫວຽດນາມ (ປຶ້ມປົກຂາວ), ສພຈ. ສາສະໜາ, ຮ່າໂນ້ຍ, 2003, ໜ້າ 93-94

(13) ເອກະສານກອງປະຊຸມໃຫຍ່ຜູ້ແທນທົ່ວປະເທດຄັ້ງທີ XIII, ປຶ້ມທີ່ໄດ້ແນະນຳ, ເຫຼັ້ມ 1, ໜ້າ 281

* ບົດນີ້ໄດ້ລົງພິມໃນວາລະສານກອມມູນິດ ສະບັບທີ 1025 (ເດືອນພະຈິດ 2023)